ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

        จิ้งหวางฝู่ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของตัวเมืองหลวง มีระยะทางห่างจากตัวพระราชวังมากทีเดียว

        แม้ว่าจิ้งหวางฝู่จะมีจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยประทับอยู่เพียงพระองค์เดียว ทว่าขนาดพื้นที่ไม่เล็กเลย โดยตำหนักจิ้งหวางฝู่มีลักษณะน่าเกรงขาม หรูหราและประณีต ข้อกำหนดในการก่อสร้างเช่นนี้ จะประทานให้กับพระราชวังเพียงเท่านั้น

        ทั่วทั้งตำหนักตามลำดับจากด้านนอกสู่ด้านใน ประกอบไปด้วยเรือนใหญ่ด้านหน้า เรือนใหญ่หลัก และเรือนด้านหลัง เรือนใหญ่ด้านหน้าสำหรับต้อนรับผู้มาเยือนและเป็นห้องทำงาน เรือนใหญ่หลักคือห้องบรรทม มีห้องโถงทั้งด้านซ้ายและด้านขวา ด้านหลังของห้องโถงมีเรือนเล็กๆ หลายเรือนตั้งอยู่แยกตัวกัน ส่วนทางด้านหลังก็คือสวนขนาดใหญ่

        กูเฟยเยี่ยนเดินตามหม่านกงกงเข้ามาจากทางประตูด้านข้าง เดินผ่านเรือนด้านหน้าแล้วเดินผ่านเฉลียง ตรงเข้าไปด้านใน

        หม่านกงกงก้าวเดินไปด้วย พร้อมกับกำชับไปด้วย “ด้านหน้านี้จะเป็นเรือนใหญ่หลัก ที่นี่เป็นที่พักผ่อนของเตี้ยนเซี่ย หากไม่มีเรื่องอะไรไม่อนุญาตให้เข้ามาสะเปะสะปะเด็ดขาด อีกอย่างคือสวนด้านหลังไม่สามารถไปได้อย่างแน่นอน! เจ้าจักต้องจำเอาไว้”

        “เข้าใจแล้ว”

        ภายในใจของกูเฟยเยี่ยนคิดว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยน่าจะทรงประทับรอพวกเขาอยู่ที่เรือนใหญ่หลักแล้ว นางยิ่งเข้าไปด้านในของตำหนักมากเพียงใด ก็ยิ่งประหม่ามากยิ่งขึ้น โดยไม่ได้คาดคิดเอาไว้ ว่าหม่านกงกงไม่ได้พานางไปที่เรือนใหญ่หลักแต่พานางเดินไปตามทางเล็กด้านขวา เพื่อไปยังสถานที่หนึ่งในเรือนเล็กที่เรียกว่าหมิงเย่วจวี

        “แพทย์หญิงกู นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปเจ้าจะพักอยู่ที่นี่ ยาสมุนไพรและตำรับยาที่ถูกส่งมอบมายังจิ้งหวางฝู่ จะเป็นเจ้าที่เป็นผู้รับผิดชอบดูแลทั้งหมด เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก หากว่ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ฮ่าๆ อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่ตระกูลกูเจ็ดชั่วโคตรล้วนต้องประสบหายนะไปด้วย! ”

        ทันทีที่หม่านกงกงพูดจบก็เตรียมจะเดินออกไป ทว่ากูเฟยเยี่ยนเกิดความรู้สึกประหลาดใจจึงรีบถามอย่างร้อนรน “หม่านกงกง ข้าไม่ต้องไปคารวะจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยหรือ?”

        หม่านกงกงหลบหลีกสายตาของนาง แล้วเอ่ยอย่างโกรธเคือง “เตี้ยนเซี่ยจะพบเจ้าหรือไม่พระองค์นั้นจะทรงจัดการเอง เจ้าร้อนใจทำไม? ”

        กูเฟยเยี่ยนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ

        ในขณะที่อยู่ห้องยาสำนักหมอหลวงหม่านกงกงกล่าวถึงเรื่องนี้ว่าคับขันมาก ในตอนนี้จู่ๆ ทำไมถึงไม่คับขันแล้วล่ะ? อีกอย่างหนึ่งคือฐานะของนางนั้น นับได้ว่ามีความพิเศษเป็นอย่างมาก หม่านกงกงควรที่จะรายงานจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยโดยเร็วที่สุดถึงจะถูกสิ

