สองวันต่อมา
วันนี้จางเล่อเหลียนเธอจะเข้าไปที่อำเภอ เพื่อเอาสบู่ไปส่งให้ฉินอี้ฟาง เธอยังคงฝากลูกๆไว้กับแม่บุญธรรม เมื่อวานนี้เธอได้ตัดสินใจบอกเื่ที่เธอทำสบู่ขายและให้ฉินฟางอี้เป็คนรับไปขายต่อ ครั้นพอแม่บุญธรรมได้ฟังนางก็ใ แต่พอฟังเหตุผลที่จางเล่อเหลียนอธิบายนางก็เข้าใจลูกๆ และนางยอมรับในการตัดสินใจของลูกๆทั้งสองคน พร้อมทั้งจะให้การสนับสนุนเต็มที่ ถ้าจางเล่อเหลียนจะไปอำเภอ เธอก็จะมาดูแลบ้านและหลานทั้งสองคน นางยังบอกให้เธอไม่ต้องห่วงเื่ทางบ้านนางจะดูแลให้เอง ให้เธอทำการค้าให้สบายใจและคอยระมัดระวังพวกทหารแดงด้วยเวลาเข้าไปในอำเภอ
วันนี้จางเล่อเหลียนจึงเดินทางเข้าเมืองอย่างไร้กังวลและไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง เวลากลับเข้าบ้านก็ไม่ต้องคอยหาเื่โกหกปิดบังแม่บุญธรรม
ครั้งนี้จางเล่อเหลียนก็รอไปในอำเภอกับเกวียนม้าของกองพลน้อยเหมือนเดิม แต่โชคดีของเธอที่คนบนเกวียนวันนี้ไม่มีคุณป้ามหาภัยอีก จึงทำให้การเดินทางวันนี้ราบรื่น แต่วันนี้คนที่มารอขึ้นเกวียนเยอะกว่าครั้งก่อนมาก เกวียนม้าคันใหญ่มีคนนั่งจนเต็ม ตอนที่เธอนั่งเกวียนอยู่เธอก็คิดอยากจะซื้อจักรยานซักคัน โชคร้ายที่เธอไม่มีรถจักรยานในมิติเหมือนเื่อื่นๆที่เธอเคยอ่านมา หากเธอรู้ตัวเร็วกว่านี้ว่าต้องมาอยู่ในยุคนี้ ก็คงจะไปหาซื้อของมาเตรียมไว้ให้มากกว่านี้ แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีที่ตึกของเธอนั้นมีแทบจะทุกอย่างที่จำเป็ ถึงจะไม่มีจักรยานก็ไม่เป็ไร เธอเชื่อว่าเธอจะหาซื้อมันได้แน่ๆ เพราะหากจะให้เธอต้องคอยมารอขึ้นเกวียนม้าอาทิตย์ละครั้งก็คงจะลำบากเกินไป หากว่าเธอมีความจำเป็ที่ต้องเข้าอำเภอ ถ้ามีจักรยานก็ปั่นเข้าอำเภอเองก็ดีกว่าที่เธอต้องเดินเท้าถึงสองชั่วโมง เท้าเธอคงพองพอดี
เมื่อนั่งเกวียนมาถึงเขตอำเภอเธอก็ลงจากเกวียนม้าตรงจุดเดิมที่เคยมาครั้งก่อน และนัดแนะเวลากลับกันเหมือนเดิม วันนี้เธอถือตะกร้าใบใหญ่มาด้วยเพื่อเอาไว้ใส่สบู่ให้ฉินฟางอี้ แต่เธอยังจะไม่เอาสบู่ออกมาหรอกนะ ใกล้ถึงห้างสรรพสินค้าก่อนเธอถึงจะเอาสบู่ออกมา เธอถือตะกร้ามาด้วยก็เพื่อไม่ให้เป็ที่สังเกตเท่านั้น จากนั้นเธอก็เดินตามทางเท้ามาเรื่อยๆ เธอสังเกตว่าวันนี้ผู้คนจะมากกว่าครั้งที่เธอมาครั้งก่อนมาก หรืออาจจะเป็่หลังเก็บเกี่ยวและผู้คน้าหาซื้อของเข้าบ้านก่อนที่จะหนาวและมีหิมะตกกว่านี้ก็เป็ได้
