แม้เช้านี้จะสดใส หมอกบางลอยคลุ้ง อากาศรอบที่พักก็เย็นสบาย
บรรยากาศหนักอึ้งจนแม้แต่เสียงลมหายใจก็ดูหนัก
เพียงคำพูดของนายน้อยเบลลาทอร์ ความเคลื่อนไหวทุกสายราวกับหยุดนิ่งลงทันที
เสียงนกในป่ายังมีอยู่... ทว่ากลับช่างดูห่างไกล
บางคนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ บางคนกลับหลบสายตา
ความจริงผ่านไปเพียงอึดใจ แต่ในความรู้สึก กลับยาวนานอย่างน่าประหลาด
และแล้ว... คนแรกที่เปล่งเสียงออกมา ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก
‘นักเวทขาว อังเดร’
“นายน้อย! ข้าน้อย อังเดร นักเวทรักษา ขอภักดีต่อท่านจวบจนวันตาย
ข้าอังเดร ขอสาบานต่อมานาและเวททั้งปวง
ตราบชั่วชีวิตนี้ ข้าภักดีต่อนายท่าน นิโคลัส เบลลาทอร์ เพียงผู้เดียว
หากวันใดข้าคิดคดทรยศ ขอให้แกนมานาของข้า... แตกสลายโดยพลัน!”
สิ้นเสียง อังเดรคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ทำความเคารพอย่างเต็มใจ
แสงสีฟ้าอ่อนค่อย ๆ แผ่จากตำแหน่งแกนมานาบริเวณหัวใจ
ล้อมรอบร่างของเขา ก่อนจะลอยขึ้นเหนือศีรษะ แล้วค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ
ทั้งที่เงียบอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งเงียบจนได้ยินแม้เสียงลมหายใจ
ไม่มีใครคาดคิด... ว่านักเวทขาวผู้หยิ่งทะนงคนนี้ จะยอมคุกเข่า เบื้องหน้านายน้อยที่ยังไม่มีพลังแม้แต่น้อย
“ข้าขอน้อมรับด้วยความยินดี”
นายน้อยกล่าวพลางประคองให้อังเดรลุกขึ้น
“ลุกขึ้นเถิด”
สุ้มเสียงของเขานุ่มนวล อบอุ่น..
คุ้นเคยยิ่งนักสำหรับทุกคนที่อยู่ที่นั่น
ใช่—
เสียงนี้คือเสียงของ “นายน้อยนิโคลัสคนเดิม” ที่พวกเขาคุ้นชินมาตลอด
ไม่ใช่น้ำเสียงแข็งกร้าว เ็า อย่างที่เริ่มได้ยิน ั้แ่นายน้อยกลับจากป่า
“อะไรทำให้เ้าเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้?”
นิโคไล.. ผู้ที่ถือได้ว่าสนิทกับอังเดรมากที่สุด เพราะเป็นักเวทสนับสนุนเหมือนกัน เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา
“เพราะนายท่าน.. ช่วยปลุกข้าให้ตื่นจากความโง่เขลา และช่วยชีวิตข้าเอาไว้”
“หากเพียงแค่นั้น ข้าคงยังลังเล
แต่ข้าได้เห็นกับตา.. สิ่งที่ท่านกระทำต่อคานและโทมัส
ให้เกียรติแม้แต่ศัตรู ลงทัณฑ์ผู้ทรยศโดยไม่ลังเล
แยกแยะเหตุผลและอารมณ์อย่างชัดเจน”
“เงินทองไม่ตายก็หาใหม่ได้
แต่นายท่านเช่นนี้.. ตลอดชีวิต ข้าจะมีโอกาสได้พบอีกหรือไม่?”
