สามวันต่อมา...
“เห่อ... ร้อนชะมัดเล๊ยยยย”
แสงอาทิตย์ที่สาดส่องกระทบกับกระจกที่แตกของตึก
เป็แสงสะท้อนที่เห็นแล้วทำให้แสบตา
อากาศที่ร้อนทำให้ใบหน้าของลีโอเต็มไปด้วยเหงื่อ
ตามร่างกายเปียกเหมือนโดนฝนตกใส่บาง ๆ
“ขอหลบแดดหน่อยละกันนะ”
ลีโอเดินเข้าไปหลบแสงแดดในตึกร้างข้างๆทาง
ที่แห่งนี้มีสถานที่ปลูกสร้างบ้านเรือนมากมาย
ถือว่าเป็เมืองที่ใหญ่เลยที่เดียว แต่ที่สำคัญทำให้เขาได้หลบ
แดดร้อนๆได้ อย่างตอนนี้ แน่นอนมันไม่ปลอดภัย และอาจจะมีคนที่เข้ามาอยู่ก่อนแล้ว
ในสถานการณ์จากการยิงขีปนาวุธที่เต็มไปด้วยสารเคมี
ที่เป็อันตรายแบบนี้ แน่นอนน้ำ เป็สิ่งที่สำคัญมาก และดูเหมือนว่า
“โหยย แย่แล้วเรา น้ำกำลังจะหมด”
ลีโอมองและยกกระติกน้ำขึ้นมาดู และแกว่งไปมา
“ต้องรีบหาน้ำแล้ว หวังว่าแถวนี้จะมีน้ำให้เราเติมได้บ้าง”
เขามองไปที่นอกตึก เขาแสดงสีหน้าที่ดูไม่ดีนัก
“นี่ถ้าเป็เมื่อก่อน เราคงนั่งดื่มโค้กเย็นๆ เบียร์สักแก้ว
หรือไม่ก็... พอๆๆ ยิ่งคิดยิ่งอยากตาย แต่ถ้าได้สักแก้วก่อนตายก็ดี”
ลีโอยิ้มแห้งๆ ก่อนจะนั่งลง และเอนตัวไปพิงพนังห้อง
สภาพร่างกายที่ผ่านการต่อสู้มา และสมองที่มีแต่เื่ครุ่นคิด
ว่าจะเอาอย่างไรสำหรับวันพรุ่งนี้
ตอนนี้ลีโอเหมือนมืดแปดด้านยังไม่เจอหนทาง
ว่าจะไปที่ไหนก่อน และจะเริ่มต้นที่จุดไหนอย่างไร
เขาได้แต่เดินไปเรื่อยๆและต่อสู้ ช่วยเหลือ ต่อสู้
และหาอาหารประทังชีวิตไปวันๆเพื่อตามหาใครบางคน
สายตาเริ่มอ่อนแรง หนังตาเริ่มคลายความแข็งแกร่ง
ไม่สามารถข่มมันไว้ได้อีกต่อไป...
....
...
“ลีโอ... ที่รัก..... ตื่นเถอะ... คุณต้องไปต่อนะ.... คุณจะนอนอยู่แบบนี้ไม่ได้…”
*“ลอร่า... คุณกลับมาหาผมแล้วหรออ... คุณอย่าทิ้งผมไปอีกนะ อยู่กับผมนะ….
ได้โปรดด...”*
มือที่เอื้อมจะััใบหน้าของผู้เป็ที่รัก
และเมื่อมือได้แตะเพียงนิดเดียวเท่านั้น
วูบบบบ !!