ถ้างันเธอก็จะไปหาฉินฟางอี้ก่อนแล้วกัน เธอค่อยมาหาเงินต่อที่ตลาดมืด เพราะไหนๆก็ได้เข้ามาแล้วจะได้ไม่มาเสียเที่ยวเปล่าๆ จากนั้นเธอก็รีบเดินไปที่ห้างสรรพสินค้าขนาดกลางของอำเภอเทียนจิน แจ้งกับพนักงานว่ามาขอพบฉินฟางอี้ พนักงานก็ไปตามฉินฟางอี้มาพบเธอ สักพักเธอก็เห็นฉินฟางอี้วิ่งมาหาเธอพร้อมรอยยิ้มกว้าง
"สวัสดีค่ะพี่สาว ฉันคิดไม่ผิดจริงๆว่าต้องเป็พี่แน่ๆที่มาขอพบฉัน " ฉินฟางอี้พูดออกไปด้วยความดีใจ เธอตั้งตารอพี่สาวของเธอมาหลายวันแล้ว
"สวัสดีจ้ะ " จางเล่อเหลียนยิ้มกับท่าทางดีใจของน้องสาว
"พี่เล่อเหลียนทำสบู่มาได้ครบไหมค่ะ" ฉินฟางอี้เดินมากระซิบถามพี่สาวเสียงเบาที่ข้างๆหู
"ได้มาครบตามที่สั่งจ้า" จางเล่อเหลียนตอบไปก่อนค่อยอธิบายรายละเอียดเพิ่ม เพราะแถวนี้คนเยอะเธอยังไม่อยากพูดอะไรมาก ก่อนหน้าที่จะถึงห้างสรรพสินค้า เธอได้เอาสบู่ออกมาใส่ไว้ในตะกร้าแล้วใช้ผ้าปิดไว้ เธอไม่อยากให้ดูผิดสังเกต
"พี่รู้ไหมค่ะฉันรอพี่มาหลายวันแล้ว "
"พี่ขอโทษแล้วกันที่มาช้า พอดีมีเื่ยุ่งๆที่บ้านแล้วก็ต้องรอเกวียนม้าของกองพลน้อยด้วยน่ะ"
"งั้นพี่รอตรงนี้นะคะ ฉันขอไปลางาน่เช้าก่อน พอดีฉันมีเื่คุยกับพี่หลายอย่าง หากยืนคุยนานตอนนี้ก็เป็เวลางานก็จะไม่ดีเท่าไหร่นะคะ" ฟางอี้พูดเสร็จเธอก็รีบเดินไปที่แผนกขอลาครึ่งวันเช้าโดยให้เพื่อนสนิทมาประจำจุดขายของเธอชั่วคราว
จางเล่อเหลียนยืนรอฉินฟางอี้ไม่นานเธอก็เดินออกมา และจูงมือเธอเดินไปที่บ้านพักชั้นเดียวหลังคากระเบื้องถือเป็บ้านที่น่าอยู่ทีเดียวละ บ้านนี่ฉินฟางอี้เช่าอยู่กับเพื่อนสนิดอีกสองคนที่ทำงานด้วยกัน เดือนละ 8 หยวน
"พี่คะ ทานน้ำก่อนค่ะ"
"ขอบใจเธอมากจ้ะ"
"พี่รู้ไหมสบู่ที่พี่ให้ฉันมาขายวันนั้น 5 ก้อนฉันขายหมดในวันเดียวเลยนะคะ แถมคนที่ซื้อไปใช้ดีก็บอกต่อๆกัน.จนตอนนี้ฉันกับเพื่อนสนิทหาลูกค้าที่สั่งสบู่เราเพิ่มเป็ 450 ก้อนด้วยนะคะ "
