ราว 100 ปีก่อน ได้เกิดาระหว่างฝ่ายอาณาจักรเชสเตอร์นำโดยจอมมารในยุคนั้นกับฝ่ายพันธมิตรที่มีอาณาจักรกาลันต้านำโดยเผ่าเอลฟ์ อาณาจักรไมเนอร์นำโดยเผ่าคนแคระและอาณาจักรเอเธนส์นำโดยเผ่าเทวทูต าครั้งนั้นกินระยะเวลาไปกว่า 20 ปี ผลสรุปคืออาณาจักรเชสเตอร์เป็ฝ่ายที่แพ้าไปในที่สุด ทำให้เกิดสนธิสัญญาเชสเตอร์ว่าจะไม่มีการบุกอาณาจักรอื่นๆ ผลพวงจากานั้นทำให้อาณาจักรไมเนอร์ได้ล่มสลายไป
100 ปีต่อมา
หมู่บ้านแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของอาณาจักรมิลาโน่
"ลูคัส!!! มาช่วยเก็บเกี่ยวหน่อยเร็ว"
ชายแก่ได้เรียกชายหนุ่มที่เดินผ่านมาช่วยงาน
"จะไปเดี๋ยวนี้ครับ"
ลูคัสขานรับและวิ่งไปหาชายแก่
ลูคัสเข้าไปช่วยงานอย่างขยันขันแข็ง ทำให้ชายแก่ชื่นชมเขาเป็อย่างมาก ลูคัสช่วยงานจนถึงเย็น
"ผมขอตัวก่อนนะครับ"
ลูคัสกล่าวลาชายแก่ เขาโบกมือลา ชายแก่ก็ได้โบกมือกลับ
ลูคัสเดินทางมาถึงหน้าบ้านของตัวเอง
เขาเปิดประตูและเดินเข้าไป
"นี่ ทำไมกลับมาช้าจัง"
หญิงสาวที่อยู่ในบ้านมองมาที่ลูคัส
"พอดี…ไปช่วยเขาเก็บเกี่ยวมานิดหน่อยครับ แม่"
"ก็แล้วไป นึกว่าออกไปเที่ยวนอกหมู่บ้านซะอีก"
"เข้าใจไหม ไม่ว่ายังไงก็ห้ามออกไปนอกหมู่บ้านเด็ดขาด มันอันตราย"
"ครับ ครับ"
"ไปอาบนํ้าไป เย็นนี้กินซุปผักกัน"
"อีกแล้วเหรอ"
ลูคัสเดินคอตกเข้าห้องไป
เมื่อลูคัสอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาจึงออกมาจากห้องและไปนั่งที่โต๊ะทานอาหาร
"แม่เขาก็ขี้บ่นยังงี้แหละ"
คุณพ่อที่นั่งรอที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้วหันมาหาลูคัสที่กำลังเดินมา
"ว่ายังไงนะคุณ"
และแล้วก็ได้เวลาอาหาร คุณแม่ได้ยกอาการมาไว้ที่โต๊ะมันคือซุปผักนั้นเอง
ลูคัสทำหน้าเหมือนไม่อยากกินมัน
คุณแม่จ้องลูคัสด้วยสีหน้าจริงจัง
ลูคัสกลัวแม่จะโกรธเขาเลยต้องกินมันทั้งที่ไม่ชอบ
"รีบกิน รีบนอนล่ะ พรุ่งนี้วันสำคัญ"
คุณแม่ของลูคัสเอ่ย
"ใช่ๆ ลูกมีพิธีสำคัญต้องพักผ่อนเยอะๆ"
พ่อได้พูดเสริมไป
"ครับ"
ลูคัสตอบอย่างขันแข็ง เขากินอาหารด้วยสีหน้าที่ไม่สูดีนัก
"ถ้างั้น ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ"
ลูคัสลุกขึ้นและเดินกลับไปที่ห้องของเขา
เขานอนหลับบนเตียงของเขาแต่เขาตื่นเต้นมากจนนอนไม่หลับ
เช้าวันรุ่งขึ้น
วันนี้เป็วันสำคัญของลูคัส เพราะว่าเด็กๆ ทุกคนในที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่อายุครบ 17 ปีนั้นจะทำพิธีเปลี่ยนผ่านเข้าสู่วัยผู้ใหญ่โดยจะสลักสัญลักษณ์ประจำเผ่าไว้ที่ร่างกายของผู้ทำพิธี
พิธีถูกจัดขึ้นในโบสถ์ของหมู่บ้าน ทุกคนทั้งหมู่บ้านต่างมาร่วมพิธีในครั้งนี้
ลูคัสตื่นเต้นอย่างสุดขีด
เขาเดินตรงไปที่แท่นพิธีที่อยู่สุดทางเดิน
จากนั้นก็ได้มีบาทหลวงเข้ามาหาเขา
“เป็ไงบ้าง ตื่นเต้นไหม?”