จากชายที่เคยไม่เคยอยากพูดกับใคร
บัดนี้กลับกล่าวอย่างไม่หยุดราวสายน้ำไหล
นักเวทขาวคนเดิม ไม่มีอยู่อีกแล้ว
ทุกคนครุ่นคิดถึงสิ่งที่นักเวทขาวพูด
‘นายท่านเช่นนี้.. ตลอดชีวิต ข้าจะมีโอกาสได้พบอีกหรือไม่’
ในความเงียบสงัด เสียงชายหนุ่มที่เ็าดังขึ้นมาให้ได้ยิน
“ข้ายินดี ที่อังเดรสาบานว่าจะภักดีต่อข้า แต่ข้าไม่อยากให้ทุกคน นำบรรทัดฐานนี้ มาเป็กรอบความคิดของตนเอง”
“ขอเพียงไม่ทรยศต่อข้า พวกเ้าย่อมมีอิสระจะจากไปเมื่อใดก็ได้ เพียงกล่าวคำ อำลา เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว”
จากโลกเดิมที่เขาจากมา มักไม่ยึดติดการภักดีจนตัวตาย แต่ชิงชังการทรยศยิ่งกว่าสิ่งใด
สายตาของเขากวาดผ่านไปทุกคน ส่วนใหญ่มองเขาด้วยสายตาแน่วแน่ มีเพียงไม่กี่คนที่ลังเลหลบสายตาเขา
“ตอนนี้ทุกคนอย่าได้ทำอะไรต่อ เพราะอาจเป็การกดดันผู้ที่ยังไม่ตัดสินใจ รออีกสี่ห้าวัน ให้ถึงเมืองใหญ่ก่อนแล้วเราค่อยมาว่ากันอีกที”
นิโคลัสอยากพักเื่นี้เอาไว้ก่อน ให้ทุกคนได้มีเวลาของตนเอง มันคือเส้นทางของแต่ละคน
แต่สิ่งที่เขารู้แน่ชัด เพียงแค่มองผ่าน
พ่อบ้านและเหล่าลูก ๆ เลือกที่จะติดตามเขาแน่นอน
ถ้านับในเวลานี้ เขามีคนสนิทหกคนแล้ว พ่อบ้านรอย วิคเตอร์ อีริน อาริน แจ็ค และอังเดร
อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนแต่ก่อนแล้ว
“เอาหล่ะ ทุกคนเื่นี้เราพักไว้ก่อน”
“ต่อไปเรามาคุยเื่แผนการเดินทางกัน ข้าอยากแวะเข้าเมืองที่มีสาขาของกลุ่มการค้าความหวัง”
“ข้าอยากไปดูความนิยมของร้านค้าให้เห็นกับตาตัวเอง ก่อนไปถึงเมืองหลวง”
“ใครมีความเห็นอย่างไร เสนอมาได้้เลย.. ”
ผ่านไปไม่นาน การเดินทางได้เริ่มต้นขึ้น
ออกจากพื้นที่ป่าและูเาแถบนี้อาจใช้เวลาประมาณสามวัน เพื่อออกไปสู่ถนนหลักที่พ่อค้าและนักเดินทางใช้กัน
และไปตามทางอีกสองวันเพื่อถึงเมือง ‘เฟนดาริล’ เมืองขนาดกลางที่อยู่ทางตะวันตกของแคว้นฮาเวนดอร์
นับั้แ่ออกเดินทาง นิโคลัส ได้นำกระเป๋าสัมภาระออกมาจากถุงเก็บของ แล้วสะพายไว้ข้างหลังเพื่อฝึกฝนร่างกายขณะเดินทาง
