ตอนที่ 3
ผมมีดราม่าเล็กๆระหว่างออกล่า
พวกเราซุ่มอยู่ในพุ่มไม้เฝ้ามองลูกหมาป่าาเ็มีแผลเหวอะหวะที่ขาหลังนอนร้องงี๊ดๆอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเหมือนพวกอสุรกายผู้หิวโหยเหนือร่างของหมาป่าตัวนั้นมีข้อความลอยคว้างตามตัวมันไปทุกที่ราวกับผีตามจองเวรมันเขียนเอาไว้ว่า หมาป่า ระดับ 3
อ๋อเหรอ…ไม่บอกนี่นึกว่าปูน้ำจืด
“เล่นมันเลยเถอะ”ไข่ัเดรคกระซิบกระซาบ “มันระดับแค่สามเอง”
“แต่พวกเราระดับแค่หนึ่งเองนะ”ก้อนหินจิลเตือน
“กลัวอะไรเรารวมกันก็ระดับตั้งห้าแล้ว งานนี้หมูๆ” ไข่ัเดรคพูดด้วยเสียงมั่นใจ
“นายต้องพูดว่างานนี้หมาๆสิถึงจะถูก”ลูกแก้วฟรานแย้งเสียงเครียด “เ้านั่นมันหมาป่าชัดๆ”
“พวกเราระดับแค่หนึ่งต่ำกว่ามันตั้งสองระดับ ไม่มีใครยืนยันได้เลยว่าระดับที่แตกต่างจะทำให้เราเสียเปรียบขนาดไหน”กะโหลกเซนยังคงมองไปยังว่าที่อาหารมื้อแรกอย่างไม่วางตาผมบอกไม่ได้ว่าหมอนี่กำลังวางแผนหรือแค่หิวจนไม่อาจละสายตาได้
ก่อนหน้านี้ระหว่างที่เรากำลังมองหาอาหาร พวกผมเจอเข้ากับมอนสเตอร์มากมายระหว่างทางแต่ก็สามารถหลบรอดการรับรู้ของพวกมันมาได้เพราะการระวังภัยขั้นสูงสุดที่พวกเราใช้ผมพบว่ายิ่งพวกมอนสเตอร์ดูแข็งแกร่งมากเท่าไร ระดับของพวกมันก็จะยิ่งมากตามไปด้วยนั่นช่วยยืนยันได้เป็อย่างดีว่า ระดับมีผลกับความแข็งแกร่ง
อีกทั้งการเดินไปเจอเข้ากับพุ้มไม้เตี้ยๆที่มีผลไม้สีแดงสดผลกลมเด๊ะๆน่ากินทำให้พวกเรารู้ว่าพวกเราไม่ใช่สัตว์กินพืชและผลไม้อย่างแน่นอนผมแทบอ้วกเมื่อพยายามย่อยมันผลหนึ่งในตัวก้อนหินจิลถึงกับร้องไห้ที่พบว่าของตนเองไม่สามารถกินของโปรดของตัวเองได้อีกต่อไป เพราะรสชาติของพวกมันในตอนนี้เหมือนรสเหงื่อเปียกของคนงานตัดไม้
“แต่อาการาเ็ทำให้มันอ่อนแอ”ผมบอกกะโหลกเซน “จังหวะแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆอีกแล้วนะ”
“พูดได้ถูก!” ไข่ัเดรคร้องลั่นออกมา “จะรออะไรกันอีกล่ะไปหม่ำเนื้อมันเลยเถอะ!” ว่าแล้วเขาก็โผล่พรวดออกจากพุ่มไม้พุ่งตรงเข้าใส่ศัตรูโดยไม่สนเสียงห้ามปรามของพวกเราเลยแม้แต่น้อย
นี่แหละสาเหตุหลักๆที่ทำให้ผมเป็โรคปวดหัวเรื้อรัง
“เดรดระวัง!” ก้อนหินจิละโตามออกไปติดๆพวกผมไม่มีทางเลือกจึงต้องตามพวกเขาออกไปด้วย
“ล้อมมันไว้! ใช้จำนวนที่มากกว่าทำให้เราได้เปรียบ!” กะโหลกเซนะโบอก ก่อนที่เขาจะพยายามะโอ้อมหลังไป ผมไปทางด้านซ้ายก้อนหินจิละโไปด้านขวา ลูกแก้วฟรานอยู่วงนอกแล้วคอยร้องะโเชียร์ว่า“ฟรานสู้ๆ ฟรานสู้ตาย…ไม่สิ ฟรานสู้แต่ไม่ตาย!”
