นาริสากอดน้องสาว น้ำตาซึม
"พี่ขอบใจนะเน ต่อไปพี่สัญญาจะไม่ขี้แยอีกแล้ว" เนริสายิ้มให้พี่สาว
"โอ๋ๆๆ พี่สาวคนเก่งของเน เก่งที่สุดอยู่แล้ว"
คุณกลางเดินเหมือนเสือติดจั่น ด้วยความคิดไม่ตก อย่างไรกันในเมื่อเขาให้นาริสาโกรธเขาแล้วนาริสาจะอภัยให้เขาไหม คุณเล็กเดินเข้ามาในบ้านหยุดมองคุณกลางเพียงแว๊บเดียว
“ตาเล็ก”
“ว่าอย่างไรครับ”
“ฉันมีเรื่องอยากปรึก..เอ้ยถามนาย”
“เชิญครับ เชิญว่ามาเลยท่าทีห่างเหิน เป็นเพราะไม่พอใจคุณกลางที่ทำแบบนั้นกับนาริสา
“คือ ฉันอยากรู้ว่าบ้านของริสาอยู่ที่ไหน”คุณเล็กหยักไหล่
“เธอห้ามไม่ให้บอกพี่กลางครับ”
“นี่นายมีฉันเป็นพี่หรือว่าริสาเป็นพี่ของนาย”
“ได้ก็ดีครับ พี่แบบริสาน่ารักดีออก ผมบอกไม่ได้จริงๆ ไม่อย่างนั้นริสาโกระผมตายเลย หากพี่กลางอยากรู้ก็ลองไปที่ต้นสังกัดของริสาดูคุณพ่อรู้นี่ครับ แล้วที่แน่ๆ ผมได้ข่าวว่าเธอจะ ไปเป็นครูที่แม่กำปองเชียงใหม่ป่านนี้คงเดินทางแล้วล่ะ”
“นายว่าอย่างไร ริสาไปแล้วหรือ” คุณเล็กอด สงสารท่าทีของพี่ชายไม่ได้
“ป่านนี้คงถึงแล้วความจริงผมตั้งใจขับรถไปส่งแต่ริสาบอกว่าเดินทางฉุกละหุก ไม่อยากให้ลำบากไปส่ง ความจริงผมชอบทางเหนือนะตั้งใจจะไปอยู่สักเดือนหนึ่งถ่ารูปเขียนบทความขาย"
“ฉันยืมรถได้ไหม รถนายมันแรง”
“เงินเยอะซื้อใหม่สักคัน”พูดยิ้มๆ
“ก็ได้ ฝากบอกคุณแม่ด้วยว่าฉันไม่อยู่สักสองสามวันและฉันก็ไม่รับโทรศัพท์ด้วย”
“อ้าวแล้วถ้าพี่ตุ้มโทรมา พวกนักข่าวโทรมาละครับ”
“นายก็บอกว่าฉันบินไปต่างประเทศไปเลยก็ได้บอกว่าตามคุณพ่อไป”คุณเล็กถอนหายใจยาว
คุณกลาง สวมแว่นตาดำปิดบังใบหน้าหล่อเหลาขับรถ ถึงจังหวัดเชียงใหม่มุ่งหน้าแม่กำปอง สองข้างทางเต็มไปด้วยสีเขียวของต้นไม้ใบหญ้า
วีรพัฒน์ไม่มีเวลาพักตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา งานถ่ายหนังงานละครถ่าย แบบ เป็นช่วงที่ต้องทุ่มเทให้กับงาน จะมีเที่ยวบ้างตามสถานบันเทิง แต่ไม่เคยได้มีเวลาชมนกชมไม้ สัมผัสธรรมชาติเช่นนี้มาก่อน
ลำธารใสมองเห็นพื้นทรายสีทองความงดงามที่ควรคู่กับ การเหนื่อยล้ามาตลอดการทำงาน ร้านกาแฟชื่อดังหลายร้าน มีให้แวะพัก อย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่าย ริสาอยู่ตรงน้้นจะมีความสุขแค่ไหนกันในเมื่อทุกวันที่ลืมตาตื่นมาก็พบกับธรรมชาติ ที่รายล้อมรอบตัวอากาศบริสุทธิ์มีมากมาย ไม่ต้องซื้อหาเครื่องฟอกอากาศ เหมือนอย่างในเมืองหลวง
