กึง...
เสียงโลหะดังขึ้นจากความมืด
ทุกคนหยุดนิ่ง
นัทกำดาบในมือขวาแน่น
ปืนในมือซ้ายถูกยกขึ้นเล็กน้อย
มาร์โกยืนอยู่ข้าง ๆ
สายตาจับจ้องทางเดินตรงหน้า
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
กึง...
คราวนี้ใกล้กว่าเดิม
หนึ่งในสมาชิกทีมสำรวจที่บาดเจ็บกำอาวุธแน่น
“มันมาแล้ว...”
มาร์โกถาม
“แน่ใจ?”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“เสียงแบบนี้...เราได้ยินหลายครั้งแล้ว”
“แล้วมันคืออะไร?”
“ไม่รู้”
นัทมองไปด้านหน้า
“เคยเห็นตัวมันไหม?”
ชายคนนั้นส่ายหน้า
“ไม่เคยเห็นเต็ม ๆ”
“เห็นแค่...”
เขาหยุด
“เงา”
มาร์โกขมวดคิ้ว
“เงา?”
“ใช่”
ชายคนนั้นชี้ไปที่กำแพง
“บางครั้งมันมีเงา”
นัทมองตาม
ผนังหินว่างเปล่า
ไม่มีอะไร
ไม่มีเงา
ไม่มีแม้แต่สิ่งที่ควรสร้างเงา
แล้ว...
กึง...
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้มาจากด้านหลัง
ทุกคนหันกลับพร้อมกัน
ไม่มีอะไร
หนึ่งในคนเจ็บพูดเสียงเบา
“มันชอบทำแบบนี้”
มาร์โกหันไปมอง
“ทำอะไร?”
“ทำให้เราคิดว่ามันอยู่ข้างหน้า”
“แต่จริง ๆ มันอยู่ข้างหลัง”
นัทมองพื้น
ฝุ่นบางส่วนกำลังเคลื่อน
ช้า ๆ
เหมือนมีบางอย่างกำลังเดินผ่าน
แต่ไม่มีใครเห็นร่างของมัน
นัทเล็งปืน
ปัง!
กระสุนพุ่งออกไป
เสียงบางอย่างร้องขึ้นทันที
กรรร!
เลือดสีดำหยดลงพื้น
ติ๋ง
ทุกคนชะงัก
นัทหรี่ตา
“โดน”
มาร์โกมองเลือด
“มันอยู่ตรงนั้น”
แต่ไม่มีใครมองเห็นตัวมัน
มาร์โกหายเข้าไปในเงาของกำแพง
เงาแฝงร่าง
ร่างของเขาหายไปจากสายตา
นัทไม่รอ
เขายิงอีกนัด
ปัง!
เสียงร้องดังขึ้น
มาร์โกปรากฏตัวตรงตำแหน่งนั้นพอดี
มีดฟันลง
ฉัวะ!
เสียงคำรามดังสนั่น
แต่สิ่งนั้นกลับถอยหนี
เลือดสีดำกระเซ็นกลางอากาศ ก่อนร่างที่มองไม่เห็นจะหายไปในความมืด
มาร์โกกลับมายืนข้างนัท
“หนีไปแล้ว”
นัทมองปืน
“ตัวนี้เร็ว”
“และมองไม่เห็น”
“น่ารำคาญ”
มาร์โกพยักหน้า
“มาก”
ชายจากทีมสำรวจมองทั้งสอง
“พวกนายยังมีอารมณ์บ่นได้อีกเหรอ?”
นัทตอบเรียบ ๆ
“ถ้าไม่บ่น เดี๋ยวเครียด”
มาร์โกพยักหน้า
“เหตุผลดี”
ชายคนนั้นนิ่งไป
“...พวกนายสองคนแปลกจริง ๆ”
พวกเขาเดินต่อ
ช้า
ระมัดระวัง
คนเจ็บสองคนถูกพยุงอยู่ตรงกลาง
อีกสองคนคอยดูทางด้านหลัง
นัทกับมาร์โกอยู่ด้านหน้า
แต่ไม่มีใครรู้ว่า...
ทางข้างหน้าจะพาไปที่ไหน
จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น
“เดี๋ยว”
นัทหยุด
มาร์โกหันกลับ
ชายจากทีมสำรวจชี้ไปด้านหน้า
“มีอะไรบางอย่างอยู่ตรงนั้น”
ทุกคนมอง
แสงจากคบไฟส่องไปยังพื้นที่กว้างขึ้น
และตรงกลางพื้นที่นั้น...
มีคนคนหนึ่งนอนอยู่
“คน!”
