นางโจวมาจากตระกูลที่มีอันจะกินผู้หนึ่งในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ ใครๆ ก็เกรงใจนางกันทุกคน ถึงนางหลี่อยากจะตอบโต้นางโจวกลับอย่างดุเดือดขนาดไหนก็คงได้แต่ระงับไว้ แต่กระนั้นนางหลี่ก็ไม่อยากจะเสียหน้าต่อผู้คนที่มายืนมุงดูกันได้
“ถ้าข้าพยักหน้าทีเดียว หวังเสี่ยวเตี๋ยก็เป็เมียของฝูอันได้” นางหลี่โพล่งออกมาหวังให้โจวเถาเถาอับอายยิ่งขึ้น
นางหลี่คิดว่าถ้านางพูดแบบนี้โจวเถาเถาน่าจะรีบหาโอกาสนี้เอาใจนาง..ว่าที่สามี..
ถ้าคนที่ยืนอยู่ต่อหน้านางหลี่คนนี้เป็เ้าของร่างเดิมละก็นางหลี่คงได้สมหวังอย่างที่ใจนางคิด ด้วยนิสัยของหวังเสี่ยวเตี๋ยคนเดิมถ้าได้เข้าไปเป็สะใภ้ตระกูลฝูแล้ว ต่อไปภายภาคหน้าตระกูลฝูคงอยู่ไม่เป็สุขแน่
นางโจวเองก็คิดแบบนั้นเช่นกัน
ทว่าโจวเถาเถากลับพูดช้าๆ ว่า “ท่านป้าทั้งสองเป็พยาธิในท้องของข้าหรือ? ถึงได้คิดว่าข้าอยากแต่งงานกับฝูอัน ถ้าป้าหลี่อยากดื่มชาของลูกสะใภ้ ป้าคงต้องไปหาแม่สื่อมาเจรจา”
นอกจากหวังเสี่ยวเตี๋ยจะไม่ให้ความร่วมมือใดๆ แล้ว แต่ยังกระทำการเสมือนตบหน้าฉาดใหญ่นางหลี่อีกด้วย ยิ่งทำให้นางเสียหน้ามากยิ่งขึ้น
ใบหน้าของนางหลี่แดงก่ำด้วยความโกรธ ผสมกับสายตาของนางโจวที่มองอย่างเย้ยหยัน
“นัง..นัง..นึกว่าข้าไม่รู้หรือว่าเป็ใครที่วิ่งแร่ไปเสนอตัวให้ถึงเตียงของฝูอัน…แม่ม่ายหวังหากข้ายังไม่ตายอย่าแม้แต่ได้คิดว่าจะเข้าไปบ้านตระกูลฝูของข้าได้”
“เ้า..นังสาวโคมเขียว ..ช่างไม่เคยส่องกระจกดูบ้างหรือ..ว่าเ้ามีคุณสมบัติหรือเปล่า? น้ำหน้าคางคกี้เีอย่างเ้าแค่จะมาถือรองเท้าให้คนตระกูลฝูยังไม่คู่ควรเลย!!”
โจวเถาเถาหรี่ตาพูดเสียงต่ำระคนโทสะ” ป้าหลี่ท่านแก่จนเลอะเลือนไปแล้ว หูข้างไหนของท่านที่ได้ยินว่าข้าอยากแต่งกับฝูอัน…ให้ข้าพูดให้ชัดๆ กับท่านอีกที..สองตาของข้าไม่เคยแลฝูอันสักนิด”
“เ้า..เ้า..” นางหลี่แทบจะเป็ลมด้วยความโกรธ มือนางสั่นนางก้าวไปทำท่าจะตบโจวเถาเถา
หากโจวเถาเถาไวกว่านางคว้าข้อมือของนางหลี่เอาไว้” เ้าเป็ตัวอะไร? อยากตีข้างั้นหรือ? เ้ามีคุณสมบัติอะไรจะมาสั่งสอนข้า?”
ว่าแล้วนางก็ผลักนางหลี่ออกไป นางหลี่ทั้งโกรธทั้งอับอายจนทนไม่ไหวต้องรีบเดินหนีไปโดยเร็ว หลังนางหลี่เดินจากไปฝูงชนที่คอยชมดูงิ้วโรงใหญ่ก็พากันแยกย้ายไปตามๆ กัน โจวเถาเถาหันหลังกลับตั้งใจจะเดินกลับบ้านหากกลับถูกนางโจวเรียกเอาไว้
“ท่านป้า..มีธุระกับข้าหรือ?”
นางโจวยิ้ม “ไม่มีอะไร.. ข้าอยากแสดงความยินดีกับเ้า” หลังพูดจบนางก็เดินหายไป ไม่รอให้โจวเถาเถาพูดตอบนาง โจวเถาเถางงกับคำพูดของนางโจว หากระหว่างที่เดินกลับบ้านนางก็พลันคิดขึ้นมาได้
นางโจวยินดีกับนางที่ในที่สุดนางก็ได้ลบล้างข่าวอื้อฉาวของนางกับฝูอันลงได้
นางโจวผู้นี้น่าสนใจจริงๆ
โจวเถาเถาแทบจะเดินขนของไปทั่วหมู่บ้าน ทันทีที่นางเดินขึ้นเนินเขา นางมองเห็น ลูกชายนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูบ้าน มองมาทางทิศทางเข้าหมู่บ้านอย่างกระตือรือร้น “ท่านแม่ ..ข้าช่วย..”
เสี่ยวหงเอ๋อวิ่งมาหานางอย่าตื่นเต้น “วันนี้แม่จะทำของอร่อยให้หงเอ๋อกิน”
เมื่อถึงบ้าน โจวเถาเถาใส่เครื่องในหมูที่ซื้อมาทั้งหมดลงในอ่างเพื่อล้าง นางรู้ดีว่าถ้าล้างไม่สะอาดแล้วจะมีรสขมไม่อร่อย
หญิงสาวเคยทำอาหารจานนี้มาก่อน นางรู้วิธีล้างลำไส้หมูโดยใช้แป้งขาวกับเกลือ ปรกติแล้วใครจะใช้ของสองอย่างนี้มาล้างลำไส้ใหญ่ของหมูซึ่งเป็ของไร้ค่าไม่มีราคาแบบนี้
ผู้คนในยุคนี้ไม่รู้จักวิธีทำความสะอาดลำไส้หมู แต่ถึงแม้ว่าจะรู้ก็ไม่ค่อยมีใครนิยมกินมากนัก แต่สำหรับโจวเถาเถาแล้วนางคุ้นชินกับมันเป็อย่างดี
541
