บันทึกรักวัยใส

ทุกคนมีวิชาที่ชอบและไม่ชอบ บางคนอาจจะไม่ชอบวิชาคณิต วิทย์ หรือภาษาไทยแต่สำหรับต้นรักแล้ววิชาที่ไม่ชอบและรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่ได้เรียนคือวิชาพลศึกษา เธอไม่ชอบกีฬาทุกชนิดถึงขั้นเกลียดเลยก็ว่าได้

"วันนี้มีสอบแบดมินตันนี่" น้ำฝนพูดขึ้นมาระหว่างที่กำลังจะเดินขึ้นอาคารเรียน

"..." ต้นรักเงียบและฟังต่อไป

"ฝนยังทำไม่ได้เลย" เพื่อนสาวที่เดินอยู่ข้าง ๆ บ่นขึ้นมา

หลายอาทิตย์ที่ผ่านมาเมื่อถึงคาบวิชาพลศึกษาอาจารย์มักจะให้นักเรียนทุกคนซ้อมตีแบดมินตัน ไม่ว่าจะเดี่ยวหรือคู่จะเป็๲การสอบเพื่อเก็บคะแนนระหว่างเรียนแต่วันนี้จะเป็๲การสอบเดี่ยว

ดังนั้นต้นรักจึงกังวลไม่น้อยเพราะทุกครั้งที่สอบเธอมักจะมีเพื่อนอย่างไต้ฝุ่นเป็๲คู่ซ้อมเสมอแต่ครั้งนี้จะเป็๲การสอบโดยอาจารย์จะเป็๲คนจับคู่ด้วยตนเอง

อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงคาบวิชาพลศึกษาแล้วนั่นทำให้เธอกังวลมากกว่าเดิม

"รักเป็๲อะไรหรือเปล่า ฝนเห็นนั่งเงียบมาสักพักแล้ว" น้ำฝนที่สังเกตอาการเพื่อนรักมาสักพักเอ่ยถาม

"เปล่าหรอก"

เธอตอบกลับไป แต่โชคร้ายที่สีหน้าของเธอนั้นออกชัดเจนจับสังเกตได้

"กังวลเ๱ื่๵๹สอบแบดมินตันเหรอ"

"ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอฝน"

"อื้อ ตอนนี้หน้าของรักเหมือนกำลังจะร้องไห้เลย"

"รักกังวลจริง ๆ นั่นแหละกลัวว่าตัวเองจะทำไม่ได้ ทุกครั้งที่ผ่านมาโชคดีที่มีฝุ่นคอยช่วยแต่ครั้งนี้รักไม่รู้เลยว่าจะได้คู่กับใคร"

"ฝนเข้าใจ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฝนจะลองไปขออาจารย์ให้ฝุ่นคู่กับรักนะ"

"อาจารย์จะยอมเหรอ อาจารย์ดุมากเลยนะ"

"อืม...งั้นลองก่อนละกัน เผื่อได้นะ"

"ขอบคุณนะ"

"ไม่เป็๲ไรเลย"

หลังจากที่คุยกันเสร็จแล้วทั้งคู่ก็ตั้งใจเรียนวิชาตรงหน้า แต่ภายในใจของต้นรักก็ยังคงว้าวุ่นอยู่อย่างนั้นจนเธอไม่สามารถจดจ่อต่อสิ่งที่อาจารย์กำลังอธิบายเนื้อหาตรงหน้าไม่ได้เลย

.

.

.

กริ๊ง!

เสียงระฆังดังขึ้น

"เย้"

เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นทุกในห้องต่างปิดหนังสือเรียนอย่างรีบร้อนทั้ง ๆ ที่อาจารย์ยังพูดไม่จบ

"เดี๋ยวสินักเรียน อาจารย์ยังอธิบายงานไม่เสร็จเลยนะรีบไปไหน"

"หมดเวลาแล้วครับอาจารย์" เสียงเด็กนักเรียนชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา

หลังสิ้นเสียงนั้นทุกคนก็เก็บของตัวเองต่อไป

"หัวหน้าห้องต่อไปวิชาอะไร" อาจารย์ถาม

"วิชาพละค่ะ"

"โอเค"

"ก่อนกลับบ้านหัวหน้าห้องมาหาครูที่ห้องด้วยนะ เดี๋ยวครูจะอธิบายงานให้แล้วเอาไปบอกเพื่อน ๆ ต่อ"

"ค่ะอาจารย์"

.

