Amara จากคนสู่ราชัน

        "นั้น?! นั้นคือ 3 กิลอันดับต้นๆ ของโลกครับ ได้แก่ <กิลราชาแห่งราชัน> <กิลหยาดน้ำค้าง> และ <กิลฟอร์นเทีย> ดูเหมือนว่าเมืองทั้ง 5 ที่กล่าวข้างต้นจะรอดแล้ว มีโอกาสสูงที่เมืองคาเซลจะหลุดพ้นจากสงครามนี้ก็เป็นได้ครับ" 

        ไม่นานทัพทั้ง 10 ล้านคนก็เดินออกไป เหลือเพียงผู้เล่นบางส่วนอยู่ในเมืองเท่านั้น นักข่าวสังหารรีบพุ่งตัวตามป่า ออกไปดูกองกำลังจากด้านข้างทันที

        "ดูเหมือนพวกเขาจะใกล้ปะทะกันแล้วครับทั้งผู้ชม เอ๋~~! ทำไมพวกเขาถึงหยุดเคลื่อนทัพละ หรือว่าจะมีอะไรผิดสังเกตุ" นักข่าวซูมไปยังจุดศัตรูทันที

        "โอ้! ฝ่ายกบฏนะครับทุกคน มีจำนวนเพียง 5 ล้านกว่าทั้งนั้น ดูเหมือนว่าจะน้อยกว่าฝั่งผู้เล่นตั้งครึ่งนึงแนะครับ" นักข่าวบรยายมาต่อมาจนถึงการต่อสู้ของทั้งสอง

        คลืน~~!

        ตูมม~~!

        "ทุกคนดูนู้นครับ แผ่นดับถล่ม ทำให้ผู้เล่น 10 ล้านคนรวมถึงกิลอันดับต้นๆ ทั้ง 3 กิลร่วงลงไปไป เวลานี้คุณจอมเวทย์อาถรรพ์ได้ช่วยกิลทั้งสองไว้ ดูเหมือนว่าผู้เล่นคนนั้นจะวางแผนทำให้แผ่นดินถล่มตั้งแต่แรกแล้ว ชั่งน่ากลัวจริงๆ โอ้! นู้น! มีอะไรบางอย่างอยู่ใกล้ๆ เขา" นักสืบข่าวไม่สามารถซูมไปได้ เพราะมีเหตุการณ์สำคัญมาก่อน

        สายฟ้า 2 เส้น และลำแสงสีแดงพุ่งเข้าใส่จอมเวทย์อาถรรพ์อย่างรวดเร็ว นักสืบข่าวพลันเงียบเป็นควันเสก ด้วยกล่องที่ไม่ได้ดีเด่นทำให้ซูมเห็นร่างจอมเวทย์คนนั้นได้ปานกลางไม่มาก แต่ก็ไม่ชัดเจนอะไร

        "ด้วยระยะห่าง และการฉุดของผู้เล่น จอมเวทย์อาถรรพ์หลบไม่พ้นแน่ครับ"

        เปรี๊ยง! อ๊าก!

        เสียงร้องของชายหนุ่มดังขึ้น พร้อมกับสลายหายไปในอากาศ

        "ตายแล้ว? จอมเวทย์อาถรรพ์ตายแล้วครับ ชายผู้สังหารหัวหน้ากิลราชาแห่งราชัน โดนการโจมตีไม่ถึง 5 วินาทีตาย ชั่งเป็นภาพที่ชวนน่าขนลุกสุดๆ" เปลวเพลิงในแผ่นดำโชยขึ้น ในเวลาเดียวกันกล่องตัวที่สองก็พบการเคลื่อนไหว 

        ในเมืองบัดนี้มีเหล่าอสูรมากมายจากใต้แผ่นดิน ไม่บอกก็รู้แล้วว่ามันมาจากจุดเดียวกันกับที่ผู้เล่นร่วงหล่น ไม่นานเมืองทั้งเมืองที่มีทหาร ขุนนาง ชนชั้นสูง ราชาก็ตายหมดสั้น พร้อมกับกำลังกบฏเดินมายืนหน้าประตูอย่างว่องไว