มาร์โกรีบเดินเข้าไป
นัทตามไปติด ๆ
ชายคนนั้นยังมีชีวิต
เสื้อผ้าขาดหลายแห่ง
แขนมีบาดแผล
เลือดแห้งติดอยู่ตามใบหน้า
มาร์โกคุกเข่าลง
“ได้ยินไหม?”
ชายคนนั้นขยับ
“อืม...”
“เป็นใคร?”
อีกฝ่ายพยายามลืมตา
ก่อนจะมองมาร์โก
“กิลด์...”
มาร์โกชะงัก
“ทีมสำรวจ?”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“ใช่...”
นัทถอนหายใจเบา ๆ
“เจอคนที่ห้าแล้ว”
สมาชิกทีมสำรวจอีกคนรีบเข้าไปหา
“นายเป็นยังไง?”
“ยังไม่ตาย”
“ดี”
“แต่ขา...”
เขาขยับ
สีหน้าบิดเบี้ยวทันที
มาร์โกมอง
“อย่าขยับ”
นัทเดินเข้าไปตรวจ
“ข้อเท้าบาดเจ็บ”
“เดินได้ไหม?”
ชายคนนั้นพยายามลุก
แต่ทรุดลงทันที
“ไม่ได้”
มาร์โกถอนหายใจ
“งั้นฉันหิ้วเอง”
ชายคนนั้นมอง
“ไม่ต้อง ผมยัง...”
“ถ้านายยังพูดมาก ฉันจะมัดนายกับตัวเองแล้วลากออกไป”
ชายคนนั้นเงียบ
นัทมองพี่ชาย
“วิธีรักษาของพี่ดีมาก”
มาร์โกหันมา
“ฉันกำลังช่วยคน”
“ครับ”
“ไม่ได้กำลังขู่”
“ผมรู้”
“นายทำหน้าทำไม?”
“ไม่ได้ทำ”
มาร์โกมองหน้าเขา
“ช่างเถอะ”
ตอนนี้ทีมสำรวจของกิลด์กลับมาครบทั้งห้าคนแล้ว
แต่ไม่มีใครอยู่ในสภาพสมบูรณ์
คนหนึ่งขาเจ็บ
อีกคนแขนเจ็บ
อีกคนมีบาดแผลหลายแห่ง
อีกคนอ่อนแรงจากการเดินทาง
และคนที่เพิ่งเจอก็ได้รับบาดเจ็บที่ขา
มาร์โกมองทุกคน
“เราต้องออก”
หนึ่งในทีมสำรวจพูด
“แต่มีอีกกลุ่มหนึ่ง”
นัทหันกลับ
“กลุ่มไหน?”
“นักล่า”
“กี่คน?”
“สาม”
“อยู่ไหน?”
ชายคนนั้นส่ายหน้า
“ไม่รู้”
มาร์โกขมวดคิ้ว
“เข้ามาพร้อมพวกคุณ?”
“ไม่”
“เข้ามาก่อน?”
“ใช่”
นัทเงียบ
เขานึกถึงภาพบางอย่าง
หน้าถ้ำ
นักล่ากลุ่มหนึ่ง
สามคนกำลังเตรียมเข้าไป
และอีกคนยืนรออยู่ด้านนอก
ตอนนั้นนัทกับมาร์โกเคยเตือนแล้ว
แต่พวกนั้นไม่ฟัง
นัทมองพี่ชาย
มาร์โกเองก็นึกออก
“พวกนั้น”
“ใช่”
มาร์โกถอนหายใจ
“ฉันจำได้”
หนึ่งในทีมสำรวจถาม
“พวกนายรู้จัก?”
“เคยเจอ”
“แล้ว?”
มาร์โกตอบ
“พวกเขาดื้อ”
นัทพยักหน้า
“มาก”
ชายที่เจ็บหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ถึงขั้นนั้นเลย?”
นัทตอบ
“พวกเขาถูกเตือนแล้ว”
มาร์โกเสริม
“แต่ยังเข้า”
“แล้วเพื่อนพวกเขาล่ะ?”
นัทตอบ
“รออยู่หน้าถ้ำ”
มาร์โกมองทางเดิน
“ถ้าอย่างนั้นสามคนนั้นยังอยู่ข้างใน”
พวกเขาจึงเดินต่อ
คราวนี้มีสมาชิกทีมสำรวจครบทั้งห้าคน
แต่การเดินช้าลงมาก
คนเจ็บต้องถูกพยุง
บางช่วงต้องหยุดพัก
นัทกับมาร์โกสลับกันช่วย
จนในที่สุด...
พวกเขาก็พบทางเดินหนึ่ง
บนพื้นมีรอยเท้า
หลายรอย
มาร์โกก้มลงดู
“ยังใหม่”
นัทถาม
“ของสามคนนั้น?”