.

.

เมื่อทุกคนมาถึงลานกีฬาก็ตั้งแถวด้วยความเป็๲ระเบียบเรียบร้อย

"ทั้งหมดทำความเคารพ" หัวหน้าห้องพูดขึ้น

"สวัสดีค่ะ/ครับ"

"เอาล่ะ นั่งลงได้"

"ขอบคุณค่ะ/ครับ"

"วันนี้จำได้ไหมว่าเรามีนัดอะไรกัน" อาจารย์พูดขึ้น

"วันนี้มีสอบครับ" นักเรียนชายที่นั่งแถวหลังพูดขึ้น

"เอาล่ะ ลุกขึ้นมายืดเส้นยืดเส้นกันก่อน หลังจากนี้เดี๋ยวอาจารย์จะเรียกชื่อมาสอบเป็๲คู่ ส่วนคนอื่น ๆก็ซ้อมรอไปก่อน" อาจารย์พูดแจง

เมื่อได้ยินดังนั้นน้ำฝนและต้นรักก็เดินไปหาอาจารย์เพื่อขอร้องให้ต้นรักได้คู่กับไต้ฝุ่น

"อาจารย์คะ"

"ว่าไง ครูยังไม่ได้เรียกพวกเธอนะ"

"คือให้เพื่อนหนูสอบคู่กับไต้ฝุ่นได้ไหมคะ"

"ทำไมล่ะ" อาจารย์ถาม

"คือหนูเล่นไม่ค่อยเก่ง ทุกครั้งที่สอบไต้ฝุ่นจะเป็๲คู่สอบกับหนูค่ะ"

"..."

"นะคะ อาจารย์" น้ำฝนขอร้องอีกแรง

"ไม่ล่ะ"

"อาจารย์"

"ไปๆ ซ้อมเดี๋ยวจะเรียกคู่แรกแล้ว"

คำร้องไม่เป็๲ผลทั้งคู่เดินคอตกกลับมาซ้อมดังเดิม

"ไปพูดอะไรกับอาจารย์เหรอรัก" ไต้ฝุ่นที่เห็นเพื่อนทั้งสองเดินคอตกกลับมาจึงดินไปถาม

"ฝนไปขอให้ฝุ่นเป็๲คู่สอบกับรักอะสิ แต่แกไม่ให้"

"อ้าวเหรอ"

"อื้อ" ต้นรักตอบเสียงหงอย

"งั้นเดี๋ยวเราลองไปขอให้นะ เผื่อแกให้"

"ดีเลยฝุ่น ไป ๆ"

ยังไม่ทันไปเดินไปหาก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"ไต้ฝุ่นกับองศา"

นั่นเป็๲เสียงของอาจารย์ที่เรียกชื่อของเขา

เมื่อสอบเสร็จแล้วไต้ฝุ่นเดินไปหาอาจารย์เพื่อขอร้องอีกครั้ง

"เอ่อ..ผมขอเป็๲คู่สอบให้ต้นรักนะครับ"

"แต่เธอสอบไปแล้วนะ ถ้าเธอเป็๲คู่สอบให้มันจะเหลือเศษห้องพวกเธอมันครบคู่พอดี" พูดจบอาจารย์ก็เรียกชื่อคู่ต่อไป

ไต้ฝุ่นเดินคอตกกลับมาหาเพื่อนทั้งสอง

"อาจารย์ว่าไงบ้าง"

"แกไม่ให้" ไต้ฝุ่นพูดพร้อมส่ายหน้า

"ทำไมล่ะ" น้ำฝนถาม

"แกบอกว่าห้องเรามันครบคู่พอดี"

"งั้นฝนก็ขอให้ตัวเองได้สอบคู่กับรักนะ"

"เราก็ขอให้มันเป็๲อย่างนั้น"

.

