ตอนที่ 3
ิญญา
ป้ายรถเมล์ที่มีแสงไฟสลัวๆประดับอยู่ข้างๆถนนเส้นเล็กๆด้านหน้าไร้ซึ่งรถราวิ่งผ่าน ทั่วทั้งบริเวณปกคลุมไปด้วยความเงียบร่างของคีย์ที่ยืนพิงป้ายรถเมล์อยู่ก็กำลังเปิดโทรศัพท์มือถือของตนเองเพื่อตรวจดูเวลาในตอนนี้
แต่ในขณะนั้นเองหูทั้งสองข้างก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้น เสียงของผู้หญิงที่ร้องเรียกให้ช่วย มันไม่ดังขึ้นเพียงแค่ครั้งเดียวแต่ดังขึ้นถึงสองครั้ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้นคีย์ที่กวาดสายตามองรอบร่างกายของตนเองอยู่สักพักก็พบเห็นว่าต้นเสียงนั้นดังมาจากซอยเล็กๆข้างตึกที่อยู่ห่างจากจุดที่เขาอยู่ประมาณ 50 เมตร
เท้าทั้งสองข้างออกวิ่งอย่างรวดเร็วมุ่งตรงไปยังซอกตึกที่มืดมิด เมื่อวิ่งตรงเข้าไปถึงดวงตานั้นยังไม่ทันปรายสายตาเข้าไปมองภายในความมืดมันก็มีบางอย่างเกิดขึ้น
ตึก!!!
“ อ๊า... ” คีย์รู้สึกได้ถึงบางอย่างความเ็ปที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันแผ่ซ่านไปทั้งร่างกาย มันเป็ความเ็ปที่เกิดขึ้นบริเวณหน้าอกด้านซ้ายที่เป็ตำแหน่งของหัวใจ ความเ็ปแผลซ่านไปทั่วทั้งร่างกายสิ่งที่ตามมาคือกล้ามเนื้อทุกส่วนอ่อนแรงลงอย่างกะทันหัน
ร่างของคีย์ต้องลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้นอย่างรวดเร็ว ตู้บ!!
“ นี่มัน...อีกแล้ว ” ใบหน้าเต็มไปด้วยความเ็ป เม็ดเหงื่อเริ่มไหลซึมออกมาจนเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งใบหน้า มือข้างซ้ายนั้นค้ำยันร่างเอาไว้กับพื้นส่วนมือข้างขวายกขึ้นมาจับกุมบริเวณหน้าอกข้างซ้ายที่เป็ตำแหน่งของหัวใจ
ความเ็ปที่แผ่ซ่านอยู่ในตอนนี้มันคือโรคที่เขานั้นเป็มาั้แ่หลังจากเกิดเหตุการณ์ในครั้งนั้นเมื่อ 10 ปีก่อน เมื่อมันปรากฏขึ้นมาก็ให้ความรู้สึกเ็ปไปทั่วทั้งร่างกายเช่นนี้ ลมหายใจมันก็ติดขัดราวกับว่ามีบางอย่างมาขวางกั้นทางเดินหายใจเอาไว้
ลมหายใจหอบระรัวคีย์พยายามตั้งสติของตนเอง
“ ช่วยด้วยค่ะ~ ” เสียงของผู้หญิงคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอไม่ได้ดังเหมือนสองครั้งก่อนหน้านี้แต่เป็เสียงที่แ่เบา
เสียงนั้นมันอยู่ใกล้ๆคีย์กำลังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นการใจแล้วเงยหน้าของตัวเองขึ้นไปมองด้านหน้า สิ่งที่ตัวเขาพบเห็นทำให้ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังอยู่ในท่าทางคุกเข่าเริ่มถอดสีออกมา
ภายในความมืดมิดด้านหน้าสิ่งที่คีย์พบเห็นมันคือสิ่งที่เขาพยายามตามหามาตลอด 10 ปี เขาพบเห็นร่างของิญญาตัวนึงที่ทั่วร่างกายของมันมีออร่าสีดำแผ่ซ่านออกมา
เ้าิญญาตนนั้นมันกำลังใช้มือบีบรัดคอของผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมใส่ชุดพนักงานออฟฟิศอยู่ คีย์ที่ตกเข้าไปอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความสับสนเขาได้ลองใช้ดวงตาของตนเอจ้องมองิญญาตัวนั้นดูก็ปรากฏว่ามันไม่ใช่ตัวเดียวกันกับที่เขาเคยพบเจอก่อนหน้านี้