เริ่มแรกน้ำหนักยังไม่มากนัก เพียงชั่วโมงเดียว หลังแบกสัมภาระ นิโคลัสก็แทบทรุดลงกับพื้น แต่เพียงชั่วอึดใจ เขาก็ลุกขึ้นเดินหน้าต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ร่างที่ได้รับจากท่านเทพ เริ่มแสดงผลออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน
ยามเช้าตรู่ ชายหนุ่มยังคงฝึกศิลปะการต่อสู้เช่นเดิม และยามค่ำคืนฝึกตำราสรรพสัตว์และรวบรวมพลังมานา
นอกจากนั้น ชายหนุ่มได้เริ่มฝึกฝนการยิงธนูเพิ่มอีกด้วย เนื่องจากเขายังไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ใด ๆ ได้ จึงต้องมีอาวุธไว้ต่อสู้ โชคดีที่เจคอบมีธนูสำหรับนักล่าฝึกหัดอยู่ เขาจึงขอมาฝึกได้
ทุกเย็นตลอดสามวันที่ผ่านมา จะมีเสียงร้องโหยหวนดังลั่นออกมาจากบริเวณที่พัก ก้องไปทั่วผืนป่า ทำให้เหล่านกกาและสัตว์น้อยใหญ่ต่างใหนีเตลิดกันไปหมด
‘โยคะ’ เริ่มปรากฏบนโลกใบนี้แล้ว
ด้วยฝ่ามืออันนุ่มนวลที่ช่วยกดและนวด ประกอบกับรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นและอ่อนโยนของนายน้อยหนุ่ม
ด้านสองสาวที่ผลัดกันช่วยกด เริ่มจากเสียงหัวเราะยามมองคนอื่นเ็ป กลับกลายเป็การประสานเสียงร้องไปพร้อมกับพวกเขา เพราะสลับกันเอาคืนกันไปมา
‘ไม่รู้ว่า อังเดร จะเสียใจไหมที่สาบานจะภักดีต่อข้า การด่าข้าในใจถือเป็การทรยศไหมนะ’
ชายหนุ่มคิดในใจ
่บ่ายวันนี้พวกเขาจะได้ออกสู่เส้นทางที่ผู้คนใช้สัญจรกันแล้ว
ตลอดสามวันที่ผ่านการเดินทางไม่พบกับความยากลำบากอะไร
ยกเว้นเพียงนายน้อยหนุ่มผู้มักเหนื่อยหอบ และล้มลุกคลุกคลานบ้าง เวลาหมดแรง
แต่เพียงพักไม่นาน พลังก็ฟื้นคืนมาโดยเร็ว
ช่างแตกต่างจากนักเวทฝึกหัดทั่วไป ที่มีร่างกายที่อ่อนแอและหากเหนื่อยจนหมดแรง ต้องใช้เวลาพักที่นานกว่านี้มาก
แม้พวกเขาจะสงสัยเพียงใด แต่ไม่มีใครเอ่ยถาม
ส่วนเ้านกขาวตัวน้อย ได้เกาะอยู่บนไม้เท้าเวทของอีรินมาตลอดทาง
ยามนี้มันเริ่มคุยเก่งขึ้นมากแถมยังฉลาดอีกด้วย เหมือนเด็กเล็กที่ช่างคุยถามนั่นนี่อยู่เสมอ
ส่วนอาการาเ็ของมันก็เกือบจะหายดีแล้ว หลังจากได้ อังเดร ใช้เวทรักษาให้ทุกวัน
จนตอนวันนี้มันเริ่มบินได้ระยะสั้น จะเรียกว่าบินก็คงเต็มปาก เหมือนการร่อนมากกว่า
ด้านนักเวทขาวอังเดร ผู้พลิกผัน ยามนี้รวมกลุ่มคุยเล่นกับทุกคน พร้อมรอยยิ้มที่แทบไม่เคยเหือดแห้ง เหมือนเด็กที่พึ่งได้ไปสวนสนุกครั้งแรกเลย
“หยุด!”
