รัก..จืดจาง

ในคฤหาสน์หลังงามที่ปลูกสร้างขึ้นสำหรับคนสองคนหลังจากแต่งงานกันแล้ว คมกริชพึ่งกลับมาจากทำงานที่บริษัท ๰่๥๹นี้งานที่บริษัทเยอะมากแต่แทนที่เขาจะกลับมาบ้านอย่างสบายใจ ก็มาเจอแต่คำถามกับภรรยาของเขา

" ทำไมพึ่งกลับค่ะ " ธัตดาที่อาบน้ำเสร็จออกมาพอดีเลยเอ่ยถามสามี

" งานที่บริษัทเยอะ๰่๥๹นี้ " คมกริชตอบกลับด้วยเสียเหนื่อยล้า พร้อมกับถอดเนกไทออก

" จริงเหรอคะ นึกว่าแอบไปหาใครมา " ธัตดาพูดออกไปโดยไม่คิด เธอแค่พูดเล่นเฉยๆ แต่กลับทำให้คมกริชรู้สึกว่าเธอจับผิดเขา

" ดา!! ผมไปทำงาน คุณอย่ามาพูดเหมือนว่ากำลังจับผิดผมได้ไหม " สายตาคมมองไปที่ภรรยา ก่อนจะลุกขึ้นแล้วก้าวขากำลังจะออกจากห้อง

" คุณจะไปไหน พึ่งกลับมาจะออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอ "

" ผมเบื่อ บอกตรงๆ นะกลับมาบ้านผมรู้สึกอึดอัด แทนที่ผมจะได้พักผ่อนก็ต้องมานั่งคอยตอบคำถามคุณว่าไปไหน ทำไมกลับช้า ผมเป็๲ผู้บริหารนะดา ไม่ใช่พนักงานที่ต้องเข้าและออกงานตรงเวลา " คมกริชหันหลังเดินออกจากบ้านไป ปล่อยให้อีกคนที่อยู่บ้านเฝ้ารอเขามาทั้งวันได้ยืนน้ำตาตกใน กับคำพูดของสามี

คมกริชกับธัตดา แต่งงานกันมาได้สามปี เพราะความรักที่สุกงอม อยากอยู่ด้วยกันทุกวันในความคิดตอนนั้นของทั้งสองคน แต่หลังจากแต่งงานมาอยู่ด้วยกัน และความอยากมีลูกของคมกริชทำให้ทั้งสองกดดันเพราะไม่ว่าจะทำอย่างไรธัตดาก็ไม่ท้องสักที ด้วยคิดว่าตัวเองอาจไม่สามารถมีลูกให้เขาได้ง่ายๆ เธอก็เกิดความระแวงกลัวว่าสามีจะไปมีคนอื่น จนทำให้คมกริชอึดอัดทุกครั้งที่กลับเข้าบ้าน ความหวาดระแวงทำให้ความรักที่เคยมี คำพูดที่หวานเหมือนน้ำผึ้งกลับหายไปในความทรงจำ

" ฮึก! ฮึก! ฮึก! " ธัตดานั่งลงไปกับพื้นห้องพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงมาอาบแก้ม ในหัวก็มีแต่คำถามตัวเอง ว่าทำไม ทำไม เธอทำอะไรผิด หรือเพราะว่าเขาหมดรักเธอแล้ว เพราะว่าเธอไม่สามารถมีลูกให้กับเขาได้

หลังจากแต่งงานเธอก็เป็๞แม่บ้าน ไม่ค่อยได้ออกไปไหน เวลาว่างเธอมักจะทำขนมเอาไว้ให้สามีกิน แต่๰่๭๫หลังมานี้ไม่แม้แต่ขนม อาหารที่เธอทำคมกริชก็ไม่ค่อยกลับมาทาน

" เพราะดามีลูกให้คุณไม่ได้ใช่ไหม " ธัตดาพูดออกมากับอากาศ ที่ไม่มีใครจะมาได้ยินความรู้สึกของเธอ ธัตดาปล่อยให้ตัวเองร้องให้อยู่สักพักเพื่อปลดปล่อยคสามอัดอั้น ความเศร้านั้นออกมา

" ดริ่ง ดริ่ง ดริ่ง "

เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนที่นอนดังขึ้น ธัตดาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นเดินไปหยิบมันขึ้นมาดูว่าใครโทรเข้ามา ' ลลิน ' ก่อนจะเอามือเช็ดน้ำตาออก พยายามข่มเสียงสะอื่นเอาไว้แล้วกดรับสาย

" ฮัลโหล ว่าไงลิน "

