.....
กรรรรรรรรรรรรร!!!!!!!!
เสียงขู่คำรามดังขึ้นมา พร้อมกับพลังอำนาจอันมากมายมหาศาล ที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ที่กำลังแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางก้อนเมฆสีดำทมิฬบนฟากฟ้า
เพียงแค่การขู่คำรามเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากปากที่แสนจะใหญ่โต และเต็มไปด้วยคมเขี้ยวอันแหลมคมของมันก็ถึงกับทำให้ทั่วทั้งชั้นฟ้าและแผ่นดินเบื้องล่าง เกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง ส่งผลให้บ้านเรือนของผู้คนมากมายต้องพังทลายลงไป รวมถึงชีวิตของผู้คนอีกจำนวนมาก ที่ไม่สามารถทนรับพลังอันน่าหวาดหวั่นในครั้งนี้ได้
"นั่นมันเป็ตัวอะไรกันแน่!!!สัตว์เวทย์ศักดิ์สิทธิ์???"
เสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และสงสัยนี้ดังออกมาจากปากของ ไลแซนเดอร์ เพนดราก้อน ชายวัย70ปี หรือที่ผู้คนรู้จักกันในนามไลแซนเดอร์ หรือาาผู้ปกครองแห่งอาณาจักเพนดราก้อน
ไลแซนเดอร์ในตอนนี้ เริ่มรู้สึกเกรงกลัวต่อสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ที่กำลังแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางสายฟ้าและเมฆหมอกสีดำทมิฬ สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ตัวนั้นมีลำตัวที่ยาวมาก และมันก็ยาวมากซะจนแม้แต่ตัวของาาไลแซนเดอร์เอง ก็ยังไม่สามารถรู้ได้เลยว่า หัวและหางของมันอยู่ตรงไหน และรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของมันเป็ยังไง
เพราะแค่่ลำตัวของมันที่โผล่พ้นออกมาจากกลุ่มเมฆสีดำ เพียงน้อยนิด เพียงแค่นั้นมันก็มีขนาดที่ใหญ่โตจนสามารถเทียบได้กับเมืองนอริชทั้งเมืองเลยทีเดียว
ก๊าซซซซซซซซซซซซ!!!!!
ในขณะที่ไลแซนเดอร์กำลังรวบรวมความกล้า เพื่อเตรียมสั่งการคนของตนอยู่นั้น จู่ๆสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาก็คำรามออกมาอีกครั้ง ด้วยเสียงที่ดังสนั่น การคำรามของมันในครั้งนี้ทำให้หมอกเมฆสีดำที่ปกคลุมอยู่จนเต็มทั่วท้องฟ้า กระจายตัวออกเป็วงกว้างทันที
ทันทีที่กลุ่มเมฆสีดำจางหายไป สิ่งที่ปรากฏออกมาสู่สายตาของผู้คนในตอนนี้ก็คือ สัตว์ปราะหลาดที่พวกเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน สัตว์ประหลาดตัวนี้มีขนาดลำตัวที่ใหญ่และยาวหลายร้อยกิโลเมตร ส่วนรูปลักษณ์ของมันนั้นหากมองดูผ่านๆ มันก็จะดูเหมือนสัตว์อสูรประเภทงูั์ทั่วๆไป
แต่หากสังเกตให้ดีก็จะพบส่วนที่ต่างอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็เขาอันใหญ่โตทั้งสองข้างที่อยู่บนหัวของมัน และคมเขียวอันแหลมคมที่ขึ้นอยู่เต็มปาก และส่วนที่แตกต่างจากงูั์ทั่วไปอย่างเห็นได้ชัดก็คือ มันมีขาอันแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยกรงเล็บอันแหลมคมที่โผล่ออกมาจากลำตัวถึง4ข้างด้วยกัน ที่สำคัญบนร่างขนาดใหญ่ของมัน ยังถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำอันเงางาม ซึ่งดูแข็งแกร่งจนยากจะหาอาวุธใดๆมาทำลายมันได้
ด้วยขนาดที่ใหญ่โตและรูปลักษณ์ที่น่าเกรงขามของมัน ทันทีที่มันปรากฏตัวออกมา ก็ทำให้ผู้คนจำนวนมากต่างกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ไม่เว้นแม้กระทั่งเมืองหลักที่อยู่ใกล้เคียง หรือแม้แต่อาณาจักรข้างเคียงก็สามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน แม้ว่าระยะทางจะทางไกลมากก็ตาม
"ลามอนต์... ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินระดับสูงสุด เตรียมมหาเวทย์เคลื่อนย้าย และแท่นเคลื่อนย้ายเอาไว้ให้พร้อม และแจ้งคำสั่งของข้าลงไปยังทุกเมือง ให้เปิดใช้งานเกราะเวทย์ได้ทันทีโดยไม่ต้องรอคำสั่ง ส่วนคนที่มีพลังอยู่ในระดับจักพรรดิเวทย์ และจักพรรดิ์ดาบขึ้นไป ให้ทำการเรียกตัวพวกเขามายังเมืองหลวงให้หมด!!!"