ส่วนไข่ัเดรคก็พุ่งเข้าชนซึ่งๆหน้าตามนิสัยของเขา
“ยอมเป็เนื้อนุ่มๆให้พวกฉันซะดีๆอย่าขัดขืนถ้าไม่อยากเจ็บตัว!”ไข่ัเดรคะโอัดหน้าของลูกหมาป่าาเ็อย่างดุดันมันร้องหงิงๆและตัวสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว
“แสดงว่าถ้าเขาไม่ขัดขืนนายจะไม่ทำร้ายเขาใช่ไหม”ก้อนหินจิลถาม ไข่ัเดรคเงียบกริบ
“เอาเป็ว่าแกจงมาเป็อาหารของพวกเราซะ!” ไข่ัเดรคหัวเราะอย่างชั่วร้าย
“เตรียมโจมตีพอฉันให้สัญญาณก็จู่โจมพร้อมกันเลยนะ!”ผมรอจังหวะให้สัญญาณ
“ระวังด้วยเรายังไม่รู้ว่ามันพอมีแรงเหลือสวนกลับมาไหม” กะโหลกเซนร้องเตือน และในวินาทีที่ผมกำลังจะเอ่ยปากให้สัญญาณลุมประชาทัญฑ์นั้นเองลูกแก้วฟรานก็แหกปากขัดขึ้นมาว่า
“เดี๋ยวววววว!!!”
ทุกคนหยุดชะงักก่อนจะหันมองเขาเป็ตาเดียวด้วยความสับสนไม่เว้นแม้แต่เ้าลูกหมาป่ากลางวงล้อม
“เป็บ้าอะไรของแกอีกเนี่ย!” ไข่ัเดรคเริ่มหัวร้อนกรุ่น
“พวกนายไม่สังเกตเห็นเลยงั้นเหรอ”น้ำเสียงของฟรานฟังดูปวดร้าว
“เห็นอะไร”ผมเอ่ยปากถาม
“ก็แววตาของเ้าหมาป่านั่นไง”พวกเราหันกลับไปมอง แล้วสายตาของเราก็ประสานเข้ากับดวงตาของเ้าหมาป่าน้อยพริบตานั้นเอง ความรู้สึกอะไรบางอย่างที่หลั่งไหลเข้ามาในใจผมทำให้ผมรู้สึกใจหาย และแสบตาเหมือนจะร้องไห้
ความรู้สึกโหยหาครอบครัวความรู้สึกของคนที่จะไม่มีวันได้กลับบ้านอีกแล้ว
“แววตาแบบนั้น…ความรู้สึกของลูกน้อยที่เฝ้ารอการกลับไปหาแม่ บ้านและครอบครัว แววตาของคนที่มีบ้านให้กลับ พวกนายน่าจะเข้าใจดีไม่ใช่หรือไง!!!” ฟรานะโออกมาสุดเสียงด้วยความเ็ปทุกคนนิ่งเงียบและจมลงสู่ความรู้สึกผิด
“การถูกพรากจากอ้อมกอดของครอบครัวช่างเ็ป”ก้อนหินจิลพูดเสียงสั่น
“นายรักแม่ของนายใช่ไหมหมาน้อย” ลูกแล้วฟรานเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยนในขณะที่เพ่งมองเข้าไปในดวงตาของหมาป่าน้อยดวงตาใสซื่อคู่นั้นมีน้ำตาไหลรินออกมาด้วยความหวาดกลัว มันหอนบรู๋วด้วยเสียงที่ะเือารมณ์
นี่ผมกำลังทำบ้าอะไรอยู่! ผมกำลังจะพรากชีวิตน้อยๆไปจากอ้อมอกของแม่หมาป่าตัวหนึ่งเชียวนะ! ทำไมผมถึงชั่วช้าแบบนี้!!!