ฉินฟางอี้รีบเล่าเื่นี้ให้พี่สาวเธอฟัง เธอตื่นเต้นมากเลยตอนที่รับยอดจองสบู่มาจากลูกค้า เธอไม่คิดว่าจะมีคนอยากได้เยอะขนาดนี้จริงๆ
"เยี่ยมมากเลยจ้าฟางอี้ เธอเก่งมาก พอดีเลยวันนี้พี่เอาสบู่มาให้เธอเกินกว่ายอดที่เธอสั่ง พอดีพี่คิดว่าจะเอามาเก็บไว้กับเธอเลย เวลามีคนสั่งเพิ่มเธอจะได้ไม่ต้องมารอของจากพี่"
"จริงเหรอค่ะ ฉันกังวลแทบแย่ที่ไม่ได้ส่งข่าวบอกพี่ก่อน กลัวว่าจะทำให้พี่เสียเวลาเดินทางหลายรอบ "
จางเล่อเหลียนยกตะกร้าที่เธอถือมาด้วย ขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะแล้วเปิดผ้าออก ก็จะเห็นก้อนสบู่ที่ห่อด้วยแรปใสวางไว้เต็มตะกร้าเลย เธอเอาสบู่ออกมาครั้งนี้ 500 ก้อน เพราะเธอมั่นใจว่าสบู่ของเธอดีกว่าเ้าอื่นแน่ๆ และมันต้องเป็ของที่คนอยู่ในเขตเมืองเขายอมที่จะจ่ายเงินเพื่อได้มันไปใช้แน่ๆ เธอคิดไม่ผิดจริงๆเมื่อเจอยอดสั่งจองสบู่ถึง 450 ก้อน
"โอ้โห! สบู่ก้อนสวยมากเลยค่ะพี่ เป็รูปรังผึ้งด้วย ั้แ่ฉันใช้สบู่มาพึ่งจะเห็นสบู่ของพี่นี่ละค่ะที่ทำสวยและหอมขนาดนี้ ลูกค้าต้องชอบมากแน่ๆ "
"อือ พี่มีแชมพูสมุนไพรสระผม และครีมหมักผมมาให้เธอลองใช้และลองเอาไปเสนอขายให้ลูกค้าเธอด้วยนะ หากใช้ดีหรือมีคนสั่งพี่คิดว่าจะทำขายคู่กันไปเลย"
"ขอบคุณมากนะคะพี่ มันต้องขายดีมากแน่ๆฉันเชื่อใจพี่ค่ะ พี่คะนี้เงินค่าสบู่ที่ฉันเก็บเงินจากลูกค้ามาก่อน 1,100 หยวน ฉันจ่ายรวมทั้ง 500 ก้อนเลยนะคะ และให้พี่เพิ่มอีก 100 หยวน เพราะส่วนที่ฉันได้กำไรมาหักให้เพื่อนตามที่หาลูกค้าได้ไป ก็ยังเหลืออีกมากเลยค่ะ "
"พี่ขอบใจเธอมากนะฟางอี้ แต่ครั้งหน้าพี่จะรับแค่ก้อนละ 2 หยวนนะจ้ะ" จางเล่อเหลียนรู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่พาให้เธอมาเจอคนดีๆแบบนี้ เธอเป็น้องที่น่ารักมาก
"ได้ค่ะพี่ ฉันสิต้องเป็คนขอบคุณพี่ อีกอย่างฉันว่าพี่คงต้องเหนื่อยหน่อยแล้วล่ะค่ะ ฉันว่ามันต้องขายดีแน่ๆ"
"ฮ่าๆๆ ....." ทั้งสองคนต่างก็หัวเรอะอย่างมีความสุข