บาทหลวงแตะที่บ่าของลูคัสที่กำลังยืนสั่นอยู่ที่แท่นพิธี
“นิดหน่อยครับ”
“ฮ่า ฮ่า เื่ปกติ ทุกคนที่เคยผ่านพิธีกรรมก็ล้วนตื่นเต้นกันทั้งนั้นแหละ”
“จริงเหรอครับ”
“จริงสิ”
ลูคัสรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น
หลังจากที่คุยกันจบแล้ว บาทหวงก็จะเริ่มทำพิธีกรรม
บาทหลวงเริ่มกล่าวบทสวดในการทำพิธีอยู่พักใหญ่
พอเขากล่าวเสร็จ บาทหลวงก็หยิบแท่งเหล็กที่อยู่แท่นวางข้างๆ ขึ้นมา
ลูคัสถอดเสื้อออก บาทหลวงเริ่มสักสัญลักษณ์ไว้ที่หน้าอกข้างขวาของลูคัส
พิธีกรรมนี้ใช้เวลาไป 1 ชั่วโมง
ระหว่างที่สักนั้นลูคัสก็แสดงใบหน้าที่สุดแสนเ็ปออกมา
ในที่สุดพิธีก็เสร็จสิ้นแต่ลูคัสก็ยังเจ็บตรงบริเวณที่สัก
บัดนี้ลูคัสได้เปลี่ยนผ่านเข้าสู่วัยผู้ใหญ่แล้ว ผู้คนอยู่ที่อยู่ในโบสถ์ต่างพากันปรบมือ แสดงความยินดีกับลูคัส
"ตู้ม"
"ตู้ม"
"ตู้ม"
อยู่ๆ ก็เกิดะเิสามครั้ง ชาวบ้านที่อยู่ในโบสถ์พากันใหลังจากที่ได้ยินเสียง รวมทั้งลูคัสด้วย
"ตู้ม" กำแพงโบสถ์ได้ะเิออก
จนเป็รูขนาดใหญ่ มีผู้คนที่โดนลูกหลงจากะเิไปหลายคน
ลูคัสลอยกระเด็นไปติดกับกำแพงที่อยู่ข้างหลังเขา จนเขาสลบ
ลูคัสฟื้นขึ้นมาด้วยอาการงุนงง เขามองไปรอบๆ เขาไม่เจอใครเลยสักคน เขารีบลุกและวิ่งออกไปข้างนอกโบสถ์
(มันเกิดเื่บ้าอะไรว่ะ)
ลูคัสกำลังหวาดกลัว
เขาวิ่งออกมาข้างนอก เขาเจอกับชาวบ้านคนหนึ่ง ใบหน้าของชาวบ้านคนนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด
"หนะ..." ชาวบ้านคนนั้นกำลังจะะโบอกอะไรสักอย่างกับลูคัส แต่เขายังไม่ทันได้พูดจบก็มีลูกธนูมาปักที่หัวของชาวบ้านคนนั้น
ชาวบ้านล้มลงไปต่อหน้าต่อตาลูคัส เขายืนห่างจากชาวบ้านไปแค่ 3 เมตรเท่านั้น
ลูคัสยืนตัวแข็งทื่อ
"เย้ เย้"
ลูคัสมองไปที่เสียงดีใจปริศนา เขามองไปมาแล้วเขาพบเ้าของเสียงนั้น
คือชายคนหนึ่งที่อยู่บนหลังม้าที่กำลังเล็งธนูมาที่ลูคัส
ลูกธนูถูกยิงออกมา
ลูคัสยืนนิ่งไม่ได้หลบเพราะเขากำลังใ ลูกธนูปักเข้าที่ต้นขาข้างขวาของเขา
"โอ้ยยยยย" ลูคัสร้องอย่างเ็ปพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างกุมไปที่บริเวณที่โดนยิง
เขาคุกเข่าลงและร้องไห้ออกมา
ชายคนนั้นเล็งธนูมาทีลูคัสอีกรอบ เขายิงมันออกมา
ลูกธนูกำลังพุ่งตรงไปที่หัวของลูคัสอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่ลูกธนูจะปักเข้าไปที่หัวของลูคัส
ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งพุ่งออกมาจากซากปรักหักพัง เขาเอามาตัวมาบังลูคัสไว้
เขาโดนลูกธนูปักที่กลางหลัง ชายคนนั้นกระอักเื
ลูคัสที่กำลังหลาวดกลัวได้มองขึ้นไปเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"พ่อ!!!!!"
