ซ่าๆ ๆ ๆ ครืนๆ เปรี้ยง!!... เสียงฟ้าผ่า และสายฝนที่โหมกระหน่ำจากท้องฟ้าในค่ำคืนฝนฟ้าคะนอง ที่มีแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวหลงเหลืออยู่ คือ พระจันทร์เต็มดวงที่ดูใหญ่โตผิดปกติ กว่าดวงจันทร์ที่มนุษย์คนใดเคยพบเห็นมาทุกยุคทุกสมัย เนื่องจากมันได้เข้าใกล้วงโคจรของโลกมากกว่าที่ควรจะเป็ สิ่งที่น่าแปลกอีกอย่างคือ มันกลับเปล่งแสงสีแดงอ่อนๆออกมา และ มีปากขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมเต็มปาก!? พร้อมรอยฉีกยิ้มที่แสยะยิ้มอย่างน่าขนลุกขนพองประทับอยู่บนพระจันทร์กลมโตสีแดงดวงนั้น หยดน้ำจากสายฝนที่ไหลผ่านช่องว่างระหว่างซากปรักหักพังคอนกรีตในเมืองแห่งหนึ่งที่ไม่ว่าจะมองไปทิศทางใดก็มีแต่ซากตึกรามบ้านช่องที่พังเสียหายยับเยิน หยดน้ำนั้นได้ไหลกระทบใบหน้า ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่นอนจมใต้ซากปรักหักพังพร้อมลมหายใจโรยริน โลหิตจำนวนมากไหลออกจากรอยาแฉกรรจ์ตามร่างกาย แต่ส่วนที่ทำให้โลหิตไหลออกมามากที่สุดก็คงมาจากรอยแผลฉีกขาดของท่อนแขนข้างขวาที่หายไป เนื่องด้วยริ้วรอยาแบนใบหน้า ทำให้ยากจะบ่งบอก่อายุที่แน่ชัด แต่หากมองข้ามร่องรอยแผลเป็เ่าั้ และลองพิจารณาดูดีๆจะเห็นได้ว่า ชายคนนี้มีหน้าตาที่ดีพอสมควร รอยาแบนใบหน้ายิ่งขับให้ชายฉกรรจ์ผู้นี้ดูแข็งแกร่ง ดุร้าย ราวกับนักรบเจนศึกที่ข้ามผ่านการต่อสู้บนสังเวียนแห่งการเอาชีวิตรอดอันโหดร้ายทารุณมาอย่างยาวนาน (เฮ้อ..สุดท้ายก็ต้องลงเอยแบบนี้จนได้สินะ.. แต่ก็เอาเถอะ เพราะตลอด 20 กว่าปี ที่ผ่านมา นับั้แ่วันโลกาวินาศเกิดขึ้นเราก็ได้พยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ เพื่อเอาชีวิตรอดบนโลกเฮงซวยนรกแตกนี่ มาได้ยาวนานถึงขนาดนี้ แต่พูดก็พูดเถอะ ถ้าเรารู้มาก่อนว่าจะมีไอ้ปิศาจที่สามารถแฝงร่างกับดวงจันทร์ได้ เราก็คงไม่ออกจากที่กบดานมาเตร็ดเตร่หาเสบียงในคืนพระจันทร์เต็มดวงแบบนี้ จนถูกมันลอบเล่นงานจนาเ็สาหัส ..