เสียงจากโทมัส ไม่ดังมาก แต่ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน
ทันทีที่เขาเห็นสัญญาณที่ ฮอร์ค บินวนเหนือยอดไม้ข้างหน้า
“ฮอร์ค พบสัตว์ร้ายข้างหน้า”
แจ็คกับฮอร์ค รับหน้าที่หน่วยลาดตระเวนเสมอยามเดินทาง
โดยไม่ต้องรอคำสั่ง ทุกคนชักอาวุธออกมาเตรียมพร้อมต่อสู้
ทุกคนปรับตำแหน่งการยืนในทันที
อัศวินและนักรบยืนวงนอกล้อม นักเวท มือธนู และนายน้อย ไว้ภายใน
เพียงไม่นาน แจ็คได้กลับมาถึงกลุ่ม
"หมาป่าเทาทั้งหมดสิบห้าตัวกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้"
"จ่าฝูงเป็ระดับสัตว์กึ่งเวทขั้นกลาง อีกสิบสี่ตัวที่เหลือเป็สัตว์ร้ายขั้นกลางและสูง"
จำนวนและระดับของสัตว์ร้ายเป็ข้อมูลสำคัญสำหรับการต่อสู้
"เ้าไปคอยระวังหลังกับเจคอบ และคอยปกป้องนายน้อยด้วย"
"ทุกคน ถอยไปที่แนวต้นไม้ใหญ่ ด้านนั้น เราจะใช้ต้นไม้ใหญ่เป็แนวป้องกันด้านหลัง”
“เลวาน เ้าไปอยู่กับ แจ็คและเจคอบ ระวังแนวหลังเอาไว้ อย่าให้พวกมันหลุดเข้ามาได้"
"นิโคไล เสริมพลังให้ทุกคน"
"ท่านพ่อ อีรีน ช่วยโจมตีไกลชะลอบางส่วนเอาไว้อย่าให้พวกมันเข้ารุมพร้อมกัน ออมพลังเอาไว้ด้วย เผื่อเหตุฉุกเฉิน"
“นายน้อย ท่านยืนชิดต้นไม้เอาไว้นะ”
หัวหน้าอัศวินออกคำสั่งรวดเดียว เตรียมพร้อมรับสถานการณ์
นิโคลัสเรียกคันธนูและซองธนูออกมา เตรียมพร้อมเอาไว้ แม้ความแรงและความแม่นยำยังไม่อาจหวังผลได้ แต่สามารถช่วยก่อกวนพวกหมาป่าไม่ให้เข้าโจมตีคนอื่นได้โดยง่าย
เพียงไม่นานเงาร่างของกลุ่มหมาป่าก็เริ่มปรากฏให้เห็น
พวกมันไม่ได้พุ่งโจมตีในทันที หากแต่ค่อย ๆ เดิน วนไปวนมาและล้อมรอบกลุ่มของพวกเขาไว้
แต่ละตัวสูงระดับเอวของชายหนุ่ม ั์ตาสีแดงวาว ขนสีเทาหยาบหนา กรงเล็บและเขี้ยวดูแหลมคมยิ่ง
ทันใดหมาป่า สี่ห้าตัวที่ด้านหน้า แหวกทางออกเป็ช่อง เปิดทางให้ หมาป่าขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง เดินออกมา
หมาป่าขนสีเทาขนที่แผงคอหนากว่าตัวอื่น ๆ เขี้ยวเงินเป็ประกายแวววาวชัดเจน สูงใหญ่ระดับหน้าอกของนิโคลัสเลยทีเดียว
“หมาป่าเทาเขี้ยวเงิน!”