วันนี้วันเสาร์ริสาต้องไม่อยู่ที่โรงเรียนแน่เลย เขาชะลอรถเมื่อเข้าสู่หมู่บ้าน ลดกระจกลง รับลมเย็นจากธรรมชาติ ขยับแว่นตากันแดดให้เข้าที่ เสียงตะโกนดัง ๆ เมื่อเห็นว่ามีคนต่างถิ่นทำท่าทางเหมือนกำลังมองหานู่นนี่
“มาหาไผ จ้าว”เสียงหวานเจื้อยแจ้วกับรอยยิ้มพิมพ์ใจคุณกลางยิ้มหวาน
“เออ คือผม มาตามหาแฟนครับเขามาทำงานที่นี่” คนถามยิ้มหวานใบหน้าแฉล้มแช่มช้อยตามแบบของสาวเหนือ รูปร่างสันทัดแต่ดูดี
“จื่อหยังจ้าวแฟนคุณ”
“ริสาครับ นาริสาครับ มาเป็นคุณครูที่นี่”
“อ๋อจ้าว ตะวามีครูมาคนนึ่งงามๆ พักอยู่บ้านพักครูจ้าว บ้านพักครูอยู่เลยไปน้อยนึ๋ง อยู่ใกล้โรงเรียนจ้าว"อัธยาศัยดีอย่างไม่น่าเชื่อ คุณกลางโค้งตัวให้ ยิ้มหวานออกเดินทางต่อหากเป็นที่อื่นเขาคงถูกรุมทึ้ง แต่ที่นี่ไม่มีใครสนใจ ทำให้เขาเพิ่งรู้จักกับคำว่าอิสระ
บ้านพักครู ติดลำธารที่มีร้ำใสไหลผ่านนาริสา นุ่งผ้าถุงอาบน้ำในลำธารใสเย็น ใส่หมวกคลุมผมพลาสติกมองน่าขัน คุณกลางเผลออมยิ้มแอบมองนาริสาอยู่อย่างนั้น
"ไผมาแอบผ่อสาวอาบน้ำนิ"เสียงแหบๆ ของหญิงชราหลังค่อมเดินถือไม้เท้า เหมือนจะยกขึ้นเคาะหัวคุณกลาง นาริสาหันตามเสียง เมื่อรู้ว่าเป็นใครก็คว้าผ้ขนหนู ขึ้นมาคลุมไหล่ และอกขาวเนียน
"บอกมาไผนิ ยกไม้เท้าชี้หน้า คุณกลางลดแว่นตาสีดำลง"
"โอ คุณกลาง ตี้แสดงหนังแม่นก่อนิ (คุณกลางที่แสดงหนังใช่ไหม) "ยายความจำดีเยี่ยมจนไม่น่าเชื่อโผเข้ากอดคุณกลาง
"ไปไดมาไดนิ (ไปอย่างไรมาอย่างไร) "คุณกลางตกใจที่เจ คนเฟรนลี่ขนาดนั้น นาริสเดินจ้ำขึ้นไปบนเรือน
"ไป๊ไป ขึ้นเฮือนก่อน ยายจะเซลฟี่สักรูปเลาะ เอาไว้โปรโมตรีสอร์ต"คุณกลางอมยิ้ม ยอมเดินไปโดยดี
"เป็นเกียดเน้อมาเยี่ยมรีสอร์ตยาย"พาเดินไปที่พักใกล้ๆ กับบ้านพักครูที่นาริสาเพิ่งขึ้นไป คุณกลางมองตานาริสาตาละห้อย จะหนีเขาอีกไหมหนอ เพิ่งจะคิดว่าไม่มีใครรู้จักกลับมาเจอคุณยายที่ความจำเป็นเลิศ
"เป๋น แฟนครูกะดีเลย อั้นมาพักอยู่รีสอร์ตยายเน้อยายลดฮือ 50%เลย"มีโปรโมรชั่นแฮะน่าสน นาริสายืนมองอยู่ที่ระเบียง แววตายังขึ้งโกรธ
4K