        "จากที่ดูรวมๆ แล้ว ในตอนแรกที่กองกำลังกบฏกระทืบเท้า นั้นอาจจะเป็นเพราะว่าต้องการกลบเสียงใต้ดินแน่นอนครับ การโจมตีครั้งนี้หากทัพหน้าพ่าย ทัพหลังก็สามารถออกไปตะลุยได้เช่นกัน แต่ด้วแผนการที่ทำให้แผ่นดินยุบตัวเป็นทางทั้งหมด นั้นไม่ต่างจากลูกเจี๊ยบที่อยู่ในถัง แม้จะมีเวทย์บินแต่ด้วยห่าธนูเพลิง และการโจมตีทั้งสายฟ้า และลำแสงนั้น ก็เป็นอันสรุปแล้วว่า กองกำลังกบฏที่นำโดยผู้เล่นคนนั้น แข็งแกร่งกว่ากองกำลังทั้ง 5 เมืองเลยทีเดียว"

        "สรุปว่าเมืองคาเซล ถูกกองกำลังกบฏยึดครับ!!"

        นิรนามแสระยิ้ม แม้การบรรยายต่างจะฟังได้น่าเบื่อมากสำหรับเขา แต่การสันนิฐานของนักข่าวถือว่ายอดเยี่ยม ถูกแล้วแผนของเขาเป็นไปตามที่นักข่าวคนนั้นกล่าว แต่ถึงอย่างนั้นจำนวน 5 ล้านของเขาที่บุกเมืองร้างๆ แบบนั้นเขาไม่ทำหรอก

        เขาได้นำกองกำลังแบ่งๆ หลายๆ ส่วนในการอยู่รอบนอกของสงครามเพื่อตรวจจับการเคลื่อนไหวของศัตรู และด้านหลังของพวกเขาหากศัตรู 10 ล้านคนรอดจากการโดนห่าฝนธนูเพลิงได้ ก็จะมีก้อนหินขนาดใหญ่ ที่ถูกเตรียมไว้แล้วยิงใส่อัดอีกครั้ง

        และแน่นอนกองกำลังที่มีเครื่องยิงหิน นิรนามกลัวว่าจะมีคนไปทำลาย เพราะฉะนั้นเขาจึงส่งรองแม่ทัพที่ 1 ออกไปป้องกัน หากเกิดเหตุคาดไม่ถึงให้จุดไฟเผาป่าทันทีเพื่อบีบให้ผู้เล่นอยู่ในวงแคบ และด้วยที่เขามีสัตว์อสูรกลางอากาศ ทำให้หากเป็นเช่นนั้นจริง สัตว์อสูรพวกนั้นจะนำกบฏทั้งหมดบินหนีทันที แน่นอนเนื่องด้วยไวเวิร์นที่เยอะมากเกือบล้านตัว มีหรือที่เขาจะหวาดกลัว

        และไวเวิร์นที่เห็นมีเพียงแสนตัวเท่านั้น หากถูกเปิดเผยตั้งแต่แรกคงเป็นอะไรที่น่าเสียดาย เพราะฉะนั้นเขาจึงเอาไวเวิร์นไปยังจุดปลอดภัยเพื่อไม่ให้ถูกพบเจอ และนั้นคือแผนการทั้งหมดของเขา และแม่ทัพที่ 1 ร่วมกันคิดกัน

        "หึ! คิดแล้วเสียดายจริงๆ หากมันง่ายแบบนี้ เราคงไม่ต้องวุ่นกันให้ตายแบบนี้หรอก" ภูผากล่าวส่ายหน้า ก่อนจะแสระยิ้มยินดี เพราะการสังหารผู้เล่นเกือบ 10 ล้านคนทำให้แต้มเลือดของเขาพุ่งทะยานอย่างรุนแรง (แผ่นดินที่ถล่มเหมือนกับแหล่งกักเก็บน้ำมันนะครับ เผื่อสังสัย)

        "ตอนนี้มีเกือบๆ 1,600 ล้านแล้วสินะ" แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้มากมายอลังการขนาดนั้น เพราะของที่เขาต้องการกลับมีราคาที่สูงกว่านั้นมาก มันคือทักษะสกิลสุดโกง แน่นอนหนทางยังอีกยาวไกล

        วันต่อมา วันจันทร์

        ในวันนี้ภูผาต้องออกจากบ้านไปเรียน ซึ่งตอนนี้มีกิจกรรมพัฒนาอะไรบางอย่างนี้แหละ ชายหนุ่มแสระยิ้มสบายใจ แม้เขาจะไม่ได้เล่นมันมากนักเกมอมรา แต่ก็สามารถบอกเต็มปากว่าเขาเก่งกว่าหลายล้านคนแน่นอน