ลีโอสะดุ้งตื่นจากความฝัน เขาหายใจแรงและถี่มาก
ตัวสั่น ในมือถือปืนเอาไว้แน่นและชี้ปืนไปข้างหน้า
เป็หมาตัวหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงประตู เมื่อมันเห็นว่าลีโอตื่น
มันก็เดินจากไป
“ให้ตายเถอะ เราเผลอหลับแบบนี้ได้ยังไง”
เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตูและมองออกไปข้างนอก
เพื่อดูให้แน่ใจว่ามีคนมารึเปล่า ปลอดภัยไหม
“เห่ออออ สงสัยคงจะเหนื่อยเกินไปหน่อย”
ลีโอเดินกลับไปที่กระเป๋าและหยิบน้ำขึ้นมาดื่มอีกครั้ง
“อึก อึก อึก เห่อออออ... ชื่นใจขึ้นมาหน่อย ต้องลองไปสำรวจหาน้ำแถวนี้ดู”
เขาเดินออกจากตึกร้างและออกไปเดินตามถนนเหมือนเดิม
เขาเดินไปเรื่อย สายตาก็มองหาจุดที่น่าจะมีน้ำ
ปกติในตึกก็จะมีน้ำ แต่ตอนนี้ทุกอย่างถูกใช้ไปจนหมด
น้ำที่จะสามารถกินได้ก็มีแต่น้ำขวดที่ยังหลงเหลือ
ไว้จากร้านต่างๆหรือ น้ำจากแหล่งหินในป่า
ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าสารเคมีของขีปนาวุธจะจางลง
และฝนจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นตามกาลเวลา
“เฮ่ นั้นข้างหน้ามันมีร้านค้าคงจะหลงเหลืออะไรที่พอกินได้บ้าง”
ลีโอเดินไปที่ร้านค้าตรงข้ามของถนน
“ฮัลโล... มีคนอยู่ไหม”
ลีโอพูดเบาๆ
“คือ แบบว่า ถ้ามีคนอยู่ ก็ส่งสัญญานหน่อย
ผมจะได้ออกไป ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนน่ะ ผมแค่จะ.."
ลีโอหยุดพูดและเอามือตีหน้าผากตัวเอง
เพี้ยะ !
“นี่อะไรของเราวะเนี้ย นี่เราพูดอยู่คนเดียวก็รู้อยู่คนตายห่า
เพราะไอ้ขีปนาวุธเกือบหมดเมือง”
เขาส่ายหัวไปมาและเดินเข้าไปในร้านอย่างช้าๆ
“วันสุดท้ายที่เอ็งเจอคนคือสามวันก่อนหน้านี้
จำไว้ลีโอ อย่าตื่น อย่าคิดไปเอง”
ลีโอเริ่มเปิดตู้ ค้นดูภายในร้านค้าจนหมด
แต่ก็ไม่เจอน้ำ หรืออาหาร เขาจึงเดินเข้าไปทางด้านหลังของร้าน
“ว้าวว ห้องน้ำนี่ เยี่ยมไปเลย ขอใช้บริการหน่อยนะครับ”
เมื่อเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป ก็เดินไปที่หน้ากระจก
และส่องดูใบหน้าของตัวเองมือก็หมุนก๊อกเปิดน้ำ
“เห่ออ เปิดทุกที่ เปิดทุกห้องน้ำ เอ็งหวังว่ามันจะมีน้ำหรอวะลีโอ”
ซู่วววววว...
ทันที่ที่ลีโอเปิดน้ำ น้ำก็ไหลออกมาอย่างแรง
“เห่ย !!! เป็ไปได้ไงวะเนี่ย น้ำ น้ำ ฮ่าๆๆๆ”
ลีโอหัวเราะลั่นด้วยความดีใจ
เพราะนานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นน้ำเยอะขนาดนี้
เขารีบเอากระติกน้ำที่พกอยู่ข้างตัวออกมากรอกน้ำเอาไว้
และเปิดกระเป๋าเอาอีกกระติกมาเก็บน้ำไว้สำหรับเดินทางต่อ
ขณะที่กำลังเปิดฝากระติกเพื่อกรอกน้ำ ก็มีเสียงดังอยู่ข้างหลังของเขา
“หยุดเดียวนี้น่ะ”
**โปรดติดตามตอนต่อไปนะค่ะ
ขอบคุณมากคะที่เข้ามาสนับสนุนอ่านนิยายเื่นี้
ฝากผลงานด้วยคะแล้วจะมาลงให้อ่านตอนต่อไปค่ะ
ถ้าชอบก็ช่วยกดติดตามเป็กำลังใจให้ด้วยนะค่ะ**
518
