ตอนที่ 12
ร่างของไม้เอกถูกพลิกให้นอนหงายและถูกร่างของคุณครามคร่อมทับเอาไว้ทั้งร่าง ท่ามกลางความสลัวของห้องที่มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียง ไม้เอกเห็นดวงตาคุณครามพราวระยับในความมืดและหากไม่งัวเงียเกินไปบนริมฝีปากของคุณครามกำลังแย้มรอยยิ้มน้อยๆ ด้วยซ้ำ ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะก้มลงมาหาและบดคลึงที่กลีบปากของไม้เอกเป็ที่แรก ราวกับต่างฝ่ายต่างโหยหาซึ่งกันและกันไม้เอกตอบสนองการจูบของคุณครามกลับไปเท่าที่มือใหม่ในเื่อย่างว่านี้จะพอทำได้ ผลคือได้รับการจูบอย่างร้อนแรงกลับมาเป็รางวัลราวกับว่าการจูบตอบของไม้เอกคือพัฒนาการอันยิ่งใหญ่ของบทรักบนเตียง
กระดุมเสื้อนอนหลุดออกจากรังทั้งแถบโดยที่ไม้เอกไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ จนกระทั่งสาบเสื้อถูกแยกออกและคุณครามลากริมฝีปากชื้นลงมาที่ลำคอแตะจูบแ่เบา จูบลงที่ไหปลาร้าก่อนจะลากริมฝีปากลงมาดูดลงที่แผ่นอกเปลือยไร้เสื้อผ้าขวางกั้นนั่นแหละไม้เอกจึงประจักษ์ถึงความเปลือยเปล่า่บนของตัวเอง หลายครั้งที่เสียงครางจะหลุดออกมาแต่ทว่าไม้เอกก็ใช้มือข้างที่ว่างปิดกั้นเสียงน่าอายนี้ไว้ได้ทันแม้คุณครามจะพยายามปั่นป่วนด้วยการจูบลงบนแผ่นอกบางซ้ำๆ ก็ตามที ไม้เอกก็ยังคงเม้มริมฝีปากปิดสนิทและเพียงส่ายหน้าไปมาบนหมอนเท่านั้น จนเมื่อริมฝีปากร้อนชื้นลากลงไปยังตุ่มไตสีสวยและครอบลงไปเพื่อดูดดึงให้ตุ่มไตนั้นแข็งชูชันสู้ปาก ความตั้งใจของไม้เอกก็พังทลาย
"อ๊ะ" เมื่อเสียงร้องครางหลุดออกมาและแผ่นอกเปลือยเปล่ายกขึ้นสูงอย่างไม่อาจห้าม ซึ่งคุณครามไม่หยุดเพียงเท่านั้นนอกจากดูดดึงอย่างเอาแต่ใจแล้วยังใช้ลิ้นหยอกเย้าดุนดันบนตุ่มแข็งจนชูชันขึ้นรับัั ไม้เอกแหงนเงยใบหน้าพร้อมเสียงร้องครางในขณะที่แผ่นอกยกสูงด้วยความทรมาณ อยากให้คุณครามหยุดพอๆ กับที่้าให้ลิ้นร้อนๆ นี้ครอบทับและดูดดึงลงมาอีก
คุณครามเองก็ยังไม่หยุดปั่นป่วนง่ายๆ เมื่อข้างหนึ่งจนแข็งชูชันพอใจแล้ว ศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมสีดำขลับก็ย้ายมาครอบปากลงบนตุ่มไตอีกข้าง ดูดดึงสลับกับที่ใช้ลิ้นดุนดันหยอกเย้าต่อ ไม้เอกส่ายหน้าไปมากับหมอนอย่างพ่ายแพ้ มือเล็กบางแทรกลงไปบนกลุ่มผมดำสนิทของคุณครามที่ใบหน้ากำลังยุ่งอยู่กับแผ่นอกของไม้เอกและไม่มีท่าทีที่จะถอนออกง่ายๆ เสียงครางหวานดังระงมทั่วห้อง คุณครามครอบปากลงบนตุ่มไตแล้วดูดแรงๆ ทั้งสองข้างอีกครั้งเพื่อทิ้งท้าย ก่อนจะถอนใบหน้าออก
"อ๊ะ! " ไม้เอกสะดุ้งก่อนจะหอบหายใจยาวด้วยความเหนื่อยเมื่อคุณครามยอมถอนใบหน้าออก เอ่ยวอนขอ "คะ...คุณครามอย่าแกล้ง"
"แกล้งที่ไหน ฉันเอาจริงทั้งนั้น"