        กูเฟยเยี่ยนเอ่ยถามอย่างจริงจัง “จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย…ไม่ได้ประทับในจวน? ”

        ใบหน้าที่อ่อนวัยท่าทีผู้ใหญ่ของหม่านกงกงเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส ทว่าในความเป็นจริงแล้วจิตใจของเขาเกิดความใจหายเล็กน้อย

        เมื่อหนึ่งวันก่อนเขาได้รับนกพิราบส่งจดหมายลับจากจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย ในจดหมายลับมีเพียงคำสั่งเดียวเท่านั้นคือ ให้เขาไปศาลต้าหลี่แย่งคนกับองค์หญิงหวายหนิง

        ในตอนนั้นเขาไม่ทราบจริงๆ ว่าคนที่เขาต้องไปแย่งมาคือผู้ใด แต่เมื่อได้ยินว่าเป็นกูเฟยเยี่ยนแล้ว ในตอนแรกเขาก็ตกตะลึงตาค้างเลย

        ฐานะของกูเฟยเยี่ยนมีความพิเศษ และในช่วงระยะเวลานี้ข่าวลือได้แพร่กระจายไปทั่ว จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยโยกย้ายกูเฟยเยี่ยนเข้ามาในจวน ดังนั้นจึงต้องมีเหตุผลอย่างเพียงพอ มิฉะนั้นแล้วจะก่อให้เกิดคำนินทา แล้วเกิดการอ้างอิงไปที่ตระกูลฉีและตระกูลเฉิงให้เกิดความระแวงจนเรื่องราวใหญ่โตพัวพันไปถึงราชสำนัก!

        เขาชั่งน้ำหนักถึงข้อดีข้อเสียและผลกระทบในหลายๆ ด้าน โดยคิดจนสมองแทบจะระเบิดถึงจะคิดวิธีการใช้ใบเซียมซีของวัดต้าฉือออกมาได้ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังดีอกดีใจ ที่ในห้องยาสำนักหมอหลวงไม่มีผู้ใดที่เกิดในวันเดือนปี และเวลาตรงกันกับกูเฟยเยี่ยน หากเป็นเช่นนั้นแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าควรที่จะทำเช่นไรต่อไปดี

        เขาพูดในห้องยาสำนักหมอหลวงว่าเรื่องราวคับขันมาก แต่มันเป็นเพราะขู่ขวัญผู้คนเท่านั้น ตัวเขาเองนั้นก็ไม่ได้พบกับจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยมาหลายวันแล้ว และไม่รู้ด้วยว่าเตี้ยนเซี่ยอยู่ที่ใด? จะพากูเฟยเยี่ยนไปเข้าพบได้อย่างไร?

        ภายใต้การพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วนของกูเฟยเยี่ยนที่เกิดความสงสัย ความใจหายที่เกิดขึ้นของเซี่ยเสี่ยวหม่าน จึงได้ยกมาดของผู้สูงวัยขึ้นมา โดยมีลักษณะใจเย็น

        เขาเล่นเล็บมือพร้อมกับถามย้อนกลับไปที่กูเฟยเยี่ยน “รอยเส้นทางของเตี้ยนเซี่ยเป็นสิ่งที่เจ้าซักถามได้หรือ? ข้าพเจ้าคัดเลือกเจ้ากลับมาเพียงผู้เดียว เตี้ยนเซี่ยจะทรงมีตัวเลือกอื่นหรือ? ยังจะพบอะไรอีก? คัดเลือกอะไร? หากว่าเตี้ยนเซี่ยพบเจ้าแล้วจะมีความสุขหรือ? หากว่าเตี้ยนเซี่ยไม่มีความสุขแล้วข้าพเจ้าจะสบายใจได้อย่างไร? ”

        ในหัวของกูเฟยเยี่ยนล้วนเต็มไปด้วยเรื่องราวของจดหมายลับในใบสั่งยา เมื่อได้ยินหม่านกงกงพูดออกมาเช่นนี้ จึงนึกขึ้นได้ว่ามีตนเองคนเดียวที่ถูกคัดเลือกเข้ามา นางผิดหวังมากทีเดียว ทว่ากลับพยักหน้า “นั่นก็ใช่…”