มันไม่ใช่ิญญาตัวที่เขาเคยพบเจอเมื่อ 10 ปีก่อน ตอนนั้นิญญาตัวนั้นที่เขาพบเจอมันเป็ิญญาร่างกายสูงใหญ่ที่น่าหวาดกลัว
แต่ด้านหน้าของเขาในตอนนี้มันเป็ิญญาของชายวัยประมาณ 30 ร่างกายผอมสูงหน้าตาซีดเซียวแต่ว่าดวงตานั้นเป็สีแดงสดและปรากฏความโกรธแค้นออกมา มันเป็ิญญาที่สวมใส่ชุดพนักงานออฟฟิศสีดำ
เมื่อคีย์ปรากฏกายออกมาแล้วได้จ้องมองภาพด้านหน้า ิญญาตัวนั้นมันก็ได้หันมาจ้องมองคีย์อย่างตาเขม่น ดวงตาของมันเป็สีแดงและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นแตกต่างจากิญญาทุกตนที่เขาเคยพบเจอมาอย่างเห็นได้ชัดเจน
ใบหน้าของมันบูดเบี้ยวและราวกับว่าเป็คนคลุ้มคลั่งไร้สติ มันสามารถััร่างกายของมนุษย์ได้เพราะฉะนั้นไม่ผิดอย่างแน่นอนคีย์มั่นใจว่ามันเป็ิญญาประเภทเดียวกับที่เขาเคยพบเจอก่อนหน้านี้
ิญญาตัวนั้นที่มันกำลังใช้มือทั้งสองข้างบีบรัดคอของผู้หญิงคนนั้นอยู่มันได้เริ่มออกแรงบีบรัดมากขึ้น ผู้หญิงคนนั้นก็ได้ออกแรงดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมาน
คีย์ที่คุกเข่าแล้วมองภาพด้านหน้าอยู่ได้พยายามจะออกแรงลุกขึ้น แต่เมื่อออกแรงลุกขึ้นความเ็ปก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายมันราวกับมีเข็มนับพันทิ่มแทงเข้าบริเวณกล้ามเนื้อส่วนต่างๆ
แม้จะออกแรงโดยการเรียกเร้นแรงทั้งหมดและกัดฟันล่างฟันบนกระทบกันแน่นก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้
“ เวรเอ้ย!!! ขยับสิวะ!!! ” คีย์เริ่มแสดงท่าทางเกรี้ยวกราดพร้อมกับใช้มือของเขาทุบเข้าไปที่บริเวณขาทั้งสองข้างที่ไร้เรี่ยวแรง
ตึง~ ตึง~ แม้กระทั่งมือที่เหวี่ยงและทุกเข้าไปที่ขายังปรากฏเพียงแค่เสียงแ่เบาเท่านั้น ไม่ใช่เพียงแค่ขาของเขาที่ไม่มีแรงแต่ว่าแม้แต่มือและแขนก็ไม่มีแรงเช่นกัน
ความเ็ปเช่นนี้มันแผ่ซ่านออกมาเพียงแค่จะหายใจให้มีชีวิตอยู่ต่อมันก็ยากเย็น แต่สิ่งที่ทำให้ตัวของคีย์แสดงท่าทางเกรี้ยวกราดออกมาเช่นนี้ก็คือ่จังหวะเวลาที่มันเหมาะเจาะลงตัว
ตอนนี้ความลับที่เขากำลังตามหามาตลอด 10 ปีมันกำลังอยู่ด้านหน้าของเขา เ้าิญญาตัวนี้มันต้องรู้เื่อันใดเกี่ยวกับิญญาตัวนั้นอย่างแน่นอน พวกมันมีออร่าสีดำที่ปกคลุมร่างกายเหมือนกันย่อมแปลว่าเป็พวกเดียวกัน
คีย์กัดฟันแน่นแล้วจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ร่างของิญญาตัวนั้นมันออกแรงบีบรัดคอของหญิงสาวที่อยู่ในกำมือของมันให้แรงขึ้น เธอเองก็เริ่มดิ้นทุรนทุรายไปเรื่อยๆจนสุดท้ายแล้วดูเหมือนว่ามันจะถึงวาระสุดท้ายของเธอ
ร่างกายที่ดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมานนั้นค่อยๆหมดแรงและแน่นิ่งไป คีย์ได้แต่เฝ้ามองภาพตรงหน้าอย่างเจ็บใจเขาไม่สามารถขยับร่างกายได้