"อื้ม..." ไม้เอกจะประท้วงแต่ทว่าก็ไม่ได้รับโอกาสเมื่อริมฝีปากถูกปิดอีกครั้งด้วยริมฝีปากของคุณครามที่แทรกลิ้นเข้ามาด้านในควานหาความหวานทันทีอย่างไม่รู้จักเหนื่อย ร่างไม้เอกระทวยอีกครั้งทั้งที่เพิ่งได้หายใจหายคอเมื่อครู่ นอกจากนี้ไม้เอกได้เรียนรู้ว่ามือของคุณครามยังร้ายพอๆ กับปาก เพราะในขณะที่หัวสมองไม้เอกถูกปั่นป่วนด้วยรสจูบอยู่นั้น กางเกงนอนของไม้เอกก็ถูกมือเพียงข้างเดียวของคุณครามรูดลงจนร่นลงไปกองที่ข้อเท้าโดยที่ไม้เอกไม่รู้ตัวสักนิด ในที่สุดท่อนล่างก็แทบเปลือยเปล่าเหมือนท่อนบน เหลือเพียงกางเกงในตัวจิ๋วเท่านั้นที่ปิดบังส่วนสำคัญเอาไว้
คุณครามเหมือนเจอของเล่นใหม่เมื่อปล้นกางเกงออกจากตัวไม้เอกสำเร็จ ริมฝีปากชื้นละออกจากกลีบปากของไม้เอก ก่อนศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมดำขลับจะเคลื่อนต่ำลงไปจูบไล่เรื่อยั้แ่ซอกคอจนไปหยุดที่หน้าท้องแบนราบเพื่อที่จะใช้ลิ้นวนลงบนสะดือบุ๋ม
"อ๊ะ คุณคราม...ยะ...อย่า" ไม้เอกร้องประท้วงแต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นให้คุณครามอยากแกล้งมากยิ่งขึ้นด้วยการขบเม้มลงที่แผ่นหน้าท้องแบนราบ ไม้เอกไม่อาจกลั้นเสียงครางไว้ได้ เมื่อร่างกายสั่นเทิ้มและตื่นตัวเต็มที่ ท่ามกลางความเย็นฉ่ำของห้องนอนเสียงครางของไม้เอกดังสลับกับเสียงจูบลงบนร่างกายอันร้อนและชื้นของไม้เอกจากคุณคราม ก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะถูกแหวกออกและคุณครามแทรกร่างเข้ามาตรงกลางระหว่างขา ไม้เอกหอบหายใจเหนื่อย มองคุณครามตาฉ่ำเยิ้มท่ามกลางความสลัวรางของห้อง แสงที่ตกกระทบลงบนซีกแก้มด้านข้างสะท้อนใบหน้าของคุณครามที่กำลังแสยะยิ้มเหมือนเ้าป่าตัวโตที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อตัวน้อย หัวใจไม้เอกเต้นถี่รัว ร่างสั่นน้อยๆ วินาทีแห่งความหฤหรรษ์มาถึงเมื่อปราการที่เหลือบนร่างกายชิ้นเดียวถูกรูดออก ไม้เอกแทบหยุดหายใจ เบนหน้าหนีสายตาพราวระยับของคุณครามที่จ้องมองมาพร้อมกับที่กางเกงในตัวจิ๋วของไม้เอกพ้นร่างและถูกโยนลงไปกองรวมกับเสื้อและกางเกงบนพื้น ซึ่งไม้เอกรู้ว่าจะได้พบมันอีกครั้งในเช้าตรู่ของวันถัดไป
ร่างของคุณครามที่แทรกอยู่ตรงกลางโน้มลงมาจูบไม้เอกอีกครั้ง อ่อนหวานและราวกับจะปลุกปลอบไปในที ก่อนที่ริมฝีปากร้อนนั้นจะลากลงมาที่ซอกขาอ่อนด้านในใกล้จุดอ่อนไหว ไม้เอกสะดุ้งเมื่อคุณครามแตะลิ้นลงบนซอกขาอ่อนและจงใจลากไล้ไปมาให้ไม้เอกดิ้นเร่า
"อ๊ะ คุณคราม...อย่า" ไม้เอกครางทั้งร้องประท้วง ร่างบิดเร่าอย่างทรมาณ ยิ่งเมื่อลิ้นชื้นๆ ลากผ่านไปใกล้จุดอ่อนไหวเนื้อตัวก็ยิ่งสั่นเทิ้มและหัวใจดวงเล็กยิ่งเต้นถี่รัว แต่ทว่าคุณครามเป็นักปั่นป่วนใจคนได้เก่งที่หนึ่ง นอกจากป้วนเปี้ยนใกล้ๆ คุณครามไม่ได้แตะส่วนนั้นเลย แต่จะยั่วเย้าด้วยการลากลิ้นเฉียดไปเท่านั้น จนไม้เอกครางเหนื่อย อกบางกระเพื่อมเพราะหอบหายใจแรงแทบไม่ได้พัก