ไลแซนเดอร์ที่ได้สติกลับคืนมาหลังจากมองเห็นร่างของ สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ที่แสนจะน่ากลัว หรือที่โลกปัจจุบันของภาคินเรียกว่าัจีน เขาก็เริ่มสั่งการไปยังหัวหน้าองค์รักษ์ ลามอนต์ทันที เพื่อป้องกันความสูญเสียที่จะเกิดขึ้นกับคนในอาณาจักรของเขา
แต่ในขณะที่ไลแซนเดอร์และลามอนต์กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น จู่ๆเสียงร้องของสัตว์อสูรที่ดังสนั่นก็พลันเงียบลงพร้อมกับร่างของัสีดำตัวขนาดมหึมา ที่จู่ๆก็พลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย ท่ามกลางความตกตะลึงและสงสัยของผู้คนจำนวนมากมายหลายล้านชีวิต ที่อาศัยอยู่ในอาณาจักรเพรดราก้อน และอาณาจักรข้างเคียง.....
กลับมายังด้านของภาคิน....
ณ. เมืองมันติคอร์ ในห้องพักของนักเรียนชั้นปีที่ 1ของโรงเรียนจอมเวทย์
"โอ้มาแล้วๆ!!! ไหนขอดูหน่อยซิว่าจะเก่งและโหดแค่ไหน?"
ภาคินพูดออกมาด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น และเต็มไปด้วยความคาดหวัง หลังจากที่เขาใช้เวลาร่ายบทเวทย์อัญเชิญไปนานถึง20นาทีเต็ม จนในที่สุดมันก็สำเร็จ
วงเวทย์อัญเชิญที่อยู่ด้านหน้าของภาคิน เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว และมีกลุ่มควันสีดำเข้มลอยขึ้นมาเป็จำนวนมาก พร้อมกับร่างของสัตว์อสูรอัญเชิญที่ค่อยๆปรากฏตัวออกมา
"เห้ย!!!!!!"
ภาคินะโออกมาทันที เมื่อมองเห็นร่างของสัตว์อัญเชิญตรงหน้า ภาคินจำได้ดีว่าในบทเวทย์ที่เขาร่ายไปนั้น มันเป็การอัญเชิญสัตว์เวทย์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังทัดเทียมกับพระเ้า หรือก็คือัที่แสนจะทรงพลังอำนาจนั่นเอง
แต่ทำไมหลังจากร่ายเวทย์เสร็จ สัตว์อสูรที่สมควรจะเป็ั ถึงได้กลายเป็งูแบบนี้ไปได้ แถมงูน้อยที่อยู่ด้านหน้าของภาคินในตอนนี้ ยังมีขนาดที่เล็กมากอีกด้วย
"เราพลาดจุดสำคัญตรงไหนไปหรือเปล่านะ.?"
ภาคินยังคงบ่นออกมาด้วยความไม่เข้าใจ และไม่พอใจ ก่อนที่จะตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้าเ้างูตัวน้อย ที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมา เพื่อตรวจสอบดูอย่างละเอียดอีกครั้ง
สัตว์อสูรที่ภาคินอัญเชิญมาในครั้งนี้ เป็งูขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีดำทมิฬ ขนาดตัวของมันเล็กมาก จนมันสามารถนอนขดตัวอยู่ในฝ่ามือของภาคินได้อย่างง่ายดาย....
"เฮ้อ... ตัวก็เล็ก แถมยังอ่อนแอ มันจะสู้ใครได้บ้างเนี้ย......"
หลังจากที่ภาคินทำการสำรวจอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะภาคินไม่สามารถมองเห็นความแข็งแกร่ง ของเ้าสัตว์อสูรตัวน้อยตรงหน้านี้ได้เลย
แก๊ซซ!!!