" ๰่๥๹นี้เงียบเลยนะ ไม่คิดจะโทรหาเพื่อนบ้างหรือไง " ลลินเพื่อนที่สนิทที่สุดในกลุ่ม ลลินจะคอยโทรหาทุกคนถ้าคนไหนขาดการติดต่อไป และเป็๲คนทึ่จับสังเกตเพื่อนๆ เก่งที่สุด

" อือ ๰่๭๫นี้เรายุ่งๆ น่ะ " ธัตดาตอบกลับเพื่อนไปทั้งที่เธอไม่มีอะไรจะยุ่ง วันๆ ก็อยู่แต่บ้าน และลลินก็รู้ดี

"........" ลลินเงียบคิดอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยออกมา " มีอะไรหรือเปล่าดา บอกเราได้ เราอาจจะไม่ได้ช่วยอะไรแต่รับรับฟังได้นะ"

คำพูดของลลินทำให้สิ่งที่ธัตดาอุตส่าห์พยายามเก็บเอ่ไว้ ถูกปล่อยออกมาในที่สุด " ฮือ! ฮือ! ฮือ! " ธัตดาร้องไห้ออกมาดังจนเล็ดลอดเข้าไปในโทรศัพท์ อีกฟากฝั่งของปลายสายก็ปล่อยให้เพื่อนร้องออกมาจนพอใจ ในหัวก็คิดถึงสาเหตุอะไรที่ทำให้เพื่อนของเธอร้องไห้หนักขนาดนี้

" ดีขึ้นไหม" หลังจากเงียบไปนาน ลลินก็เอ่ยถามออกมา

" ฮืก! อือ " ตอบกลับเพื่อนทั้งที่น้ำตายังไหลนองหน้า "

" พี่กริชละไปไหน ทำไมปล่อยให้แกร้องไห้อยู่แบบนี้ " ลลินเริ่มถามต่อ แต่สิ่งที่เธอถามกลับเป็๲ต้นเหตุขแงการร้องให้ของเพื่อน

" ไปข้างนอก "

" ไปข้างนอกเหรอ นี่มันสี่ทุ่มแล้วเนี่ยนะ สามีแกยังไม่กลับอีกเหรอ " พูดพร้อมกับเบนสายตาไปมองนาฬิกาที่ติดกับผนังห้อง

" กลับมาแล้ว และก็ออกไปอีก " ธัตดาเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า แล้วเอนตัวลงนอน

" ทะเลาะกันหรือไง เขาถึงได้ออกไปอีก"

" อือ ฉันผิดเองแหละ ที่ถามเขามากไปจนเขาอึดอัด " พอพูดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าน้ำตาก็พลันไหลลงมาอีกครั้ง

" อือ เดียวเขาก็กลับมา แกก็ไม่ต้องคิดมาก นอนได้แล้วนี่ก็ดึกมากแล้ว " ลลินไม่อยากจะพูดเยอะเพราะเป็๲เ๱ื่๵๹ของคนสองคน ถึงเธอจะเป็๲เพื่อนแต่ก็ยังเป็๲คนนอกอยู่ดี

" อือ แล้วโทรมาหามีอะไรหรือเปล่า " ธัตดายังไม่ลืมที่จะถามถึงสิ่งที่เพื่อนโทรเข้ามาหา

" ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าแกห่างไปไม่เห็นติดต่อใคร ก็เลยโทรไป จริงๆ ก็คิดถึงนั่นแหละ "

" คิดถึงเหมือนกัน เราไม่ค่อยได้เจอกันเลยเนอะ " หลังจากแต่งงานมีครอบครัว เธอก็ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนๆ เหมือนเคย เพราะคิดว่าจะทุ่มเวลาทั้งหมดให้กับสามี

" อืม ถ้าอย่างนั้นก็นอนเถอะ ถ้าพี่กริชเขาสบายใจก็กลับมาเองนั่นแหละ "

" อือ " พอลลินกดวางสายไป เปลือกตาของธัตดาก็ค่อยปิดลง แต่ในใจกลับคิดถึงใจอีกคนที่ยังไม่กลับ

เช้าวันใหม่

ธัตดาลงมาจากห้องนอนหลังจากนั่งทบทวนสิ่งต่างๆ ไปพร้อมกับการรอใครบางคนกลับมา แต่ยิ่งเวลาผ่านไป คมกริชก็ยังไม่กลับไม่มีแม้แต่ข้อความต่างๆ ที่จะส่งมาบอก

" คุณดาจะทานอาหารเช้าเลยไหมคะ " ติ่งแม่บ้านสาววัยกลางคนเดินเข้ามาถามเธออย่างนอบน้อม

" ดายังไม่หิว " เธอตอบกลับไปอย่างเหม่อลอย สายตาของเธอมองไปที่หน้าบ้านอยู่ตลอดเวลา  เมื่อเห็นแบบนั้นติ่งก็เดอนออกมาทันที