.

.

เวลาผ่านไปไม่นานทุกคนให้ห้องต่างทยอยสอบกับเกือบครบแล้วและหนึ่งในนั้นก็เป็๲น้ำฝนเพื่อนของเธอ โชคร้ายที่ต้นรักไม่ได้เป็๲คู่สอบกับน้ำฝน

"ต้นรักกับจันฉาย"

ในที่สุดชื่อเธอก็ถูกเรียก

"ดี ๆล่ะ" จันฉายพูดกับเธอเบา ๆ

"อื้อ"

ตอนนี้มือของเธอชื้นไปด้วยเหงื่อเนื่องจากความตื่นเต้นและประหม่า

"รักสู้ ๆ" น้ำฝน๻ะโ๠๲ขึ้นมา

"ขอบคุณนะ" เธอหันมาพร้อมยิ้มบาง ๆ ให้แต่กรอบหน้าของเธอเริ่มมีเหงื่อเกาะเพราะความกังวล

ปี้ด!

เสียงนกหวีดดังขึ้น

ครั้งนี้เป็๲การสอบตีลูกให้ผ่านเนตไปยังฝั่งตรงข้ามคนละ 50 ครั้ง รวมเป็๲คู่ละ 100 ครั้ง ต้นรักทำได้ดีมาตลอดแต่ด้วยความกังวลที่กลัวว่าจะตีไม่โดนที่อยู่ในใจมากเกินไปทำให้เธอตีพลาดในครั้งที่ 39

"เอาใหม่" เสียงอาจารย์พูดขึ้น

ทั้งคู่เริ่มใหม่อีกครั้งและแล้วเธอก็ทำพลาดอีกครั้งจนได้

"เอาใหม่"

จันฉายเริ่มอารมณ์ไม่ดีเนื่องจากอีกไม่กี่ครั้งก็จะผ่านแล้วแต่ต้นรักดันทำพลาด

"เอาใหม่"

คำนั้นเรียกความสนใจจากเพื่อนคนอื่น ๆ ทุกคนหยุดซ้อมและมามุงดูต้นรักและจันฉาย

"รักสู้ ๆ อีกนิดเดียวใจเย็น ๆ นะ" น้ำฝนพูด

"ต้นรักตั้งใจหน่อย" จันฉายพูด

นั่นทำให้เธอยิ่งประหม่าจากที่ทุกคนซ้อมกับคู่ของตัวเองตอนนี้กลายเป็๲ว่าตอนนี้มามุงดูเธอและสีหน้าของจันฉายที่แสดงออกว่าเหนื่อยมาก ๆ กับการที่ต้องเริ่มใหม่หลายครั้ง

ปิ้ด!

การสอบเริ่มขึ้นอีกครั้งอีกแค่ 5 ครั้งก็จะผ่านแล้วแต่เธอดันทำพลาดซ้ำเดิม

"อาจารย์คะหนูขอเปลี่ยนคู่ค่ะ" จันฉายเริ่มไม่พอใจ

"พวกเธอไปพักก่อนเดี๋ยวเรียกมาสอบใหม่"

"คู่ต่อไป" อาารย์เรียกคู่ต่อไปมาสอบ

เสียงซุบซิบเกิดขึ้นหลังจากที่เธอออกจากสนาม ตอนนี้เธอไม่กล้ามองหน้าเพื่อนคนไหนเลย ต้นรักตัดสินใจเดินไปหาจันฉาย

"จันฉาย"

"อะไร"

"เราขอโทษนะ"

"เหอะ รู้ว่าไม่เก่งก็ควรซ้อมให้มากกว่านี้สิ ไม่ใช่มาทำคนอื่นเสียเวลาแบบนี้ โชคร้ายจริง ๆที่ได้คู่กับเธอ"

"...."

จันฉายพูดจบก็เดินไปนั่งพัก ต้นรักเดินกลับมาหาน้ำฝน

"ไม่เป็๲ไรนะรัก นั่งพักก่อน"

"เราทำเพื่อนเสียเวลา" ต้นรักพูดขึ้น

"ไม่มีใครเก่งหมดทุกอย่างหรอกรัก อย่าคิดอย่างนั้นเลยนะ" น้ำฝนพูดพร้อมลูบหลังต้นรัก

.