ร่างของหญิงสาวที่สวมใส่ชุดออฟฟิศผู้นั้นได้นิ่งสนิทอยู่ภายในมือของิญญาตนนั้น เมื่อมันสามารถฆ่าเธอได้แล้วมุมปากของิญญาตัวนั้นมันก็ได้ฉีกยิ้มออกมาอย่างสะใจ
ร่างอันไร้ิญญาของเธอค่อยๆถูกปล่อยลงไปนอนนิ่งอยู่ที่พื้นอันเย็นเฉียบ ดวงตาของิญญาตนนั้นได้หันกลับมามองที่เป้าหมายถัดไปของมันที่กำลังคุกเข่าอยู่
มันแสดงรอยยิ้มที่น่าหวาดกลัวแล้วค่อยๆย่างกายเข้ามาใกล้ๆคีย์ ตึก!!! ตึก!!! เสียงฝีเท้ากึกก้องภายในมุมตึกอันมืดมิดและเงียบงันได้มาหยุดลงตรงหน้าของคีย์ มือของมันยื่นมาด้านหน้าพร้อมกับคว้าจับคอของเขาเอาไว้
คีย์อยากจะขัดขืนอย่างเต็มกำลังแต่ว่าเพราะความเ็ปที่มันกำลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายอยู่นี้ทำให้กล้ามเนื้อของเขามันไม่มีแม้แต่แรงจะขยับ
ร่างกายของเขาที่คุกเข่าอยู่กับพื้นได้ค่อยๆถูกยกขึ้นด้วยพละกำลังอันมหาศาล มือของมันสามารถััร่างกายของเขาได้จริงๆด้วยเมื่อได้มาโดนัักับตัวคีย์ถึงได้เชื่อ ิัของมันที่มาััเข้ากับร่างของเขามันไม่เหมือนกับิัของมนุษย์เพราะว่ามันทั้งเย็นเฉียบและหยาบกร้าน
ร่างของคีย์ถูกยกลอยขึ้นสูงจากพื้นประมาณนึง มือของมันได้บีบรัดคอเขาไว้ ใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ภายในกำมือของิญญาร้ายได้แสดงความเ็ปออกมาอย่างชัดเจน
ตอนนี้ลำพังเพียงแค่ความเ็ปจากโรคร้ายที่มันปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันก็ทำให้เขาหายใจแทบจะไม่ออกอยู่แล้ว แต่เมื่อโดนิญญาตรงหน้ามันใช้มือของมันบีบรัดคอของเขาด้วยแรงดันมหาศาลจึงทำให้ใบหน้าของคีย์เต็มไปด้วยความเ็ป
ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังจะตายจริงๆ ถ้าไม่ดิ้นหลุดออกจากตรงนี้ชีวิตของเขาคงจะต้องจบลงอย่างแน่นอน แม้ว่าจะพยายามขัดขืนด้วยแรงอันน้อยนิดที่เหลือมาเพียงใดแต่ก็ไม่สามารถกระทำได้
ดิ้นทุรนทุรายอยู่สักพักร่างกายก็แน่นิ่งไป ดวงตาทั้งสองข้างริบหรี่ลงก่อนที่มันจะค่อยๆพับปิดอย่างช้าๆ ภาพด้านหน้านั้นพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ นี่เป็ครั้งแรกที่เขารู้สึกเช่นนี้มันอาจจะเรียกสิ่งนี้ว่าความตายก็ได้
ทั่วทั้งร่างกายไม่มีแรงในการต่อต้านลมหายใจนั้นเริ่มริบหรี่ลงเหมือนกับเปลวเพลิงที่กำลังจะมอดดับแสง ในขณะที่ิญญาตัวนั้นมันออกแรงบีบรัดคอของคีย์อย่างเต็มแรงใบหน้าของมันก็แสดงรอยยิ้มแห่งความสะใจออกมา
เหยื่อของมันในตอนนี้ไร้การต่อต้านกลายเป็ร่างเปล่าที่อยู่ภายในกำมือของมัน ดวงตาที่พร่ามัวและริบหรี่ลงนั้นค่อยๆพับปิดลงอย่างช้าๆก่อนที่จะพับปิดลงอย่างสนิท
ความมืดที่เข้ามาปกคลุมทั้งหัวสมองและร่างกาย ประสาทััทั้ง 5 ที่เป็การรับรู้ของมนุษย์เริ่มถูกตัดขาดไปอย่างช้าๆ คีย์รู้สึกได้ทันทีว่าตอนนี้ทั่วทั้งร่างกายของเขามันคือความว่างเปล่า เขาไม่รู้สึกเ็ปไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นและไม่รู้สึกถึงอะไรเลย
นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความตายงั้นรึลมหายใจที่อิดโรยดับลง ิญญาตนนั้นที่มันออกแรงบีบรัดคอของคีย์เมื่อััได้ว่าชีพจรของมนุษย์ในมือของมันนั้นดับลงไปแล้วก็ได้ฉีกยิ้มออกมาอย่างสะใจมากขึ้นไปอีก
มันค่อยๆปล่อยร่างของมนุษย์ภายในมือของมันให้ร่วงลงไปนอนนิ่งอยู่กับพื้น ลมหายใจที่ดับลงพร้อมกับหัวใจที่หยุดเต้น คีย์ตายแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ใน่วินาทีที่เขาััถึงความตายมีบางอย่างเกิดขึ้น เขารู้สึกว่าร่างกายของตัวเองลอยอยู่ท่ามกลางความมืดที่ว่างเปล่าและไม่รู้สึกถึงอันใดเลย ในขณะที่ประสาทััทั้ง 5 ถูกตัดขาดออกจากร่างกายอย่างสมบูรณ์อยู่ๆเปลวเพลิงสีฟ้าที่เขาไม่เคยััมาตลอด 10 ปีมันก็ลุกไหม้ขึ้นอีกครั้ง มันส่องประกายสว่างไสวด้านหน้าเหมือนกับแสงไฟดวงเดียวที่สว่างไสวขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด
“ ไฟสีฟ้า~ ” คีย์รออยู่ท่ามกลางความมืดมองเห็นเปลวเพลิงสีฟ้าที่ลุกไม่ขึ้นมาก็หวนคิดถึงเื่ในอดีต มันเป็เพลิงสีฟ้าที่พ่อของเขามอบให้อย่างไม่ต้องสงสัย มือข้างขวาก็ค่อยยกขึ้นแล้วยื่นออกไปัักับมัน
ท่ามกลางมุมตึกที่มืดมิดร่างของิญญาตัวนั้นเมื่อมันไล่ฆ่ามนุษย์สองคนไปเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าของมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขที่เอ่อล้นและความสะใจที่ได้ตอบสนองสัญชาตญาณของตนเอง
ก่อนที่ตัวของมันจะค่อยๆหันหลังจากจุดนั้น มันคิดจะเดินกลับเข้าไปภายในมุมตึกที่มืดมิดอีกครั้งหลังจากที่ได้ตอบสนองความ้าของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว
แต่ในขณะที่มันกำลังก้าวเดินหายเข้าไปภายในความมืดอยู่ๆก็มีบางอย่างปรากฏขึ้น มันััได้ถึงบางอย่างดวงตาของิญญาตัวนั้นเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกก่อนที่มันจะหันกลับไปมองด้านหลัง
ร่างของมนุษย์ที่มันพึ่งสังหารไปลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง ดวงตาของิญญาตัวนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแต่เมื่อมันปรายสายตาไปมองที่พื้นก็ยังพบเห็นว่าร่างของมนุษย์ที่มันพึ่งสังหารไปยังคงนอนนิ่งกลายเป็ร่างไร้ิญญาอยู่
ร่างที่ยืนอยู่ด้านหน้าของมันเป็ร่างิญญาของคีย์ ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยใบหน้าที่ก้มต่ำลงค่อยๆเงยขึ้นมาอย่างช้าๆ เปลวเพลิงสีฟ้าลุกไม่ขึ้นที่ดวงตาข้างซ้าย ั์ตาสีดำสนิทเปลี่ยนไปเป็ั์ตาสีฟ้าครามกลมกลืนกับเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ ไม่เพียงแค่ดวงตาเท่านั้นมือข้างซ้ายของเขาก็มีเปลวเพลิงสีฟ้าลุกไหม้ขึ้นมาเช่นเดียวกัน
“ แกจะหนีไปไหนกัน~ ” เสียงของคีย์เย็นะเื ความหวาดกลัวเริ่มแทรกแซงเข้าไปที่จิตใจของิญญาตนนั้นอย่างรวดเร็ว
ร่างของมันกำลังสั่นกลัวกับตัวตนที่อยู่ด้านหน้า
จบตอน