ภาคินลองเอานิ้วไปลูบที่หัวของมันเบาๆ มันก็คำรามออกมาทันที มันใช้ดวงตากลมโตที่แสนจะน่ารักน่าชัง และเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ จ้องมองมามายังใบหน้าของภาคินอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะใช้ลิ้นเล็กๆของมัน เลียไปที่นิ้วของภาคินเบาๆ
การแสดงออกของเ้างูน้อยตัวนี้ มันช่างเหมือนกับเด็กน้อย ที่กำลังพยายามออดอ้อน เพื่อขออาหารจากพ่อของมันไม่มีผิด มันจึงทำให้ภาคินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
"เฮ้อ.. ช่างมันก็แล้วกันเื่ความแข็งแรง อย่างน้อยมันก็น่ารักมากละนะ.."
ในที่สุดภาคินก็สามารถหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองได้ ส่วนเื่ความแข็งแกร่งของมันนั้น ภาคินมองว่ามันยังคงสามารถพัฒนาต่อไปได้ หากมันโตขึ้นมากกว่านี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รีบร้อนอะไร
แต่สิ่งที่เขาสงสัยในตอนนี้ก็คือ เสียงร้องที่แปลกประหลาดของเ้าตัวเล็กนี้ต่างหาก เพราะปกติงูมันจะร้องฟ่ออ แต่ทำไมเ้างูน้อยตรงหน้านี้ ถึงร้องเสียงแปลกๆ แต่ภาคินก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากนัก เพราะเขาคงไม่สามารถเอาความคิดเดิมๆในโลกปัจจุบัน มาใช้กับโลกเวทย์มนตร์แห่งนี้ได้...
"ในเมื่อเราได้สัตว์อสูรอัญเชิญมาแล้ว สามารถใช้เวทย์มนตร์ได้แล้ว ต่อไปมันก็คงจะถึงเวลาแล้วสินะ..."
ภาคินบ่นพึมพัมออกมาเบาๆ ก่อนที่จะตัดสินใจก้าวเท้าออกไปจากห้องพัก หลังจากที่ภาคินทำการปิดประตูขังตัวเองอยู่เป็เวลานานหลายเดือน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ภาคินตัดสินใจจะเข้าร่วมการทดสอบ เพื่อขอเลื่อนระดับชั้นของนักเวทย์
ก่อนหน้านี้ภาคินได้คิดเอาไว้แล้วว่า เขาจะไม่ยอมจมปลักอยู่แต่ในอาณาจักรเพนดราก้อนแห่งนี้เด็ดขาด เพราะเขาไม่ใช่คนของอาณาจักรนี้ แต่เป็คนของโลกปัจจุบัน ดังนั้นทำไมเขาต้องมาคอยรับผิดชอบ ชีวิตของผู้คนเป็ล้านๆคน และยอมรับใช้คนอื่นทั้งที่ตัวเองไม่้าด้วยละ
ส่วนเหตุผลที่เขามายังต่างโลกแห่งนี้ ก็เพื่อเสาะหาความท้าทาย เื่ราวที่แปลกใหม่ ซึ่งในโลกปัจจุบันไม่สามารถให้เขาได้ ดังนั้นภาคินจึงได้วางแผนเอาไว้แล้วว่า เขาจะเดินทางไปในทุกๆที่ ที่อยู่ในต่างโลกแห่งนี้ เพื่อเสาะหาประสบการณ์ที่สุดแสนจะวิเศษ ที่คนทั่วไปไม่อาจััพวกมันได้ และก้าวแรกที่ภาคินต้องทำให้สำเร็จในตอนนี้ก็คือ การเลื่อนระดับชั้นของนักเวทย์ ไปยังขั้นนักเวทย์หรือนักรบเวทย์ซะก่อน
เพราะตัวของเขาในตอนนี้ยังเป็เพียงแค่นักเวทย์ฝึกหัดอยู่ ซึ่งมันเป็เพียงชนชั้นล่างสุกของเหล่านักเวทย์ ดังนั้นภาคินกลัวว่ามันจะส่งผลกระทบ ทำให้การเดินทางของเขาต้องลำบาก เพราะนักเวทย์ฝึกหัดมีข้อจำกัดที่มากเกินไป
เมื่อภาคินคิดได้อย่างนั้น เขาจึงเดินตรงไปยังห้องของผู้อำนวยการชาร์ล เพื่อขอเลื่อนระดับชั้นนักเวทย์ทันที.....
32K