"มาเริ่มกันเถอะ" เสียงคุณครามบอกกลั้วหัวเราะอารมณ์ดี ร่างของไม้เอกถูกพลิกให้อยู่ในท่านอนคว่ำ เอวถูกดึงรั้งให้ยกขึ้นจากพื้นจนสะโพกลอยเด่น คุณครามบีบลงบนก้นนิ่มและใช้มือคลึงอย่างหยอกเย้า ไม้เอกมุดหน้าลงกับหมอนด้วยความอาย ก่อนจะสะดุ้งขึ้นและพร้อมจะถอยหนีเมื่ออะไรแข็งๆ อย่างหนึ่งจ่อมาที่ช่องทางด้านหลัง
"ชู่วส์ ทำใจให้สบาย อย่าเกร็ง ไม่งั้นจะเจ็บนะ" คุณครามปลอบโยนเสียงอ่อนโน้มลงมาพรมจูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าไม้เอกจนคลายความตื่นเต้นพร้อมกับที่ค่อยๆ สอดอะไรแข็งๆ เข้ามาข้างในอย่างช้าๆ ไม้เอกที่ถูกล่อลวงให้ตายใจไม่ทันระวัง ดวงหน้าเล็กแหงนเงยขึ้นเมื่อช่องทางด้านหลังรับเอาความใหญ่โตที่แข็งขืนจนสุดความยาว
"อ๊า" เปล่งเสียงออกมาพร้อมร่างที่อ่อนยวบเมื่อรู้สึกถึงความคับแน่นที่ช่องทางด้านหลัง
คุณครามใจดีและใจเย็นมากพอที่จะไม่กระแทกกระทั้นเข้ามาในทันที แม้คงอยากที่จะะเิความ้าออกมาเต็มที่แล้วก็ตาม รออย่างใจเย็นจนไม้เอกปรับตัวได้จึงเริ่มขยับเข้าออก
"อ๊ะ อ๊า" ไม้เอกร้องครางเมื่อช่องทางอ่อนนุ่มเสียดสีกับความแข็งขืน แหงนเงยใบหน้าขาวที่ชื้นเหงื่อขึ้นเมื่อถูกกระแทกเข้าที่จุดกระสัน ก่อนจะมุดใบหน้าร้อนฉ่าลงกับหมอนเมื่อได้ยินเสียงร้องครางของตัวเองดังก้องไปทั่วห้อง
"อ๊า" ไม้เอกกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่เมื่อคุณครามกระแทกเข้ามาให้ท่อนเนื้อแข็งถูกช่องทางของไม้เอกกลืนเข้าไปจนสุดลำ ก่อนจะถอนออกแล้วกระแทกเข้ามาใหม่ มือเล็กไขว่คว้าหัวเตียงเป็ที่ยึดเมื่อจังหวะถูกเร่งเร้าและคุณครามก็ส่งความใหญ่โตเข้ามากระแทกถูกจุดกระสันทุกครั้ง
"อ๊ะ อ๊าาา" ก่อนเสียงหวีดยาวจะมาพร้อมร่างของไม้เอกกระตุก ช่องทางด้านหลังรับของเหลวที่ถูกฉีดเข้ามาจากท่อนเนื้อแข็งจนเจิ่งนองเมื่อคุณครามถอนท่อนนื้อออก ไม้เอกฟุบลงกับเตียงราวกับพลังชีวิตโดนสูบไปจนหมด ร่างโทรมไปด้วยเหงื่อเพราะกิจกรรมที่หนักหน่วงและยาวนาน แต่กระนั้นก็ยังยิ้มออกเพราะมีความสุข
"หึหึ เหนื่อยมากเหรอ" เสียงคุณครามเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดีโดยไม่หอบเหนื่อยเลยสักนิด ก่อนที่จะโน้มตัวลงมาพรมจูบที่แผ่นหลังไม้เอกจนทั่ว และพลิกร่างอ่อนปวกเปียกของไม้เอกให้หันมาเผชิญหน้ากัน ปัดผมเผ้ายุ่งเหยิงปิดหน้าออกไปทัดไว้ที่หูให้อย่างใจเย็น
"คุณครามไม่เหนื่อยเลยเหรอครับ" ไม้เอกถามทั้งหลบตาอายเพราะตอนนี้เปลือยเปล่าไปทั้งตัวต่อหนา้คุณคราม โดยไม่มีหน้ากากขวางกั้นแล้ว
"สองสัปดาห์ที่ไม่ได้มาหาเธอ คิดว่าฉันจะเหนื่อยง่ายๆ แค่รอบเดียวเหรอ"
"ก็..."