“ไม่นึกมาก่อนเลย”เดรคก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด ก่อนจะะโเข้าไปหาเ้าหมาน้อยด้วยท่าทีเป็มิตรเขากับมันยืนจ้องหน้าด้วยบรรยากาศแห่งความเข้าใจกัน “กลับซะเถอะ…แม่นายกำลังรอการกลับไปของนายนะ”
“แบ๊ก! แบ๊ก!” เ้าหมาป่าเห่าตอบกลับมาเดรคส่ายหน้า
“ไม่ต้องห่วงหรอกแค่นี้เราทนหิวได้ แต่แม่ของนายคงทนไม่ได้แน่ถ้าไม่มีนายอยู่ในอ้อมอก”ไข่ัเดรดกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“ฝากทักทายคุณแม่ด้วยนะหมาป่าน้อย” ก้อนหินจิลร้องบอกอย่างใจดี
น้ำตาแห่งความซึ้งใจไหลออกมาจากตาเ้าหมาป่าตัวน้อยผมรู้สึกได้ ไข่ัเดรคผงกหัวให้ก่อนจะหันหลังแล้วเดินกลับมาโดยไม่มองกลับไป
“กลับกันเถอะพวกนายเ้าหมาน้อยต้องกลับ…แอ้ก!!!” ยังไม่ทันได้พูดจบดีหมาป่าาเ็ตัวนั้นก็ตบเข้าที่ไข่ัเดรคจนเขาปลิวหายไปในป่าใหญ่ ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของเขา
“โดนเล่นเข้าแล้ว! เดรคโดนเล่นเข้าให้แล้ว!!!”ผมแหกปากร้องลั่น ที่ผ่านมาทั้งหมด แกแค่เล่นละครหลอกพวกเราสินะ หนอยยยยย! เอาความเห็นใจของพวกเราคืนมาไอ้เ้าหมาตัวแสบ!!!
เ้าหมาป่าแยกเขี้ยวเหมือนกำลังแสยะยิ้มมันคงอยากจะพูดว่า หลงกลฉันแล้วสิ ไอ้พวกปาร์ตี้มอนสเตอร์หน้าโง่!
“อ๊ากกกกกกเจ็บใจโว้ย!!!”ไข่ัเดรคะโกลับเข้ามาร่วมวงด้วยท่าทีโกรธแค้นสุดขั้วมีรอยร้าวปริแตกไปตามเปลือกไข่ซึ่งเกิดการการโจมตีเมื่อครู่ เสียงขบฟันดังสนั่นมาจากเขา“แกนะแก!!!”
“หมาป่าบางครั้งก็เ้าเล่ห์มากๆ”ลูกแก้วฟรานพูดขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อน “เ้าหมาตัวนี้ฉลาดดีนะ”
“กระจายตัวล้อมมันไว้”กะโหลกเซนที่สติยังไม่ถูกความแค้นครอบงำสั่ง “ระวังด้วย การโจมตีของมันรุนแรงมากอย่าพยายามจู่โจมตรงๆ เน้นไปที่การหลอกล่อมัน”
เป็ดั่งที่กะโหลกเซนบอกหลังจากที่พวกผมทำการรวมฝูงกัน ผมก็สามารถรับรู้ถึงตำแหน่งที่อยู่ค่าพลังชีวิตและพลังพิเศษคงเหลือของแต่ละคนได้ด้วยความรู้สึก นั่นทำให้ผมรับรู้ว่าการโจมตีของเ้าลูกหมาป่าตัวแสบพรากเอาพลังชีวิตของไข่ัเดรคให้หายไปถึงครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว
“เดรค! จิล! พวกนายต้องสลับตำแหน่งกัน”ผมคิดจะให้จิลที่มีพลังป้องกันสูงกว่าทำหน้าที่รับการโจมตีแทนเดรคที่ยืนประชันหน้ากับมันและมีพลังชีวิตไม่พอให้รับการโจมตีมากกว่าหนึ่งครั้ง
“ไม่โว้ยยยย! ฉันจะต้องล้างแค้นมันให้ได้! อ๊ากกกกกก!มันแค้นนนนนนน!!!”ไข่ัเดรคที่เืขึ้นหน้าะโเข้าใส่เ้าลูกหมาป่าอย่างฟิวส์ขาดศัตรูเงื้อฝ่าเท้าเตรียมตะปบ กะโหลกเซนเห็นท่าไม่ดีจึงพุ่งเข้าไปงับแผลเก่าตรงขาหลังของอีกฝ่ายลูกหมาป่าร้องลั่นออกมาด้วยความเ็ป นั่นจึงทำให้ผมเห็นช่องว่างสำคัญ
“ตอนนี้แหละโจมตีเลย!” ผมร้องบอก ก้อนหินจิลกับไข่ัเดรคพุ่งชนอีกฝ่ายพร้อมกันส่งผลให้ใบหน้าที่โดนเพื่อนไข่หัวร้อนชนกับลำตัวที่โดนก้อนหินมีชีวิตกระแทกสะบัดไปตามแรงปะทะ
หมาป่าล้มลงกะโหลกเซนยังกัดค้างอยู่กับที่ไม่ยอมปล่อยจุดที่เขางับอยู่เป็จุดอับที่ลูกหมาป่าไม่สามารถทำอะไรเขาได้และมันก็าเ็เกินกว่าที่จะสลัดขาให้เขาหลุดออกไปกะโหลกเืเย็นผู้นั้นจึงสามารถทำความเสียหายได้อย่างต่อเนื่อง
เืจากาแไหลย้อมไปทั่วกะโหลกและนั่นยิ่งทำให้กะโหลกเซนที่เคี้ยวขาของอีกฝ่ายอยู่ดูน่าขนลุกขึ้นหลายเท่า…ก็เหมาะดีอยู่หรอก กะโหลกปีศาจกับเืเนี่ย
แล้วกะโหลกเซนก็ทำให้ผมได้ไอเดียในการสร้างความเสียหายแบบต่อเนื่องด้วยความสามารถส่วนตัวทว่าจังหวะที่ผมเคลื่อนร่างเข้าใกล้นั้นเอง ลูกหมาป่าก็พยายามดันตัวลุกขึ้นแม้จะดูยากเย็น แต่มันก็กลับมายืนได้ในที่สุด มันขู่คำรามใส่พวกเราอย่างน่ากลัว
“ฟรานสู้ๆฟรานสู้แต่ไม่ตาย…”
“ไม่ช่วยก็อย่ากวนสมาธินะโว้ยยยย!!!”ไข่ัเดรดหันกลับไปะโใส่ลูกแก้วฟรานที่ยืนเชียร์อยู่ข้างสนามอย่างหงุดหงิด
“ฉันก็ช่วยพวกนายอยู่นี่ไง”ลูกแก้วฟรานอ้าง “ฉันกำลังโจมตีมันด้วยความรักที่ส่งผ่านแววตาเพราะความรักจะทำให้คนๆนึงอ่อนระทวยได้เสมอ”
“แกน่ะอยู่เงียบๆไปเลย!” ผมกับไข่ัเดรคะโขึ้นมาพร้อมกันอย่างเหลืออด
“ลอฟระวัง!” ก้อนหินจิลร้องบอกก่อนจะะโเข้าไปขวางหน้าลูกหมาป่าเอาไว้ เมื่อเห็นว่ามันทำท่าจะกระโจนใส่ผมแต่ก็ไม่ทัน หมาป่าพุ่งเข้าใส่ผมก่อนจะตะปบผมด้วยอุ้งเท้าอย่างจัง
ตับ!