"ฟางอี้พอดีพี่อยากจะได้รถจักรยานเอาไว้ปั่นเข้ามาในอำเภอจะได้ไม่ต้องรอแต่เกวียนม้า เธอพอจะรู้หรือเปล่าว่าที่ไหนมีรถจักรยานขายโดยไม่ต้องใช้คู่ปองซื้อ พอดีพี่ไม่มีคูปองเลยตอนนี้" จางเล่อเหลียนลองเอ่ยถามเื่นี้ดูเพราะเธอเห็นว่าฟางอี้มาทำงานที่นี่หลายปีแล้วน่าจะรู้อะไรมากกว่าแถมเธอยังรู้จักคนเยอะด้วย
"พี่ถามถูกคนแล้วค่ะ ฉันมีคนรู้จักที่เคยบอกว่าบ้านเขาขายรถจักรยานอยู่ หากไม่มีคูปองก็สามารถซื้อได้เลย ถ้าพี่อยากจะได้เดี๋ยววันนี้ฉันพาพี่ไปซื้อเลยดีไหมคะ"
"ดีจริงๆเลย ไปซื้อกันเลยดีกว่าไหนๆพี่ก็ได้มาแล้ว น้องพี่นี่สุดยอดที่สุด "
จางเล่อเหลียนและฉินฟางอี้เดินออกจากบ้านไปตามถนนหลักมาสักพัก จากนั้นฉินฟางอี้ก็พาเธอเดินเข้าซอยไปประมาณ 500 เมตรก็เจอกับร้านที่ขายจักรยาน เธอมองเห็นจักรยานที่ทำด้วยเหล็กทั้งคันจอดไว้ในบ้านอยู่ 5 คัน เธอทั้งสองเดินตรงเข้าไปที่ร้านก็เจอกับชายวัยกลางคนนั่งอยู่ในร้าน พอเขามองเห็นว่าพวกเธอเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ
"สวัสดีครับคุณผู้หญิง คุณ้าจักรยานแบบไหนหรือครับ ร้านเรามีของใหม่พึ่งจะมีของมาลงเลย สามารถเลือกได้เลยครับมีสองแบบให้เลือกเลย"
"รถจักรยานคันนี้ราคาเท่าไหร่หรือคะเฒ่าแก่" จางเล่อเหลียนถามราคาก่อน เธอดูแล้วสองคันนี้ก็ไม่ต่างกันมาก คันหนึ่งมีไฟฉ่ายกับตะกร้าหน้ารถ อีกคันไม่มีไฟฉ่าย แต่มีตะกร้าหน้ารถ
"คันนี้ราคา 300 หยวน เป็รุ่นที่ทำออกมาใหม่ล่าสุดของพึ่งมาถึงได้ไม่กี่วันมีแค่ 3 คัน ส่วนคันที่ไม่มีไฟฉ่าย 280 หยวน ครับคุณผู้หญิง" เฒ่าแก่รีบบอกราคาและบอกเล่าที่มา เขาคิดว่าวันนี้คงจะได้ขายรถจักรยานสักคันแน่ๆ
"พี่คะ สวยทุกคันเลย"
"งั้นพี่ว่าเอาคันนี้ดีกว่าเนอะ เวลาปั่นกลางคืนจะได้มองเห็นถนนหนทางด้วย"
จากนั้นจางเล่อเหลียนก็จ่ายเงินค่ารถจักรยานให้เฒ่าแก่ราคา 300 หยวน แล้วเธอก็ปั่นจักรยานออกจากร้านโดยให้ฉินฟางอี้นั่งซ้อนท้ายไปทานข้าวที่ร้านอาหารร้านเดิม จากนั้นฉินฟางอี้ก็รีบกลับไปทำงาน ส่วนเธอก็ปั่นจักรยานตรงไปที่ตลาดมืดพอไปถึงเธอก็หาที่ฝากจักรยานแล้วเดินเข้าไปที่ตลาดมืด เธอเริ่มทำแบบเดิมคือเดินถามความ้าของลูกค้า ตอนนี้เธอจะไม่ขายพวกเนื้อสัตว์แล้วเพราะเธอจะเก็บเอาไว้ทานเอง เธอจะขายแค่พวกสบู่ ยาสีฟัน แชมพู อาหารแห้งบางอย่าง และข้าวสาร