        “เหอะ ข้าพเจ้าไปรายงานด้วยตนเองก็เพียงพอแล้ว เจ้านั้นเป็นเด็กดีคอยอยู่ที่นี่! ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านกำลังต้องการจะหลบหนีไป แต่กูเฟยเยี่ยนได้ตะโกนเรียกไว้อีกครั้ง “หม่านกงกง รอสักครู่”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านหวาดผวามากขึ้นจึงดุขึ้นมากกว่าเดิม “เจ้านังหนูผู้นี้ ทำไมถึงได้มีคำถามมากมาย ข้าพเจ้าจะบอกเจ้าไว้อย่าง ในเมื่อเจ้ามาจิ้งหวางฝู่แล้ว ที่นี่มีคนรับใช้มากมาย ฟังให้เยอะถามให้น้อย เหตุผลนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่? ข้าพเจ้าไม่กลัวที่จะบอกเจ้าว่า หากจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงไม่มีความสุข อย่าว่าแต่สามเดือนเลยต่อให้เจ้าอยู่สามปีก็อย่าได้คิดเพ้อเจ้อปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเตี้ยนเซี่ย! ”

        กูเฟยเยี่ยนผิดหวังก็คือผิดหวัง แต่ในเรื่องสำคัญนางไม่ขายผ้าเอาหน้ารอดแน่นอน นางเอ่ยอย่างจริงจัง “หม่านกงกง ข้าสามารถไม่พบจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยได้ แต่ว่ามีสองเรื่องที่ข้าจำเป็นต้องพูดกับเจ้าให้ชัดเจนในตอนนี้! ”

        หม่านกงกงลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เขาไม่รีบร้อนหนีออกไปแล้ว จึงพูดออกมาอย่างช้าๆ “สองเรื่องใด ไหนลองพูดมาให้ข้าพเจ้าฟังหน่อย”

        ใบหน้าของกูเฟยเยี่ยนเกิดความเอาจริงเอาจังขึ้นมา “เรื่องที่หนึ่ง นังหนูไม่ใช่ไว้เรียกตามใจ ข้าโตกว่าเจ้าหลายปีจนสามารถเป็นพี่สาวเจ้าได้แล้ว แน่นอนว่าหากเจ้าเรียกข้าว่าพี่ ข้าก็แบกรับไว้ไม่ไหว วันหลังเจ้าก็เรียกข้าว่าแพทย์หญิงกู ไม่ก็เรียกกูเฟยเยี่ยนโดยตรงเลยก็ได้”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านคาดไม่ถึงมาก่อน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง! ต้องรู้ไว้ว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยนั้นทรงโปรดปรานเขามากที่สุด เหล่าคนรับใช้ในหวางฝู่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยกล้าขึ้นเสียงใส่เขา แม้แต่หมางจ้ง ทหารคุ้มกันใกล้ชิดของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยก็ยังเอาใจเขามาโดยตลอด กูเฟยเยี่ยนเพิ่งจะเข้ามาเป็นวันแรก กลับกล้าโต้เถียงกับเขา? แล้วยังโต้เถียงอย่างเอาจริงเอาจัง?

        หม่านกงกงกำลังจะสั่งสอน ทว่ากูเฟยเยี่ยนขัดจังหวะขึ้นมา

        สีหน้าของนางเอาจริงเอาจังมากว่าเมื่อกี้นี้เล็กน้อย “เรื่องที่สอง ศิลาโอสถเกี่ยวข้องกับชีวิต ก่อนที่ข้าจะเข้ามาดูแลศิลาโอสถของจิ้งหวางฝู่อย่างเป็นทางการ ข้าจำเป็นต้องรีบทำสามเรื่อง “เรื่องที่หนึ่ง ข้าต้องการตรวจสอบยาสมุนไพรคงเหลือของจิ้งหวางฝู่ ที่จัดเก็บอยู่ในตอนนี้ เพื่อรับประกันถึงความปลอดภัยของสมุนไพรทุกชนิด เรื่องที่สอง ข้าต้องการทราบถึงแหล่งที่มาของยาสมุนไพรในจิ้งหวางฝู่ เรื่องที่สาม ข้าต้องการความชัดเจนภายในจิ้งหวางฝู่ สภาพร่างกายจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย จนกระทั่งบ่าวรับใช้ เพื่อความแน่ใจว่าหากต้องใช้ในกรณีฉุกเฉินยาสมุนไพรจะมีพร้อมและเพียงพอ หม่านกงกง เรื่องพวกนี้ยังไงก็รบกวนเจ้าจัดเตรียมโดยเร็วที่สุด”

