SoiCourse จนกว่าจะพบกันอีกครั้ง

    ตอนที่ 5 เปลี่ยนไป

    @บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง

            ( ทำไมวันพี่ไม่เรียกลงไปกินข้าวสักทีหละ เป็๞อะไรหรือเปล่านะ ) เลน่านั่งอยู่บนห้องขณะรออีธานทำข้าวเย็น เธอจึงตัดสินใจเดินลงไปดู

             

            ตึก ตึก ตึก~

             

            เสียงฝีเท้าเล็กๆของเลน่าค่อยๆเดินลงจากชั้นสอง ไปยังห้องครัว

             

            ทันทีที่เลน่าเดินลงมาถึงข้างล่างก็เหลือบไปเห็นอีธาน พี่ชายของเธอยืนอ่านจดหมายบางอย่างอยู่ที่ห้องรับแขก เลน่าแอบมองพี่ชายของเธอด้วยความสงสัย

             

            " จดหมายสีดำงั้นหรอ? " เลน่าเหลือบไปเห็นจดหมายสีดำที่ชายหนุ่มถืออ่านอยู่ในมือ ก่อนเธอจะคิดขึ้นได้ว่าจดหมายจากกระทรวงเวทมนตร์ต้องเป็๞สีแดง แต่จดหมายที่อีธานถือนั้นเป็๞สีดำ เธอจึงรู้ในทันทีว่าจดหมายนั้นไม่ใช่จดหมายจากกระทรวงแน่นอน

             

            ฟึบ!!

             

            ทันทีที่อีธานอ่านจดหมายเสร็จเขาก็ทำการเผาจดหมายทันทีแล้วหันกลับมาคุยกับเธอเหมือนว่ารู้อยู่แล้วว่าเธอยืนมองเขาอยู่จากนอกห้องรับแขก " โทษทีเลน่า ไปกินข้าวกันเถอะ "

             

            ขณะที่สองพี่น้องนั่งกินข้าวกันเลน่าก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย " เมื่อกี้จดหมายจากใครหรอคะ "

             

            " กระทรวงหนะ " เลน่ารู้ดีว่าอีธานโกหก มันไม่ยากเลยที่จะอ่านสีหน้าของผู้ชายตรงหน้าเธอ

            " จดหมายกระทรวงสีดำหรอคะ? " เลน่าถามต่ออีกครั้ง เธอหวังเล็กๆในใจว่าอีธานจะอธิบายความจริงกับเธอ ก่อนอีธานจะตอบเธอ " เป็๲จดหมายลับมากๆหนะ ตอนอ่านเสร็จพี่เลยต้องเผาทิ้งทันทีหนะ โทษทีนะเลน่า แต่เ๱ื่๵๹นี้พี่คงบอกเธอไม่ได้จริงๆ "

             

            เลน่าเงยหน้าขึ้นไปมองอีธานที่พูดหน้าตายอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนเธอจะไม่ถามอะไรต่อและแยกย้ายกันไปนอนหลังจากกินอาหารเย็น

             

    ~~~~~


    @ห้องเรียนห้องหนึ่งในตึกระดับ 2

            " เอาหละ นี่เป็๞รายการของงานส่งจบระดับ 3 ทั้ง๰่๭๫เช้าและ๰่๭๫ค่ำในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้านะ " เสียงของศาสตราจารย์จบลงพร้อมกับปักกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนบอร์ดในห้องเรียน

             

            อร๊ายยยยย!

             

            เสียงเจี๊ยวจ๊าว วี๊ดว๊ายดีใจของเพื่อนๆในห้องเรียนเริ่มคุยกันเกี่ยวกับงานของสองอาทิตย์ข้างหน้า ที่พวกระดับ 3 ทุกคนจะต้องเข้าพิธีส่งตัวอย่างเป็๞ทางการ ทุกๆปีภายในซอยคอร์สเลยมีการจัดงานฉลองตลอดทั้งวันเพื่อเป็๞การฉลองให้เด็กที่จบออกไปจากซอยคอร์ส

             

            " งั้นห้องเราอยากจะจัดกิจกรรมอะไรก็ไว้มาเสนอนะ เลิกคลาสแค่นี้ " ศาสตราจารย์ที่พูดอยู่หน้าห้องเดินออกไปจากห้องทันทีที่พูดจบประโยค

            " นี่ ต่อไปเรียนสายตระกูลใช่ไหมเลน่า "

            " ใช่ " เลน่าตอบเคทกลับไปทันทีที่กำลังลุกออกจากที่นั่ง

            " งั้นแยกกันเลยนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ " เคทบอกลาเพื่อนรักก่อนจะโบกมือลากันและแยกย้ายไปเรียนวิชาถัดไป

             

            ( เฮ้อ~ งานจบงั้นหรอ ปีนี้พี่ก็จบแล้วสินะ เหงาจัง ) เลน่าคิดในใจพรางเดินไปที่ห้องเรียนในตึกรวม

             

            ทันทีที่เลน่าเดินเลี้ยวเข้าประตูห้องเรียนในวิชาสุดท้ายเธอก็หันไปเห็นอีธานที่กำลังยืนคุยกับศาสตราจารย์ที่สอนในรายวิชานี้ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

             

            " พี่ระดับ 3 แล้วนี่ ไม่น่ามีเรียนวิชานี้แล้วนี่หน่า " เลน่าบ่นเบาๆในลำคอกับตัวเองด้วยความสงสัย ก่อนที่อีธานจะหันมาเห็นเธอที่กำลังยืนมองเขาอยู่ และทำความเคารพศาสตราจารย์อย่างเป็๲ปกติ

             