แฮร์รี่ ถือโล่ยืนอยู่หน้าสุด ร้องออกมาด้วยความแปลกใจ เพราะปกติที่พวกเขาเจอพวกมัน จะอยู่ระดับสัตว์เวท แทบไม่เคยเจอระดับกึ่งเวทเลย
จ่าฝูงหมาป่าทำเพียงจ้องมองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า พลังการสังหารพลั่งพลูออกมาจากร่างมันตลอดเวลา
แม้ว่ารังสีสังหารที่เหล่าหมาป่าเทาเหล่านี้ปล่อยออกมาจะมากมายเพียงใด
แต่ไม่มีผลใด ๆ กับคนกลุ่มนี้เลย เพราะทุกคนผ่านสนามรบมาหลายครั้งแล้ว
เสียงนกและสัตว์น้อยใหญ่ที่เคยได้ยินก่อนหน้านี้ เงียบหายไปหมด เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนเหล่านี้และหมาป่าเทาที่รายล้อมอยู่รอบ ๆ
ทันใด แววตาของจ่าฝูงสาดประกาย ก่อนมันจะหอนสั้น ฝูงหมาป่าเคลื่อนไหวพร้อมกันดั่งคลื่นซัดซาด
“เมเรอัส มัดรา”
เสียงจอมเวทชราดังขึ้นพร้อมกับวงเวทที่พื้นตรงแนวหน้าอ่อนตัวลงทันที
“ฟรอสต์สเต็ป”
สิ้นเสียงของอีริน ปรากฏกำแพงน้ำแข็งสูงหนึ่งเมตรกว่า ขวางกันหมาป่าเทาสามตัวที่เข้าโจมตีทางฝั่งขวา
“เฟรอาน เฟลล์”
อีริคปล่อยเวทไฟ ไปทางฝั่งซ้ายเพื่อกีดขวางหมาป่าเทาอีกสามตัวที่วิ่งตรงเข้ามา
‘ฟิ้ว!’ ‘ฟิ้ว!’ ‘ฟิ้ว!’
ลูกธนูปลิวว่อนออกไปรอบด้าน
แม้การโจมตีได้เริ่มขึ้นแล้ว แต่ทุกคนไม่มีอาการตื่นตระหนกใด ๆ ทำราวเหมือนกำลังฝึกซ้อมกันอยู่
ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่ต้องชื่นชมคนเหล่านี้ อย่างน้อยเขาก็โชคดีที่คนของเขาเก่งกันทุกคน
ด้านหน้า หมาป่าตัวแรกที่ตกหล่มโคลนกลายเป็ฐานให้หมาป่าข้างหลังะโข้ามแล้วพุ่งเข้าใส่ แฮร์รี่ ที่อยู่หน้าสุดทันที
‘ตูม’
เสียงโล่ปะทะกรงเล็บดังพร้อมกับเกิดสะเก็ดไฟ แต่ไม่ทำให้แฮร์รี่ถอยหลังเลย
‘สวบ’
เสียงหอกยาวแทงทะลุหน้าอกหมาป่าเทา หักกระดูกสันหลังของมัน ทำให้มันตายในทันที
หอกของ อัศวินปีเตอร์ และเป็ผู้ใช้หอกเพียงคนเดียวในกลุ่ม เขามักจะประสานงานกับแฮร์รี่หรืออีแวนที่ใช้โล่อยู่เสมอ หนึ่งรับหนึ่งรุก
ด้านขวาที่มีกำแพงน้ำแข็งขวางทางอยู่ ทำให้หมาป่าต้องวิ่งอ้อม ระหว่างนั้น อีริน ร่ายเวทน้ำแข็งลงพื้น ทำให้หมาป่าที่วิ่งเข้ามาลื่นไถลเข้ามาหากลุ่มกลายเป็เป้าให้มือธนูกระหน่ำยิงตายไปสองตัวอย่างรวดเร็ว
ด้านซ้าย ที่อีริคปล่อยบอลไฟไปก่อนหน้า ทำได้เพียงชะลอความเร็วของหมาป่าเท่านั้น
มีสามตัววิ่งเข้ามาทางด้านซ้ายพร้อมกัน อีแวนมือซ้ายยกโล่ขึ้นป้องกัน มือขวาแทงหอกสวนออกไป
ด้านข้างเขามี บอริส ฟาดดาบเข้ารับการโจมตีของหมาป่าเทาอีกตัว
หมาป่าเทาอีกตัวที่เหลือ กระโจนข้ามคนทั้งสอง เข้าหากลุ่มคนด้านใน
‘ฉับ!’