“น่าจะ”
พวกเขาเดินตามรอย
ผ่านทางแคบ
เลี้ยวซ้าย
ลงทางลาด
แล้วขึ้นอีกครั้ง
จนกระทั่ง...
เสียงคนดังขึ้น
“มีใครอยู่ไหม!”
นัทชักดาบทันที
“เสียงคน”
มาร์โกพยักหน้า
ทั้งสองเร่งฝีเท้า
แล้วเสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง
“ช่วยด้วย!”
นัทกับมาร์โกมองหน้ากัน
ก่อนวิ่งไป
พวกเขาพบชายสามคนอยู่ในพื้นที่กว้าง
หนึ่งคนกำลังนั่งพิงกำแพง
อีกคนกุมแขน
ส่วนคนที่สามกำลังยืนเฝ้าทางเดิน
ทันทีที่เห็นนัทกับมาร์โก...
ชายคนนั้นเบิกตา
“พวกนาย!”
นัทจำได้ทันที
“พวกนายจริง ๆ ด้วย”
ชายคนนั้นมองไปรอบ ๆ
ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ในที่สุดก็มีคนมา”
มาร์โกเดินเข้าไป
“ตอนหน้าถ้ำฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเข้า”
ชายคนนั้นเงียบ
นัทมองเขา
“พี่พูดแล้ว”
“ฉันรู้”
“แต่พวกนายเข้า”
“ฉันรู้”
“แล้วเพื่อนนาย?”
ชายคนนั้นหน้าเปลี่ยน
“ยังอยู่ข้างนอก”
มาร์โกชะงัก
“เพื่อนที่รอหน้าถ้ำ?”
“ใช่”
“เขายังรออยู่?”
“ถ้าไม่มีใครกลับไปบอก เขาก็คงยังรอ”
นัทถอนหายใจ
“ดี”
ชายคนนั้นมอง
“ดี?”
“อย่างน้อยยังมีคนอยู่ข้างนอก”
มาร์โกมองสามคน
“สภาพพวกนายเป็นยังไง?”
ชายที่นั่งพิงกำแพงตอบ
“คนนี้ขาเจ็บ”
เขาชี้เพื่อน
“ฉันแขนเจ็บ”
“ส่วนเขา...”
เขามองคนที่ยืนอยู่
“เจ็บหลายจุด แต่ยังสู้ได้”
นัทมองทั้งสาม
“เจออะไร?”
ไม่มีใครตอบทันที
มาร์โกถามซ้ำ
“มอนสเตอร์?”
ชายที่ยืนอยู่ส่ายหน้า
“ส่วนหนึ่ง”
“แล้วอีกส่วน?”
“ทาง”
นัทขมวดคิ้ว
“ทาง?”
“พวกเราหลง”
“ทั้งที่จำทางได้?”
“ใช่”
“แล้วกลับไม่ได้?”
“ไม่ได้”
มาร์โกมองไปรอบ ๆ
“ทำเครื่องหมายไว้ไหม?”
ชายคนนั้นหัวเราะแห้ง ๆ
“ทำ”
“แล้ว?”
“หาย”
นัทนิ่ง
“หายยังไง?”
“ไม่รู้”
“รอยที่ทำไว้หายไป”
มาร์โกเงียบ
นี่ตรงกับสิ่งที่ทีมสำรวจพูดก่อนหน้านี้
สถานที่แห่งนี้มีบางอย่างผิดปกติจริง ๆ
นัทมองคนเจ็บ
“เดินไหวไหม?”
คนขาเจ็บส่ายหน้า
“ไม่”
มาร์โกพูด
“งั้นฉันช่วย”
นัทเข้าไปอีกด้าน
“ผมช่วยคนนี้”
มาร์โกพยักหน้า
ตอนนี้ทั้งสองต้องช่วยกันพยุงคนเจ็บ
ส่วนคนที่ยังพอเดินได้ถืออาวุธนำหน้า
ทีมสำรวจของกิลด์เดินอยู่ด้านหลัง
รวมกลุ่มกันเป็นหนึ่งเดียว
สิบคน
แต่ในความเป็นจริง...
ยังมีอีกหนึ่งคน
คนที่รออยู่หน้าถ้ำ
เขาไม่ได้อยู่ที่นี่
และไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังรอเพื่อนกลับมาอยู่หรือไม่
พวกเขาเดินต่อ
จนถึงพื้นที่หนึ่ง
กำแพงหินสองด้านเปิดออกเป็นห้องกว้าง
ตรงกลางมีประตูหินขนาดใหญ่
ทุกคนหยุด
ชายจากกลุ่มสามคนชี้
“นั่น”
มาร์โก
4.58M
![[New Life] อิสระของชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574670037_23909837.webp)
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)