จากปริมาณเืที่ไหลออกมาจากแผลอีกไม่นานกลิ่นเืก็คงชักนำไอ้พวก Imp กระหายเืให้โผล่มากันเป็ฝูง แต่ต่อให้พวกแม่งไม่โผล่หัวออกมา ชั้นก็ต้องจบเห่เพราะสูญเสียเืมากเกินไปอยู่ดี ไม่รู้ว่านอกจากชั้นจะมีมนุษย์คนไหนเหลือรอดอยู่บนโลกนี้อีกมั้ยนะ นี่ก็ผ่านมา 5 ปี แล้ว นับั้แ่ฐานที่มั่นสุดท้ายของมนุษยชาติ "นีโอ เซี่ยงไฮ้" ได้ถูกทำลายลงจากฝูงสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ หลังจากวันนั้นเราเองก็ไม่ได้เจุ์คนอื่นอีกเลย ไม่ว่าจะหมุนคลื่นวิทยุไปทางไหนก็เดดแอร์หมด) หลังนอนรำลึกทบทวนเื่ราวต่างๆที่เกิดขึ้นมาในระยะหลังๆได้สักพัก แม้จะเ็ปจากพิษาแทั่วร่างจนขยับเขยื้อนร่างกายแทบไม่ไหว แต่เค้าก็พยายามใช้มือข้างที่เหลืออยู่ค่อยๆขยับล้วงหยิบสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม และกดเล่นเพลงที่บันทึกไว้ในเพลย์ลิสต์ช้าๆ Bink's SakeArtist : Suda Ayaka (สุดา อายากะ)[ โย โฮะ โฮะ โฮ โยะ โฮะ โฮ โฮโย โฮะ โฮะ โฮ โยะ โฮะ โฮ โห้~????โย โฮะ โฮะ โฮ โยะ โฮะ โฮ โฮโย โฮะ โฮะ โฮ โยะ โฮะ โฮ โห้~????เหล้าบิงส์เอามาส่งให้เธอฝันของเราทุกคนเพื่อนเกลอเรือล่องไปตามลมทุกครา ตะวันเ้าจงช่วยพาแสงสีทองลอยเด่นบนฟ้าฉายงดงามไปทั่วนภานกน้อยใหญ่ต่างบินขึ้นมาร่วมร้องบทเพลงอำลา ]ในขณะนั้นบริเวณรอบๆก็ได้ปรากฏ สัตว์ประหลาดตัวเล็กขนาดเท่าเด็กอายุ 3-4 ขวบ สีผิวของมันแดงดุจโลหิต พวกมันค่อยๆทยอยโผล่ศรีษะออกมาจากซากปรักหักพังรอบๆชายคนนั้นนับร้อยตัว ไม่รู้ว่าเพราะมันได้กลิ่นเื หรือ เสียงเพลงจากเครื่องสมาร์ทโฟนที่ได้ชักนำพวกมันมากันแน่ แต่ชายคนนั้นก็ไม่ได้แยแสสนใจแววตากระหายเืนับร้อยคู่ที่พากันมองมาที่เขาแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่เค้า้ามากที่สุดในตอนนี้ คือ การได้ยินเสียงเพลงของนักดนตรีสาวที่เค้าชื่นชอบและชื่นชมในตัวเธอมากที่สุด[ หวนคำนึงถึงถิ่นจากมาคิดถึงบ้านที่เราต้องลามาร้องเพลงกันเถอะเพื่อนจ๋าฟื้นคืนรื่นเริงอีกคราคลื่นพัดโหมโครมสาดกระจายคล้ายละอองสีทองพร่างพรายความเศร้าโศกและความเดียวดาย ไหลลงทะเลหายไป~???? ]
ณ ห้วงความคิดสุดท้ายของเค้าได้ปรากฏเงาร่างอันงดงามอรชรของหญิงสาวสองคน คนหนึ่งในชุดเสื้อผ้ารัดรูปสีสันน่ารักเป็เอกลักษณ์สำหรับให้นักร้องสาวสวมใส่ขึ้นแสดงคอนเสิร์ต ส่วนอีกคนคือหญิงสาวผมสีเฮเซลในชุดแม่ชีเงาร่างของหญิงสาวที่เค้าแสนจะคิดถึงทั้งสองได้ลอยประทับขึ้นมาในหัวเป็ครั้งสุดท้าย
"...โย โฮะ โฮะ โฮ... โยะ.. โฮะ.. โฮ.. โฮ
โย... โฮะ โฮะ.. โฮ... โยะ..โฮฮฮ.. ฮ....."