ชายที่มาบังลูกธนูไว้ก็คือพ่อของเขานั้นเอง พ่อของลูคัสโน้มตัวลงมากอดลูคัส เขากอดลูคัสไว้แน่น
ลูกธนูอีกลูกปักเข้าที่กลางหลังของเขาอีกครั้ง
ลูคัสมองไปที่พ่อของเขา
เขาพบว่าพ่อของเขามีาแเต็มไปหมดแถมเลือกไม่หยุด และพ่อของเขาก็ได้เอ่ยกับเขา
"ลูคัส"
"ฟังพ่อนะ
พ่ออยากให้เ้าวิ่งเข้าไปในป่าสุดชีวิตนะ ทำได้มั้ย"
พอพ่อของลูคัสพูดเสร็จ เขาก็วิ่งตรงไปหาชายที่อยู่บนหลังม้า
ชายคนนั้นไม่ชอบใจเป็อย่างมากที่เห็นพ่อของลูคัสวิ่งเข้ามาหาตัวเอง
ชายคนนั้นจึงยิงธนูใส่พ่อของลูคัสไปอีก 3 ดอก พ่อของลูคัสถูกยิงบริเวณ หัวไหล่ข้างขวา หน้าอกข้างขวาและต้นขาข้างซ้าย
แต่พ่อของลูคัสก็ไม่ยอมวิ่ง เพื่อให้ลูกชายของหนีไปได้
"วิ่ง ลูคัส วิ่ง!!!"
พ่อของลูคัสหันกลับมาะโบอกลูคัส
ลูคัสลุกขึ้นตามที่พ่อเขาสั่ง
เขาวิ่งไปอย่างทุลักทุเล พ่อของเขาที่มองแอบก็ยิ้มออกมาและบุกเข้าไปหาชายคนนั้น
แต่เขาก็โดนทหารที่อยู่รอบๆ นั้นสังหารก่อนที่เขาจะเข้าไปถึงตัวชายที่อยู่บนหลังม้าได้
ระหว่างที่ลูคัสวิ่งหนีอยู่นั้น เขามองไปรอบๆ และพบว่าทั้งหมู่บ้านกำลังตกอยู่ในทะเลเพลิง เขาวิ่งไปได้สักพักเขาก็สะดุดกับอะไรบ้างอย่างจนเขาล้มลง ทำให้ลูกธนูที่ปักขาเขาอยู่นั้นเข้าไปลึกกว่าเดิม
"อ๊าาาาา"
ลูคัสร้องออกมา เขาเจ็บตรงที่โดนลูกธนูเป็อย่างมาก ลูคัสหันมองกลับไป เขาเห็นสิ่งที่ทำให้เขาล้มลง เขาใช็อคอย่างมาก เขาร้องไห้โฮออกมา สิ่งที่เขาเห็นนั้นก็คือร่างของแม่ของลูคัสเอง ร่างกายนั้นมีาแเต็มไปหมด ลูคัสคุมสติตัวเองไม่อยู่แล้ว เขาตะเกียตะกายลุกขึ้นและวิ่งเข้าไปในป่า
พอเข้าไปในป่าแล้วเขาก็เข้าไปให้ลึกที่สุดและซ่อนตัวอยู่ในนั้น ตอนที่ซ่อนอยู่นั้นลูคัสไม่สามารถที่จะนอนหลับได้เลย ยิ่งเขาหลับตาลงเขาก็ยิ่งนึกถึงภาพของพ่อและแม่ของเขาที่โดนสังหารอย่างโเี้
เขายังได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังมาจากทางหมู่บ้านของเขาอย่างต่อเนื่อง
เสียงจากการสังหารหมู่ยังคงดังกึกก้องไปตลอดทั้งคืน ลูคัสที่ไม่กล้าข่มตาหลับได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว
เช้าวันรุ่งขึ้น
เสียงทุกอย่างเงียบสงบ มีเพียงแต่เสียงของนกในป่าที่เท่านั้น ลูคัสพยายามลุกขึ้นออกจากที่ซ่อน เขาเดินกลับไปที่หมู่บ้านของเขา เขาพยายามซ่อนตัวไว้เพราะกลัวว่าทหารที่มาโจมตีเมื่อวานจะยังคงอยู่กัน เมื่อเขาถึงไปหมู่บ้าน เขาก็ทรุดลงไปกองกับพื้น
ภาพที่เขาเห็นคือศพของชาวบ้านมากมายนอนเกลื่อนกันเต็มไปหมด
"อ๊ากกกกกกกกกกก" ลูคัสร้องะโออกมาพร้อมนํ้าตาของเขา
ลูคัสร้องไห้อยู่นาน ก่อนที่จะดึงสติกลับมา เขาเช็ดนํ้าตาและลุกขึ้นเพื่อที่จะออกตามหาคนที่ยังรอดชีวิตอยู่ ด้วยความที่ขาของลูคัสยังาเ็อยู่ทำให้เขาเคลื่อนตัวได้ช้า
ลูคัสเดินมาตรงถึงตรงบริเวณที่เขาพบแม่ของเขา เขาแทบใจสลายอีกครั้งเมื่อพบเห็นศพของผู้เป็แม่ในสภาพที่สะบักสะบอมมีาแเต็มตัว
"ผมขอโทษนะแม่" ลูคัสลงไปนั่งที่ข้างศพแม่ของเขา นํ้าตาของลูคัสได้ไหลออกมาอีกครั้ง เขาพยายามสะกิดตัวของแม่ของเขา เผื่อว่าแม่ของเขานั้นจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่ว่าเขาจะทำยังไงแต่แม่ของเขาไม่มีทางฟื้นอีกต่อไป ลูคัสทราบในข้อดีนี้
ลูคัสอุ้มร่างของแม่เขาไปตรงบริเวณลานกว้างของหมู่บ้าน เขาขุดหลุมฝังศพแม่ของเขาพร้อมกับชาวบ้านหลังจากที่เขาค้นหาแล้วแต่ไม่พบผู้รอดชีวิต
ในขณะนั้นฝนก็ได้ตกลงมาอย่างหนัก แต่เขาก็ไม่คิดที่หลบฝนเลยสักนิด เขาตั้งใจที่ฝั่งศพให้เสร็จสิ้น
เขานำร่างของพ่อเขามาฝังไว้ข้างๆ กับร่างของแม่เขา ลูคัสเห็นสภาพศพของพ่อเขาแล้ว เขายิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานได้เป็อย่างดี
"ขอให้ไปสู่สุคติกันนะครับ" ลูคัสยืนไว้อาลัยกับผู้ที่เสียชีวิต ลูคัสมองไปหาเหล่าร่างที่ไร้ิญญาจำนวนมากที่ถูกฝังอยู่บริเวณนั้น ท่ามกลางฝนที่ตกลงมา มันทำให้เขารู้สึกเดือดดาลอย่างที่สุด
"ผมจะทำให้พวกมันต้องชดใช้"
"ผมขอสาบาน"
"จะแก้แค้นให้พวกคุณทุกคน"
"รวมถึงพ่อกับแม่ด้วยครับ"
"ผมจะต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้"
ลูคัสเดินออกมาจากบริเวณที่ฝังศพพร้อมกับใบหน้าที่โกรธเกรี้ยว
7K