        "แม่ครับ พ่อครับ ภูผาไปเรียนแล้วนะครับ" ชายหนุ่มกล่าว ก่อนจะสวมกอดน้องสาวอันเป็นที่รัก และแจกความนุ่มนวลใส่แก้มบางๆ ของเด็กสาว

        "อื้ม~! พี่บ้า! ออกไปเลยนะ ชิร์!" ตรีสะบัดหน้าหนี ส่งผลให้ชายหนุ่มแสระยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป โรงเรียนที่เขาอยู่นั้น ห่างจากบ้านไม่ไกล แถมโรงเรียนมีผู้สนับสนุนอย่าง 'บริษัทอมรา' ทำให้ในโรงเรียนมีเครื่องเกมมากมาย

        แต่ถึงอย่างนั้น นักเรียนก็ต้องเสียเงินอยู่ดี แต่หากต้องการเล่นฟรี นักเรียนคนนั้นอย่างแรกเลยคือ ต้องมาก่อนเพื่อน จะมีเครื่องให้เล่นฟรี 10 เครื่องในโรงเรียน แล้วแต่ใครจะดีจะได้ ส่วนประการที่สองคือ นักเรียนนั้นต้องมีเกณฑ์การเรียนดี ซึ่งประการนี้เป็นอะไรที่คงกระพัน

        นักเรียนที่ดีเด่นก็จะเล่นได้ตลอดเวลาที่พักอย่างสนุกสนาน ต่างจากนักเรียนชิงความเร็ว เล่นเครื่องก่อนใคร ส่วนประการที่สามคือบัตรผู้เล่นเกมอมรา บัตรนี้จะต้องสวมใส่ในเครื่องเกม เมื่อใส่แล้วจะเล่นได้ทันที แต่เงื่อนไขคือข้อมูลผู้เล่นต้องอยู่ในเกณฑ์ที่บริษัทอมราจัดการไว้

        แน่นอน ภูผานำบัตรนั้นมาแล้ว

        ปัง~!

        "..."

        ภูผาเดินเข้าห้องเรียนที่ติดแอร์มาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะตวาดสายตาไปรอบๆ อย่างสงสัย ก็พบว่าเวลานี้แทบไม่มีใครอยู่เลย ในห้องมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น การปฏิสัมพันธ์ของภูผานั้นจัดว่าอยู่ในระดับต่ำ เขาแทบไม่มีเพื่อนเลย

        แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี เอาเป็นว่าข้ามไปเลยก็แล้วกัน ชายหนุ่มสะพายกระเป๋าเดินไปที่เก้าอี้นั่งลง พร้อมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย หากถามว่าทำไมชายหนุ่มไม่ไปเล่นเกม นั้นคงเป็นเพราะเขายังไม่ต้องการเล่นในตอนนี้

        หากเขาเข้าไปในเกม ไม่สายโดนแม่ทัพที่ 1 สั่งให้ไปค้นหาตัวอีกเหล่า 5 แม่ทัพเป็นแน่ เพราะฉะนั้นเวลานี้เขาจะไม่เข้าไป เพื่อปล่อยให้แม่ทัพที่ 1 ได้ครองบัลลังก์และจัดการเกี่ยวกับเมืองคาเซลไปสักระยะนึง แน่นอนว่าชายหนุ่มจะเข้าเกมอีกทีก็ประมาณเที่ยงๆ กว่า

        ปึง!

        "อ้าว! ภู...มาแล้วหรอวะ"

        "อือ" ภูผากล่าวพยักหน้าเบาๆ มองเพื่อนคนแรกในห้องที่กำลังเดินเข้ามาทักทายอย่างยิ้มแย้ม ชายคนนี้สวมชุดเครื่องแบบนักเรียน เสื้อขาว กางเกงดำ ใบหน้าจัดว่าหล่อเหลาเท่าๆ กับภูผาเลยทีเดียว แต่ด้วยนิสัยของมัน ทำให้สาวๆ ต่างเพ่งเล็งมาที่เพื่อนคนนี้มากมายภูผาอย่างเห็นได้ชัด