ถึงแม้เหตุการณ์จะผ่านไปร่วมสิบวันแล้ว แต่ฉางหลิวหลียังทำใจไม่ได้ นางเก็บตัวอยู่ในห้องทุกวันทุกครั้งที่นางนึกถึงค่ำคืนอันโหดร้ายนั้น นางทั้งเสียใจและหวาดกลัว จนนางไม่กล้าย่างกรายเข้าไปในหอฮวาหลันอีก
“คุณหนูเ้าคะข้าขอเข้าไปได้หรือไม่เ้าคะ” ได้ยินเสียงเรียกที่หน้าห้อง เสี่ยวเป่าจึงเดินไปเปิดประตู
“พี่จางิ่มีอะไรหรือ” เสี่ยวเป่าถามสาวใช้คนสนิทของฮูหยินฉาง “ฮูหยินให้ข้ามาเชิญคุณหนูรองไปที่เรือนรับแขก”
“ได้ ข้าจะเข้าไปแจ้งคุณหนูแล้วจะรีบตามไป”
เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ของเรือนรับแขก ฮูหยินฉางกับฉางเยี่ยนหลีก็นั่งรออยู่ก่อนแล้ว แต่ที่ฉางหลิวหลีแปลกใจ คือนางกำนัลทั้งสอง พวกนางมาทำอะไรที่นี่
“ฮูหยินตามข้ามา มีอะไรหรือเ้าคะ” หลิวหลีถาม
“นี่คือแม่นางจื่อซาง นางกำนัลของฮองเฮา”
ฉางหลิวหลีทำความเคารพ
“พวกนางมาแล้าท่านพูดธุระของท่านมาได้” ฮูหยินฉางพูด
“ที่ข้ามาวันนี้เพราะมีเื่จะแจ้งให้ฮูหยินทราบฮองเฮามีรับสั่งให้จวนที่มีบุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือน
ให้ส่งภาพวาดเหมือนเข้าวังเ้าค่ะ”
“จวนฉางมีบุตรสาวสองคน เื่ภาพวาดข้ายินดีทำตามพระประสงค์ของฮองเฮา เพียงแต่หลิวหลีนางมีคู่หมายแล้ว สัญญาหมั้นหมายนั้นก็เป็ความ้าของฮูหยินคนก่อน กับฮูหยินตระกูลเมิ่ง ซึ่งสัญญานี้ข้าไม่อาจตัดสินใจได้” ฮูหยินฉางบอกจื่อซาง
“ท่านเพียงส่งภาพวาดพวกนางให้ข้า ส่วนเื่สัญญาหมั้นหมายข้าจะทูลฮองเฮาเองเ้าค่ะ”
“ข้ารบกวนแม่นางจื่อซางด้วยเพราะสัญญานี้สำคัญกับสองตระกูลมาก”
“ข้าเข้าใจเ้าค่ะ” จื่อซางรับปาก
“อีกสองวันข้าจะให้คนนำภาพเหมือนของพวกนาง ไปส่งให้ท่านที่ตำหนักฮองเฮา”
“ขอบคุณฮูหยิน ข้าคงต้องขอตัวกลับแล้วเ้าค่ะ”
“จางิ่ไปส่งแม่นางจื่อซาง”
จื่อซางออกไปแล้ว ฉางหลิวหลีก็ถามฮูหยิน
“ทำไมฮองเฮาถึง้าภาพเหมือนล่ะเ้าคะ”
“นางคงอยากหาคู่ให้ลูกชายของนางกระมัง สำหรับนางอำนาจคือทุกสิ่งทุกอย่าง นางพร้อมจะเหยียบย่ำหัวใจคนอื่น ขอเพียงนางได้สิ่งที่้า แม้จะมีใครเป็หรือตายนางก็ไม่สนใจ”
“ฮูหยินรู้จักฮองเฮามาก่อนหรือเ้าคะ”นางสงสัย
“ข้าก็พูดไปเรื่อยเปื่อยเ้าอย่าได้เก็บมาใส่ใจ สตรีธรรมดาคนหนึ่งที่ไปถึงจุดนั้นได้ ส่วนใหญ่จะเป็เช่นนั้นไม่ใช่หรือ”ฮูหยินเฉไฉ
“เ้าไปพักผ่อนเถอะข้าจะไปดูท่านแม่ทัพเสียหน่อย”
“เ้าค่ะ”
แม้ในใจฉางหลิวหลีจะสงสัยคำพูดของฮูหยิน แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยปากถามต่อ ฮูหยินฉางเป็คนที่เคร่งครัดเื่มารยาทมาก ไฉนวันนี้นางกลับเอ่ยถึงสตรีผู้สูงศักดิ์ด้วยท่าทางเช่นนี้
สองวันต่อมาภาพเหมือนของเหล่าคุณหนูทั้งหลายก็ถูกส่งไปยังตำหนักฝูเจี้ยน เมื่อได้ภาพมาฮองเฮาก็เปิดดูฐานะและรูปโฉมของแต่ละคน
“จื่อซางเอาภาพคุณหนูทั้งสองของจวนแม่ทัพฉางผิงมาให้ข้าที”
จื่อซางนำภาพทั้งสองกางออก
“คนไหนที่เ้าบอกว่ามีคู่หมายแล้ว”
“คนนี้เพคะนางเป็บุตรสาวของแม่ทัพฉางกงกับฮูหยินคนก่อนเพคะ" จื่อซางชี้มือไปยังภาพของฉางหลิวหลี
ฮองเฮาเซียวม่านเหลียนมองภาพเหมือนอย่างพินิจสาวน้อยในภาพช่างงดงามยิ่งนัก ใบหน้าอ่อนหวาน ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกขาวเนื้อดี แต่เหตุใดแววตาของนางจึงเศร้าหมองนัก
“พระองค์จะทำเช่นไรกับภาพวาดคุณหนูฉางผู้นี้เพคะ”
“นางถูกใจข้ายิ่งนัก น่าเสียดายที่นางมีสัญญาหมั้นหมาย ข้าคงต้องคัดภาพของนางออก”
เซียวม่านเหลียนและจื่อซางช่วยกันตรวจภาพวาดจนเสร็จ
“จื่อซางเ้าเรียกคนมา ขนภาพวาดพวกนี้ไปตำหนักหย่งเฉินกับข้า”
“ส่งคนไปแจ้งตำหนักหย่ง
เฉินก่อนหรือไม่เพคะ”
“ไม่ต้อง หากบอกก่อนเฉินเอ๋อก็หนีไปเหมือนทุกครั้งสิ”
1K