ไม่ต้องพูดแล้ว คืนนี้เธอทำได้อย่างเดียวคือครางก็พอ" แล้วคนพูดก็ก้มลงมาหา จูบปิดปากที่เอาแต่สงสัยของไม้เอก และพาร่างกายร้อนชื้นมาแนบชิด ในขณะที่ท่อนล่างก็รวมกันเป็อันหนึ่งอันเดียวกันอีกครั้ง ไม้เอกถูกคุณคราม 'รัก' เสียหลายครั้ง ชดเชยจนเกินคำว่าชดเชยกับเวลาที่ไม่เจอกันสองสัปดาห์ ในที่สุดก็ทำได้แค่ 'คราง' อย่างที่คุณครามบอกจริงๆ เพราะหลังจากนั้นก็หลับไปด้วยความเหนื่อยพร้อมกับที่คุณครามดึงไปกอดแนบอกและกระซิบแ่ให้ได้ยินก่อนจะไม่รับรู้อะไร
"หลับซะ คืนนี้เธอน่ารักมาก"
แทบจะเป็เช้าแรกที่ไม้เอกตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองถูกกอดไว้โดยอ้อมแขนของใครคนหนึ่ง ศีรษะหนุนแขนต่างหมอนทั้งคืน และตอนนี้เ้าของอ้อมกอดพร้อมลำแขนแข็งแรงอย่างคุณครามกำลังหลับสนิท ลมหายใจผ่อนออกสม่ำเสมอ ไม้เอกไม่กล้าขยับมากเพราะกลัวทำให้คุณครามตื่นและอดมองคุณครามเงียบๆ แบบนี้ อยากจะใจกล้าสักนิดด้วยการเอื้อมมือไปปัดผมออกจากหน้าหล่อเหลาแต่ทว่าก็ตัดใจเพราะกลัวจะรบกวนคุณครามเข้า อดจะยิ้มออกมาให้กับใบหน้าที่สมบูรณ์แบบแม้ทั้งยามหลับและยามตื่นของคุณครามไม่ได้ ครู่ใหญ่ต่อมา่เวลาของการดื่มด่ำก็หมดลงเมื่อนาฬิกาบอกเวลาที่ต้องลุกจากที่นอนไปทำกิจวัตรประจำวันในตอนเช้าเตรียมตัวไปทำงาน ไม้เอกขยับออกจากท่อนแขนของคุณครามที่ให้ใช้ต่างหมอนทั้งคืนอย่างเบามือ
"อ๊ะ! " แต่ก็เผลอเปล่งเสียงออกมาเมื่อเพิ่งรับรู้ถึงความหน่วงของ่ล่างและสิ่งที่ยังคั่งค้างในช่องทางด้านหลังั้แ่เมื่อคืนที่กำลังเจิ่งนองออกมาเลอะต้นขาและแม้แต่ผ้าปูที่นอน ซึ่งนั่นทำให้คุณครามตื่น
"ตื่นแล้วเหรอ" มือใหญ่ของคุณครามควานมาหาและดึงไม้เอกให้ล้มลงไปทับที่อกอีกครั้ง เอ่ยถามเสียงยังไม่ตื่นดีนัก "จะไปไหน"
"ไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานครับ"
"เจ็บมากเหรอ"
"ปละ...เปล่าครับ แค่หน่วงๆ " ไม้เอกตอบทั้งหลบตา ในขณะที่แก้มร้อนฉ่าั้แ่เช้า
"เดี๋ยวไปส่ง รังแกมาทั้งคืน ปล่อยให้ไปผจญชะตากรรมกับจราจรตอนเช้าเองจะดูใจร้ายไปหน่อย เดี๋ยวเธอเอาไปฟ้องพี่ชายฉัน แล้วนายนั่นจะมาว่าฉันใช้งานเมียหนักเกินไปอีก"
"คิก คิก" ไม้เอกหลุดขำเมื่อคุณครามทำหน้าระอาตอนพูดถึงคุณเสือ
"ไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวสาย" ไม้เอกจะดันตัวออกจากอกกว้างที่ล้มลงมาทับเพื่อผละไปอาบน้ำ แต่ทว่าเ้าของแผ่นอกกลับรั้งไว้แล้วเป็คนลุกจากเตียงเอง โดยไม่คาดคิดร่างของไม้เอกลอยหวือขึ้นในวงแขนแข็งแรงของคุณครามที่อุ้มพาลงจากเตียงเดินไปที่ห้องน้ำโดยที่เท้าไม้เอกไม่ได้แตะพื้นจนไปถึงอ่างล้างหน้า