(...อายากะจัง ชีวิตนี้ที่ได้คุณช่วยต่อลมหายใจไว้ในวันนั้น ดูเหมือนว่าผมจะทำมันสูญเปล่าซะแล้ว....วาเนสซ่า...ชั้นกำลังจะไปหา...เธอ..แล้ว..)(.................……...)(.......................)(.....................)เสียงฮัมเพลง หายไป พร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของผู้ชายคนนั้นที่ควรจะสิ้นใจด้วยใบหน้าทุกข์ทรมาณจากพิษาแ แต่เปล่าเลย.. ใบหน้าสุดท้ายของเค้ากลับมีรอยยิ้มน้อยๆแฝงอยู่ที่มุมปาก ซึ่งหากไม่สังเกตดูดีๆก็คงจะมองไม่พบ......ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ พรึ่บ [ สิ่งมีชีวิตอันดับหนึ่งของ Earth-195 เผ่าพันธุ์ : Homo Sapiens ยืนยันการสูญพันธุ์เรียบร้อย ]< จบการ Tutorial >วิเคราะห์ข้อมูล ปิ๊บ ปิ๊บ Success..!![ ยินดีด้วย!! คุณคือสิ่งมีชีวิตอันดับหนึ่งของ Earth-195 ที่มีชีวิตเหลือรอดเป็คนสุดท้าย!!< Reward : The Last Hope : System >[ ยืนยันตัวตนเพื่อรับรางวัล ดาวเคราะห์ภูมิลำเนา Earth-195 เผ่าพันธุ์ : Homo Sapiensเพศ : ชายอายุ : 42 ปีชื่อ : ไมล์ส กิตติเทพ เอร์นานเดซ จูเนียร์ส (Miles Kittithep Hernández Júnior)เชื้อชาติ : ไทย-โคลอมเบียสัญชาติ : ไทยข้อมูลถูกต้อง..ปิ๊บ ๆ ๆ ตู๊ด.! ยืนยันการรับรางวัล ]< Yes/No >[ หมายเหตุ : หากปฎิเสธรับรางวัล ระบบจะถูกถ่ายโอนไปยังผู้เอาชีวิตรอดลำดับถัดไป ชื่อ : อาซาคุระ เคนโตะ (Asakura Kento)เผ่าพันธุ์ : Homo Sapiens เพศ : ชาย อายุ : 55 ปีเชื้อชาติ : ญี่ปุ่น สัญชาติ : ญี่ปุ่น < เสียชีวิตเมื่อ 861 วันก่อน >(ห๊ะ? อะไรเนี่ย..? ยืนยันตัวตนก่อนจะไปตัดสินโทษในนรกหรือไง แต่มีรางวัลให้ด้วยแฮะ ขึ้นชื่อว่ารางวัลมันก็ต้องเป็สิ่งที่ดีอยู่แล้วละมั้ง ไม่เห็นต้องคิดเยอะ แน่นอนว่าต้อง Yes)ติ๊ง! Yes ✓ < ยืนยันการรับรางวัลเสร็จสิ้น >< WARNING !! WARNING !! คำเตือน >[ จากนี้ไปจะเป็การเริ่ม Story Mode ที่แท้จริงซึ่งจะมีองค์ประกอบใหม่ๆ และ ศัตรูที่คุณไม่เคยเผชิญหน้ามาก่อนใน Tutorial Mode ปรากฏตัวขึ้น ขอให้คุณใช้ความสามารถของระบบให้เต็มประสิทธิภาพเพื่อเปลี่ยนแปลงจุดจบของคุณ และ โชคชะตาที่ต้องสูญสิ้นของ Earth-195 < โปรดจำให้ขึ้นใจว่าไม่มีโอกาสครั้งต่อไป > ทันทีที่ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย เสียชีวิต Earth-195 จะถูกลงทะเบียนในฐานะดาวเคราะห์ล่มสลาย เพื่อรอเข้าสู่ขั้นตอนการลบออกจากกาแล็คซี่ ขอให้คุณโชคดี ]- Galaxy Cycle Space Reset -< 1 ปี ก่อนดาวหาง "อีร่า" (Era) จะพุ่งเข้าชนโลก >