ลูกเพื่อนสะเทือนทรวง

ลูกเพื่อน๼ะเ๿ื๵๲ทรวง

ตอน โดนหวง

เก็นจิค่อยๆคลานออกจากใต้เคาน์เตอร์ไปยังประตูบานเลื่อนกระจกก่อนจะไปยังห้องน้ำหลังร้าน จังหวะพอดีกับที่หนึ่งและบอร์มเดินกลับเข้ามาพอดี

"เฮ้อ แม่ใช้งานเราเหนื่อยชะมัด" คนพี่กล้ามโตนั่งบ่นที่โต๊ะใกล้ๆประตูทางเข้าร้าน

"ถ้าน้าชาดาไม่มาอย่าหวังจะได้เห็นหน้า" หนุ่มกล้ามโตบ่นไม่หยุด

ื น้องชายคนรองเดินมาก้มๆเงยๆมองหน้าเค้กเละๆที่สุชาดากำลังยืนทำอยู่ "โหวเค้กสวยจังครับ"

"คนสวยทำอะไรก็สวยไปหมด" บอร์มกล่าวไม่ทันขาดคำแม่ของเค้าก็เดินเข้ามาบ่น

"สวยตรงไหนยะ ไปเลยแกไปชงกาแฟ ฉันจะทำเค้กเอง"

"แล้วลูกน้องยังไม่กลับมาอีกหรือ"

"ยังนะ" สุชาดาตอบแล้วเดินหลบเพื่อนไปยืนข้างๆบอร์มที่เพิ่งจะหยิบผ้าไปเช็ดโต๊ะ

"กางเกงในล่ะ เอามาให้หน่อย" คนสวยยืนเขย่งเท้ากระซิบหูหนุ่มตี๋ใส่แว่นที่ตัวสูงชะลูด

"ไม่ต้องใส่หรอกครับ เดี๋ยวเราก็ต้องถอดอยู่ดี" หนุ่มน้อยเอ่ยและเอามือกุมกระเป๋าหลังกางเกงยีนส์ขาเดฟ

ชิ! สาวใหญ่ในร่างบางเบะปากแล้วเดินหนีมายืนข้างๆเพื่อนสาวเพื่อรอรับออเดอร์ทำกาแฟ อึดใจเดียวก็มีพนักงานออฟฟิศหนุ่มสามสี่คนเดินเข้ามาพร้อมคุยกันเสียงดัง

หนุ่มคนนึงใส่สูทดำเรียบหรูดูเป็๲หัวหน้าหนุ่มทั้งหมด เค้าเดินมายืนตรงหน้าสองสาวและเอ่ยสั่งกาแฟ

"เอาเอสเปรสโซ่เย็นเพิ่มช็อตหวานน้อยครับ"

"หืม! ไม่เคยเห็นคุณเลย มาใหม่หรือครับ" นักธุกิจหนุ่มเอ่ยขณะจ้องใบหน้าเรียวเล็กคมขาว

"ค่ะ ฉันเป็๲เพื่อนเ๽้าของร้านค่ะ" สุชาดายิ้มตอบและชี้มาข้างๆที่อัยนากำลังยืนทำเค้ก

"สวัสดีค่ะ ไม่เจอหน้านานเลยนะคะ" อัยนายืดอกเอ่ยปากทักหนุ่มหล่อรุ่นราวคราวเดียวกัน

"ครับ" หนุ่มสูทดำพยักหน้าตอบ ทว่าหาได้สนใจสาวลูกสามไม่ เค้าเดินมายื่นนามบัตรให้กับสุชาดาและเอ่ยต่อ

"ผมเป็๲เ๽้าของฟิตเนสและสปาบนตึกตรงข้ามนะครับ ถ้าสนใจไปทดลองใช้ฟรีได้นะครับ"

สุดหล่อเอ่ยและยื่นนามบัตรให้กับสาวสวยก่อนจะเดินหนีไปนั่งรอที่โต๊ะกับลูกน้องอย่างน่าค้นหา

"แหม ได้ผัวรวยก่อนได้งานใหม่แน่ๆเพื่อนกรู" อัยนาประชดประชัน

ก๊อง! ๆ ๆ ที่หนึ่งเอามือเคาะโต๊ะและลากเก้าอี้ที่กำลังจัดไปมาเสียงดัง

ป่าบ! ๆ ๆ "ทำไมวันนี้ร้านสกปรกจัง" บอร์มเอาผ้าฟาดกับโต๊ะก่อนจะเช็ดไปบ่นไป

"สี่หนุ่มนั่งจิบกาแฟเย็นและพูดคุยงานอยู่พักใหญ่ก่อนจะลุกกลับ ขณะที่กำลังเดินผ่านเคาน์เตอร์จะออกไปยังหน้าประตูบานเลื่อนอัตโนมัติเ๽้าของฟิตเนสก็หยุดยืนตรงหน้าสาวใหญ่

"คุณมีนามบัตรไหมครับ"

"หมะ ไม่มีหรอกค่ะ แฮร่ๆ" สุชาดายิ้มแห้ง

ตุบ! ๆ ๆ บอร์มเดินกระทืบเท้ามายืนขวางหน้าทั้งสองก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นแล้วนั่งเช็ดตรงหน้าเคาน์เตอร์ "เอ่อ ขอโทษนะครับ ตรงนี้มันสกปรก"

"ว่าแต่คุณมีเบอร์ไหมครับ ขอได้ไหม" หนุ่มหล่อรุกไม่หยุด

"คนนี้มีแฟนแล้วครับ" ที่หนึ่งเดินมาข้างหลัง เค้ากล่าวและยืนค้ำหัวหนุ่มรวยด้วยร่างกายที่สูงใหญ่และล่ำสันกว่ามาก

"หะ! ห๊ะ!" หนุ่มหล่อเหลียวหลังไปทำหน้างง

"คนนั้นยังไม่มีครับแฟนน่ะ" ที่หนึ่งชี้นิ้วไปยังแม่ของตัวเองที่กำลังทำหน้าแห้วอยู่

"อ่ะ คือ ผมแค่ขอเบอร์ไว้โทรสั่งกาแฟน่ะครับ" นักธุรกิจหนุ่มตอบและเกาหัวแกร่กๆ

วืดดด! จู่ๆบอร์มก็ยืนขึ้นและหยิบนามบัตรแม่บนโต๊ะยัดใส่มือหนุ่มหน้าหล่อ

"นี่ครับเบอร์ร้านกาแฟ นามบัตรเ๽้าของ"

"อ้อ ๆ ขอบคุณครับ" หนุ่มสูทดำรีบก้มหน้าและวิ่งออกจากร้านตามหลังลูกน้องต้อยๆ

"นี่พวกแกไปสกัดจังหวะน้าทำไม คนเค้าจะรักกัน คอยดูนะปาบกินหัวแน่ ไม่ได้เมียแน่ๆ"