        กูเฟยเยี่ยนคิดว่าด้วยฐานะของนางแล้ว ต่อให้พูดความจริงออกมาจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยก็อาจจะไม่เชื่อได้ แทนที่จะใช้ความคิดบอกเป็นนัยให้จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยยกระดับการระวังตัวให้สูงขึ้น สู้นางยกระดับการระวังตัวให้สูงขึ้นด้วยตนเองดีกว่า ถึงอย่างไรแล้วด้วยฐานะของนางในตอนนี้ สามารถควบคุมหวางฝู่ทั้งหมดไว้ในมืออย่างแน่นหนาได้ โดยเฉพาะยาของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ย

        เมื่อเห็นถึงสีหน้าเอาจริงเอาจังของกูเฟยเยี่ย คำสั่งสอนที่กระจุกอยู่ที่ปากของหม่านกงกงก็ได้จับพลัดจับผลูกลืนกลับลงไป เขาไอเสียงเบาสองสามครั้งแล้วเอ่ยว่า “เรื่องพวกนี้…ข้าพเจ้าได้คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว และก็จัดเตรียมให้เรียบร้อย เจ้าไม่จำเป็นต้องรีบ! พักผ่อนเถอะ! ”

        กูเฟยเยี่ยนถามในทันที “ในเมื่อจัดเตรียมไว้แล้วเช่นนั้นก็ให้ผู้ควบคุมงานมามอบหมายในตอนนี้เลย ข้าจะเริ่มงานทันที! ”

        นางไม่ได้จงใจกลั่นแกล้งหม่านกงกง เพียงแต่ว่านางไม่แน่ใจว่าคนร้ายได้ลงมือไปแล้วหรือยัง ในเมื่อนางมาแล้วก็จะต้องสืบดูเบื้องหลังศิลาโอสถในจิ้งหวางฝู่ให้ชัดเจนโดยเร็ว เตรียมการป้องกันไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยจะได้มีอันตรายลดลงมาหน่อย

        เซี่ยเสี่ยวหม่านยังไม่รู้เรื่องของจดหมายลับในใบสั่งยา เขาแค่คิดว่ากูเฟยเยี่ยนมีเจตนาจะหักหน้าเขา เขาโมโหจริงๆ แล้วจึงพูดกับกูเฟยเยี่ยนอย่างเย็นชา “ในเมื่อเจ้ารีบร้อนอยากจะทำงาน เช่นนั้นก็ตามข้าพเจ้ามา! ”

        กูเฟยเยี่ยนไม่พูดอะไรออกมา แต่รีบตามไปในทันที

        เซี่ยเสี่ยวหม่านพานางมาที่หอทางด้านขวาของเรือนใหญ่หลัก ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกสิ่งที่ปะทะหน้ามาคือกลิ่นแรงของสมุนไพร ส่วนสิ่งที่สะท้อนรูม่านตาคือตู้เก็บยาในตึกและอาคารขนาดใหญ่

        ในตู้เก็บยาขนาดใหญ่ทุกตู้ ด้านบนล้วนมีลิ้นชักเก็บยามากมายอัดแน่นนับไม่ถ้วนจนทำให้รู้สึกว่านับอย่างไรก็นับไม่หมด

        กูเฟยเยี่ยนตกตะลึงมาก จิ้งหวางฝู่มีห้องเก็บยา? ที่เก็บยาพวกนี้มันเยอะเกินไปไหม มันล้วนเพียงพอที่จะเปิดห้องยาขนาดเล็กได้เชียวนะ! เหตุใดจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยจึงต้องเก็บยาสมุนไพรไว้มากมายขนาดนี้?