"บีบยาสีฟันใส่แปรงให้หน่อยสิ"
ไม้เอกหยิบแปรงสีฟันใหม่อีกอันที่แทบไม่เคยได้ใช้งานมาบีบยาสีฟันใส่ให้พร้อมอมยิ้ม ก่อนจะยื่นให้คุณครามที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังและแอบขี้โกงด้วยการดึงผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างตอนที่เดินไปเปิดน้ำใส่อ่างในขณะที่ไม้เอกยังล่อนจ้อนทั้งส่วนบนและส่วนล่าง เป็เช้าที่เต็มไปด้วยความเมื่อยขบของร่างกายทว่าหัวใจไม้เอกกลับพองโตคับอกกว่าวันไหนๆ การแปรงฟันโดยมองตากันผ่านกระจกเริ่มขึ้น เป็ไม้เอกที่สู้สายตาคมกริบของคุณครามไม่ไหวและต้องก้มลงหลบตาโดยมีคุณครามหัวเราะเบาๆ ซ้อนอยู่ด้านหลัง ไม้เอกแปรงฟันเสร็จจะผละไปที่ห้องอาบน้ำแต่ทว่าช้ากว่าคุณครามที่ช้อนเอาร่างเปลือยของไม้เอกขึ้นอีกครั้งแล้วเดินดุ่มมายังอ่างอาบน้ำ ก่อนจะพาทั้งตัวเองและไม้เอกลงไปในอ่างที่เต็มไปด้วยฟองสบู่หอมกรุ่น
"แช่ด้วยกันก่อน วันนี้ฉันจะไปส่ง ยังพอมีเวลาตรงนี้สักพัก"
ร่างของไม้เอกถูกวางให้นั่งลงด้านหน้าทิ้งตัวพิงลงที่อกคุณครามในอ่างอาบน้ำ มือใหญ่ของคุณครามลูบฟองสบู่ลงที่หัวไหล่ของไม้เอกแ่เบาอ่อนโยน ในขณะที่ซอกคอถูกลมหายใจร้อนๆ เป่ารดในระยะใกล้จนไม้เอกต้องย่นคอหนี แต่คุณครามก็ตามมาแกล้งจูบลงที่ซอกคอ และเลยมาเชยปลางคางให้หันกลับไปรับจูบอ่อนหวานของเช้าแรกที่ได้อยู่ด้วยกัน กว่าจะรู้ตัวอะไรๆ ที่อยู่ภายใต้ฟองสบู่ของคุณครามก็ตื่นตัวพร้อมใช้งานอีกครั้ง การอาบน้ำในเช้าวันนี้ของไม้เอกจึงยาวนานและเหนื่อยหอบกว่าวันไหนๆ
กว่าจะได้ออกจากห้องน้ำก็กินเวลานาน ไม้เอกแยกกับคุณครามแต่งตัวที่ห้องใครห้องมัน เมื่อเสร็จจึงรีบหยิบกระเป๋ามาสะพายออกจากห้องนอนทันทีเพราะขืนช้ากว่านี้ต้องสายแน่ๆ ด้านนอกกลิ่นเบคอนหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูกจนน้ำย่อยในท้องเริ่มทำงานและท้องก็ร้องออกมาเบาๆ คุณครามในชุดลำลองโผล่ออกมาจากห้องครัวพร้อมกล่องอาหารเล็กๆ ถือติดมือมายื่นให้
"ขนมปัง ไข่ดาว แฮม เบคอน แค่นี้แล้วกัน ยากกว่านี้ต้องใช้เวลา อ้อ เดี๋ยวก่อนยังมีอีก" แล้วคุณครามก็ก้าวยาวๆ ผลุบกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งเมื่อยัดกล่องอาหารเช้าใส่มือไม้เอก ก่อนจะกลับออกมาพร้อมนมกล่องยื่นให้ "นม จะได้อิ่มไปจนถึงเที่ยง"