            " ตั้งใจเรียนนะ " ทันทีที่อีธานกำลังจะเดินสวนกับเธอ เขาก็พูดทิ้งท้ายประโยคไว้ให้น้องสาวตัวเล็กตรงหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไปโดยที่ไม่เปิดช่องให้เลน่าได้ถามอะไรเลย

             

            ทันทีที่เลน่าเรียนจบคลาสสุดท้ายของวัน เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดเช็คว่ามีข้อความส่งเข้ามาในมือถือของเธอหรือไม่ ( วันนี้กลับก่อนเลยนะเลน่า พี่มีธุระต้องไปทำก่อนคงกลับดึกหน่อยนะ กินข้าวเลยไม่ต้องรอ~ ) นั่นคือข้อความที่ส่งมาจากอีธาน พี่ชายของเธอ ทำให้เธอเกิดความสงสัยที่พักนี้พี่ชายของเธอทำตัวแปลกไปหลังจากได้รับจดหมายในหลายอาทิตย์ก่อน

             

    ~~~~~

             

    @บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง

            " กลับมาแล้วค่ะ " เลน่าขานบอกคนในบ้านเป็๞ปกติเหมือนอย่างที่เคยเป็๞ทันทีที่กลับถึงบ้าน แต่ทว่าวันนี้กลับเป็๞วันที่ไม่มีเสียงคนขานบอกตามหลังเธอเหมือนทุกที

            " เฮ้อ~ แค่พี่ไม่อยู่มันเหงาได้ขนาดนี้เลยเหรอ " หลังจากถึงบ้าน เลน่าก็เดินเข้าห้องนอนทันที และค่อยๆเอนกายลงบนที่นอนนุ่มภายในห้องนอนของเธอ ก่อนจะบ่นลอยๆอยู่คนเดียวภายในบ้าน

            " จะนอนทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย ไปอาบน้ำดีกว่า " เลน่าบ่นลอยๆกับตัวเองอีกครั้งเพื่อคลายความเงียบภายในบ้าน ก่อนจะพาตัวเองลุกขึ้นไปอาบน้ำ

             

            ก๊อง แก๊ง!

             

            เสียงจานกระทบจานภายในอ่างล้างจาน หลังจากที่เลน่ากินข้าวเย็นเสร็จเธอก็จัดการทำความสะอาดจานและห้องครัวทันที ก่อนจะเดินขึ้นไปทบทวนบทเรียนของวันนี้เหมือนกับทุกที

             

            ครืด~

             

            เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนที่นอนดังขึ้น ก่อนที่เลน่าจะลุกจากโต๊ะอ่านหนังสือตรงไปยังโทรศัพท์ของเธอเพื่อเปิดอ่านข้อความที่ถูกส่งมาจากใครบางคน ( วันนี้คงไม่ได้กลับนะเลน่า ยังไงไว้เจอกันที่ซอยคอร์สเลยนะ โทษที ฝันดี~ ) ข้อความที่ถูกส่งมาจากอีธาน พี่ชายของเธอ ยิ่งทำให้เลน่าเกิดความสงสัยมากกว่าเดิม ว่าตอนนี้พี่ของเธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ แต่เลน่าคิดว่าคงเป็๞เกี่ยวกับเ๹ื่๪๫ก่อนจบจากซอยคอร์ส เลยทำให้เขายุ่งมาก หรือบางทีพวกระดับ 3 ทุกคน ก็อาจจะกำลังยุ่งเหมือนกับอีธานในตอนนี้หรือเปล่านะ เธออดสงสัยไม่ได้

             

            " ไปนอนห้องพี่ดีกว่า " เลน่าพูดกับตัวเองหลังจากได้รับข้อความของอีธาน เธอหันไปหยิบตุ๊กตาและสายชาร์จโทรศัพท์ข้างหัวเตียง ก่อนจะเดินไปห้องนอนของอีธานในทันที

             

            เอี๊ยด~

             

            " ขออนุญาตนะคะพี่ " หลังพูดจบเธอก็ค่อยๆเปิดประตูและเดินเข้าไปยังเตียงใหญ่ภายในห้องนอนของอีธาน

             

            เลน่ากวาดสายตาไปรอบห้องก่อนจะไปหยุดชะงักที่กำแพงตรงโต๊ะทำงานของอีธาน ที่มีกระดาษแปะอยู่มากมาย ทำให้เธออดใจไม่ไหวที่จะเดินเข้าไปอ่าน

             

            เข้าเรียนปีแรก + พ่อได้จดหมาย = (หายไป)

            โนอาห์ + ปีสุดท้าย + (จดหมายไม่แน่ใจ) = (หายไป)

            ฉัน + ปีสุดท้าย + จดหมาย = (???)

            จดหมาย + ปีสุดท้าย + หายทั้งคู่ = (???)

             

            สิ่งที่เลน่าอ่านนั้นทำให้เธอเกิดความสงสัยไม่ใช่น้อย แต่เธอก็ไม่ได้เข้าใจอะไรที่อยู่ในกระดาษมากนัก " พี่ พ่อ โนอาห์? จดหมาย? ปีสุดท้าย? เกี่ยวกันงั้นหรอ? เท่ากับอะไรหละ แล้วโนอาห์คือใคร แล้วมันเกี่ยวกับอะไรกับพ่อหละ " เลน่าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ยังไม่เข้าใจดีนักก่อนจะครุ่นคิดจนเผลอหลับไป

             

    ~~~~~

            

    ######################################

    สิ่งที่เลน่าเจอคืออะไร เธอจะหาคำตอบได้ไหม

    หรือเธอจะทำยังไงต่อไป

     

    ช่วยคอมเมนต์ เพื่อเป็๲กำล้งใจให้กันด้วยนะคะ

    ขอบคุณผู้อ่านที่น่ารักทุกคนงับบบบ

    ######################################