ผมไม่ได้รู้สึกเจ็บเพราะร่างกายทำมาจากวุ้นเหลวๆแต่ผมรู้สึกได้ว่าค่าพลังชีวิตของผมลดลงไปเกินครึ่ง
“เอาเท้าสกปรกออกไปจากเพื่อนวุ้นของฉันเลยนะโว้ย!”ไข่ัเดรคพุ่งชนขาหลังของศัตรูจนมันเสียหลักล้มลงไปอีกครั้งผมที่มีความหงุดหงิดเทพเ้าเป็ทุนเดิมเพิ่มเติมคือความหงุดหงิดที่มีต่อมันและต่อลูกแก้วฟรานผมรวมพละกำลังทั้งหมดแล้วะโขึ้นไปแปะบนหน้าของมันก่อนจะค่อยๆย่อยสลายเบ้าตามันที่ถูกร่างของผมห่อหุ้มไว้อย่างเืเย็น
หึหึ หึ หึ…
เ้าหมาป่ากรีดร้องอย่างน่าสงสารมันพยายามใช้ขาหน้าปัดผมออก แต่ผมเหนียวหนึบกว่าที่มันคิด คุณจะนึกภาพว่าผมเป็หมากฝรั่งที่ติดหนึบอยู่บนหัวของคุณสมัยเด็กเพื่อให้เห็นภาพชัดขึ้นก็ได้นะ
จังหวะนั้นเองที่ท้องของศัตรูเปิดโล่ง ก้อนหินจิลและไข่ัเดรคะโเข้าไปกระหน่ำพุ่งชนท้องของอีกฝ่ายเพื่อรีบปิดฉากให้เร็วที่สุดไม่นานลูกหมาป่าที่น่าสงสารตัวนั้นก็แน่นิ่ง
พวกผมโห่ร้องลั่นป่าอย่างดีใจในที่สุดพวกเราก็ล้มศัตรูคู่แค้นตัวแรกลงได้แล้ว เสียงในหัวของพวกผมดังขึ้นมาว่า“ระดับเพิ่มขึ้นเป็ระดับสอง”แต่นั่นก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกดีเท่ากับการรุมเหยียบไปบนซากศพไร้ิญญาของศัตรูกะโหลกเซนถอนฟันออกจากขาของอีกฝ่ายก่อนจะะโเอาร่างอันชุ่มเืเข้าไปเช็ดกับใบไม้ไข่ัเดรคกระแทกตัวเองลงบนหน้าของอีกฝ่ายพลางหัวเราะใส่และก่นด่ามันไปหลายคำ…เอาเป็ว่าเราข้ามไปที่คนอื่นเลยดีกว่าก่อนที่ทุกคนจะเรียกเราว่าแก๊งมอนกุ๊ยซะก่อน
ลูกแก้วฟรานกลิ้งเข้ามารวมตัวกับเพื่อนๆก่อนจะพูดอย่างเบิกบานใจว่า“เหนื่อยจังน้า…ถ้าไม่ได้ฉันช่วยก็คงล้มเ้าตัวนี้ไม่ได้แน่ๆฮ่าๆๆ” แต่ไม่มีใครสนใจเขาเพราะเดี๋ยวจะเสียบรรยากาศซะเปล่าๆก้อนหินจิลมองซากศพของอีกฝ่ายด้วยแววตาสงสารก่อนจะเบือนหน้าหนี
แล้วเราก็ฉลองชัยชนะกันด้วยเนื้อหมาป่าสดๆ ผมพยายามย่อยขาหลังของมันโดยการเอาตัวไปหุ้มไว้จากนั้นก็ดูดซึมสารอาหารที่ได้ลูกแก้วฟรานกับไข่ัเดรคกินด้วยวิธีเดียวกันคือไปัักับเนื้อบางส่วนแล้วเนื้อส่วนนั้นก็กลายเป็ละอองแสงลอยซึมเข้าไปในร่างของพวกเขา ซึ่งพวกเขารู้วิธีการกินนี้โดยสัญชาตญาณส่วนก้อนหินจิลกับกะโหลกเซนใช้วิธีการเขมือบเนื้อสดๆที่ชุ่มโชกไปด้วยเืเลยพวกเขาแสดงท่าทีประหลาดใจเมื่อพบว่ามันอร่อยกว่าที่คิดโดยเฉพาะเนื้อที่ชุ่มไปด้วยเืและโอบอุ้มไขมันเอาไว้เต็มเปี่ยม
ผมเข้าใจว่าทำไมพวกคุณบางคนถึงร้องอี๋กัน แต่ผมไม่ว่าพวกคุณหรอกนะถ้าผมเป็แบบพวกคุณผมก็คงร้องเหมือนกัน แต่ตอนนี้…พวกผมมันก็เป็แค่มอนสเตอร์กากๆเท่านั้นแหละ
ระหว่างที่กำลังต่อสู้ฉันเกิดนึกสับสนว่าควรจะพุ่งชนใครดีระหว่างไอ้ลูกหมาป่าตัวแสบกับเ้าฟรานที่ทำตัวน่ารำคาญอยู่ตรงนั้น: ไข่ัเดรค
โปรดติดตามตอนต่อไป
3K