"ขอบคุณครับ" ไม้เอกเอ่ยบอกเสียงเบาเพราะยังอึ้ง มองของในมือชะงักค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะได้ยินเสียงเรียก
"เดี๋ยวสายนะ"
"ครับๆ ๆ " จึงรีบถือของในมือก้าวตามคุณครามที่เดินไปรอที่ประตูแล้ว ดีที่คุณครามโทรบอกให้คนรถมาเอากุญแจลงไปขับรถมาไว้รอที่ด้านหน้า ดังนั้นเมื่อลงไปด้านล่างจึงออกรถได้ทันที โดยวันนี้คุณครามเป็คนขับรถเอง ระหว่างรถติดคุณครามหันมาเตือน
"กินสิ ไปถึงก็คงเข้างานพอดี เดี๋ยวไม่มีเวลากิน"
"ครับ" ไม้เอกแกะกล่องอาหารเล็กๆ นั้นออกดู พบขนมปังสองชิ้นประกบอยู่บน ไข่ดาว แฮม เบคอน และคุณครามยังใจดีโปะชีสเยิ้มๆ ให้ด้วย แต่ก่อนจะส่งเข้าปากตัวเองไม้เอกยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากคุณครามก่อน
"เธอกินเถอะ ฉันทำมาให้พอสำหรับเธอเท่านั้น"
"ผมมีนมอีกตั้งกล่อง อิ่มอยู่แล้วครับ คุณครามกัดคำนึงสิครับ"
คุณครามหันมามองเล็กน้อยและไม้เอกก็พยักหน้าคะยั้นคะยอจึงยอมกัดไปคำหนึ่งเล็กๆ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก "ไม่เลว ดีที่ใส่ชีสมาให้แผ่นใหญ่ นมกล่องก็ดื่มให้หมดล่ะ เมื่อคืนฉันเผาผลาญพลังงานเธอมากไปหน่อย เย็นนี้จะสั่งอาหารอร่อยๆ จากภัตตาคารมาขุนแล้วกัน กลับมาจะได้กินเลย เธออยากกินอะไร"
"ไม่รู้ครับ แล้วแต่คุณครามเลยครับ"
"ฉันอยากกินเธอ" คุณครามตอบทั้งยิ้มกริ่มและหันมาสบตากับไม้เอกตรงๆ ไม้เอกต้องผลุบตาลงหลบตา ในขณะที่แก้มร้อนอีกครั้ง คุณครามส่งนิ้วมาดีดลงที่หน้าผากเบาๆ พร้อมหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยื่นมือมาหยิบนมกล่องที่ไม้เอกวางไว้บนตักแต่ยังไม่เจาะหลอดเอาไปเจาะให้และวางไว้บนที่วางเครื่องดื่ม "วางไว้นี่ ดื่มให้หมดก่อนลงรถนะ"
"ครับ"
แล้วรถก็เคลื่อนตัวออกจากไฟแดง ไม้เอกเคี้ยวแซนวิชฝีมือคุณครามอย่างเอร็ดอร่อย ตลอดทางมีบทสนทนาระหว่างคุณครามกับไม้เอกตลอด โดยส่วนมากจะเป็คุณครามที่ถามเกี่ยวกับที่ทำงานและการเรียนของไม้เอก ดังนั้นเช้านี้คุณครามจึงถือได้ว่าได้รู้จักไม้เอกมากขึ้นและไม้เอกเองก็ถือว่าได้รู้จักคุณครามมากขึ้นด้วยเช่นกัน ว่า.... 'ไม่ได้เป็แค่ซาตาน เทพบุตรคุณครามก็เป็ได้เช่นกัน'
#คุณคราม
100%
.........................................................
ได้กินฝีมือคุณครามนี่ไม่ธรรมดาเลยนะไม้เอกกกกก #หวานพอมั้ยคะะะ
97K
![เกิดใหม่เป็นชาวสวนตัวน้อยๆ ข้าจะพาครอบครัวเป็นเศรษฐีนี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471801_21388165.webp)