ร่างหมาป่าเทาโดนตัดครึ่งออกเป็สองส่วนกลางอากาศ ด้วยดาบออร่าของหัวหน้าอัศวิน
วิคเตอร์ ผู้ยืนอยู่ภายใน คอยเก็บกวาดหมาป่าที่หลุดรอดเข้ามา
ส่วนทางด้านหลัง แจ็ค เจคอบ และเลวาน ช่วยกันจัดการหมาป่าเทาสามตัวทางด้านหลังอย่างไม่ยากเย็นนัก
เลวาน ดาบคู่ ระดับนักสู้ขั้นต้น สามารถรับมือระดับสัตว์ร้ายสามตัวได้สบายมือ ยิ่งมีนักธนูสองคนคอยสนับสนุนด้วย หมาป่าสามตัวก็จบชีวิตไปด้วยความรวดเร็ว
ศพหมาป่าเทากองอยู่รายรอบ ไม่มีใครได้รับาเ็จ่าฝูงหมาป่าเพียงเหลือบตามองพวกเขา แล้วหนีหายกลับเข้าป่าไป
‘ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย’
ชายหนุ่มนึกเสียดายในใจ
หากแต่นายน้อยคนนี้กลับรู้สึกสบายใจที่คนของเขา ‘แข็งแกร่ง’ ทุกคนล้วนอยู่ในเทียร์สาม
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพ่อบ้านชราที่อยู่ในเทียร์สี่ จอมเวท
ต่อสู้กับสัตว์ร้ายขั้นหนึ่งแค่สิบกว่าตัว เหมือนแทบไม่ต้องออกแรงกันเลย
“แจ็คไปสำรวจเส้นทางต่อ เราจะไปกันเลย”
วิคเตอร์อยากออกจากพื้นที่นี้โดยเร็ว เพราะกลิ่นเืจะชักนำสัตว์อื่นเข้ามาอีก
“พี่วิคเตอร์ แล้วซากพวกนี้ ท่านไม่นำไปด้วยหรือ?”
เขาสงสัยเพราะไม่เห็นวิคเตอร์สั่งการอะไร
“พวกนี้ไม่มีค่าอะไร หนังหรือกรงเล็บ อาจพอขายได้แต่ราคาถูกมาก เป็เพียงหนังสัตว์ธรรมดาเท่านั้นขอรับนายน้อย”
อีแวนชายอ้วนร่างใหญ่ ช่วยตอบคำถามแทน เพราะเขารู้ว่าวิคเตอร์ น่าจะตอบเพียง ‘ไม่’ คำเดียว
นายน้อยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แล้วทำสีหน้าครุ่นคิดพลางกล่าว
“ตอนนี้ สามารถพูดได้ว่า ข้าเป็คนหมดเนื้อหมดตัว ไม่มีแม้แต่เหรียญเดียว”
“ถ้าข้าอยากให้เก็บซากพวกนี้ไปขายด้วย พอจะได้ไหม อย่างน้อยก็น่าจะพอจ่ายค่าอาหารและที่พักที่เมืองข้างหน้าได้บ้าง”
“ขอรับนายน้อย”
วิคเตอร์รับคำอย่างเข้าใจ
แล้วทุกคนก็แบ่งกันเก็บซากหมาป่าเทาเข้าไปในถุงเก็บของสำรองของตัวเอง พวกเขามักจะพกถุงเก็บของสำรองไว้เสมอยามออกล่าสัตว์เพื่อไว้เก็บซากสัตว์โดยเฉพาะ
เพียงแต่สัตว์ที่พวกเขาล่าตอนที่อยู่กับตระกูลเบลลาทอร์ จะเป็สัตว์ในเทียร์สาม หรือเรียกว่า สัตว์เวท ขึ้นไปเท่านั้น เพราะชิ้นส่วนต่าง ๆ ของร่างกายมีคุณค่าสูงและขายได้ราคาดี
ดังนั้นซากสัตว์พวกนี้ ที่เป็เพียงเทียร์หนึ่ง จึงไม่อยู่ในสายตาพวกเขาเลย
ไม่นานจากนั้น สัญญาณจาก ฮอร์ค ก็ส่งมาว่า ปลอดภัย
วิคเตอร์ออกเดินนำหน้าออกไป พลางกล่าวเบา ๆ
“เดินทางต่อ”
634