ต้องบอกเลยว่าสินค้าที่ขายดีของวันนี้คือปลากระป๋อง เธอขายดีมากเธอเพียงแค่เปิด 1 กระป๋องให้ลูกค้าดูแล้วก็ชิมกลายเป็ว่าทุกคนที่ได้ชิมต่างก็ติดใจกันมาก ต่างก็ซื้อกลับบ้านไปคนละหลายกระป๋องเลยทีเดียว เธอเพียงบอกว่ามีสิ้นค้าที่ได้รับมาจากทางใต้ของคนต่างถิ่น เธออธิบายว่าเป็อาหารที่เราสามารถเปิดแล้วทานได้เลย สามารถเก็บไว้ได้นาน หากใครซื้อไปแล้วเธอให้พวกเขาเปิดทานให้หมดภายใน 1 ปี ไม่ให้เก็บนานกว่านี้ แถมบอกว่าการกินปลาเยอะจะช่วยบำรุงสมองอีกด้วย เธอแนะนำพวกเขาว่าสามารถนำไปทำต้มยำปลากระป๋อง ข้าวผัดปลากระป๋อง น้ำพริกปลากระป๋อง หรือกินเปล่าๆก็ได้ เธอเพียงบอกสูตรอาหารไปไม่กี่อย่าง ถึงจะเสียเวลาในการพูดไปเยอะแต่ผลตอบรับที่ได้ถือว่าเกินคาดมากทีเดียวเธอขายราคาสูงถึงกระป๋องละ 5 หยวน เธอยังขายไปได้ตั้ง 320 กระป๋อง และยังไม่รวยของอื่นๆที่เธอขายได้อีก
วันนี้เธอทำเงินได้จากการขายของในตลาดมืด 2,150 หยวน กับ 5 เหมา และเงินที่ได้จากการขายสบู่วันนี้อีก 1,100 หยวน เธอยังมีเงินที่ได้จากการขายของคราวก่อนและเงินเก็บของกู่ิหลงที่ส่งมาอีก 1,543 หยวน 2 เหมา หักค่าจักรยานและเลี้ยงข้าวฟางอี้ เธอมีเงินเก็บทั้งหมด 4,793 หยวน 7 เหมา ถือว่าจางเล่อเหลียนเป็คนรวยของหมู่บ้านเลยนะตอนนี้
"ฮ่าๆๆ ฉันมีความสุข"
จางเล่อเหลียนลืมตัวหัวเราะและพูดออกมา ขณะที่เธอปั่นจักยานออกมาจากตลาดมืด และไปที่จุดขึ้นเกวียนเพื่อบอกคนขับเกวียนว่าเธอจะปั่นจักรยานกลับหมู่บ้านเอง หลังจากที่บอกเสร็จเธอก็ปั่นจักรยานกลับหมู่บ้าน โดยไม่ได้หันไปมองสายตาของคนที่นั่งเกวียนมาด้วยกันเมื่อเช้ากำลังมองตามเธอและจักรยานคันงามไปด้วยสายตาอิจฉา เธอร้องเพลง ชมนกชมไม้ตลอดเส้นทางกลับบ้านอย่างมีความสุข จนหลงลืมความเหนื่อยล้าจากการปั่นจักรยานในระยะทาง 8 กิโลเมตร พอใกล้ถึงทางเข้าหมู่บ้านเธอก็จอดจักรยาน เอาปลา 2 ตัว ไก่ 2 ตัว เนื้อหมู่ 2 ชั่ง แตงโมลูกใหญ่ 1 ลูก ขนมเปี๊ยใส้ถั่วเหลืองไข่เค็ม 4 กล่อง ใส่ตะกร้าสะพายหลัง และใส่ในตะกร้าหน้ารถ แล้วปั่นจักรยานเข้าไปในหมู่บ้าน
893