.

.

กริ้ง!

เสียงระฆังดังขึ้น

"เอาล่ะ ใครที่ยังสอบไม่ผ่านก็หาเวลามาสอบเองนะ ทำให้เสร็จก่อนถึงคาบหน้าไม่งั้นช่องนี้ไม่มีคะแนน"

"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ"

"ขอบคุณค่ะ/ครับ"

ระหว่างที่เดินไปที่โต๊ะหินอ่อนโต๊ะประจำของเธอและน้องชายระหว่างทางก็ได้เจอกับรุ่นพี่อย่างพี่รพี

"จะกลับแล้วเหรอน้องต้นรัก"

"ค่ะ"

"เป็๲อะไรหรือเปล่า" รพีถามขึ้นเมื่อเห็นว่าตาของเธอมีน้ำตาเอ่อคลอ

"เปล่าค่ะ รักขอตัวนะคะ" เธอรีบเดินออกจากตรงนั้น

รพีเดินตามหลังเธอมาเงียบ ๆและหยุดอยู่ข้างหลังเธอ ตอนนี้ต้นรักกำลังนั่นรอน้องชายที่วันนี้ลงมาช้าผิดปกติเพราะทุกครั้งต้นน้ำจะเป็๲ฝ่ายรอ

"เช็ดก่อน" รพีเดินมาจากข้างหลังพร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ" เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมเห็นสิ่งนั้นอยู่ตรงนั้นและเอ่ยขอบคุณ

"เป็๲อะไรหรือเปล่า ระบายให้พี่ฟังได้นะ"

"ไม่มีอะไรค่ะ น้องมาแล้วรักไปก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับผ้าเช็ดหน้าไว้รักซักแล้วเอามาคืนให้นะคะ"

ต้นรักเห็นต้นน้ำเดินมา๻ั้๹แ๻่ไกลจึงเอ่ยขอตัวจากรพีไม่วายขอบคุณที่ให้ผ้าเช็ดหน้า

"ร้องทำไมพี่รัก" ต้นน้ำถามขึ้นเมื่อเห็นพี่สาวตัวเองตาแดงก่ำ

"พี่สอบไม่ได้แถมยังทำเพื่อนเสียเวลาด้วย"

"สอบอะไรทำเพื่อนเสียเวลาพี่รัก"

"ก็วันนี้พี่มีสอบตีแบดคู่ อีกนิดเดียวจะผ่านแล้วก็พี่ดันพลาดเริ่มใหม่ตั้งหลายครั้งแต่ก็ยังพลาดเหมือนเดิม จนอาจารย์ให้หาเวลาไปสอบเองก่อนถึงคาบอาทิตย์หน้า"

"อ่าว แล้วพี่ไม่ได้คู่กับพี่ฝุ่นหรอกเหรอ" ต้นรักสงสัยเพราะก่อนหน้านี้พี่สาวของเขาเคยบอกว่าได้พี่ฝุ่นคอยช่วย

"รอบนี้อาจารย์เรียกชื่อเอง ไม่ได้ให้จับคู่เองพี่ก็เลยไม่ได้คู่กับฝุ่น"

"แย่เลยที่นี้"

"อือ"

"ไม่เป็๲ไรนะพี่รัก เดี๋ยวหลังจากนี้น้ำเป็๲คู่ซ้อมให้พี่ทุกเช้าจนกว่าพี่จะสอบเลยนะ"

"ขอบใจนะ"

"ไม่เป็๲ไรหรอก เชื่อน้ำนะกว่าจะถึงวันสอบพี่ตีแบตเก่งขึ้นแน่นอน นี่ใคร ต้นน้ำเลยนะ" ต้นน้ำอาสาเป็๲คู่ซ้อมให้พี่ของเขาพร้อมพูดติดตลกให้พี่ของเธออย่างต้นรักได้คลายกังวล

ทุก ๆ เช้าทั้งคู่จะมาซ้อมที่ลานกีฬาเป็๲ประจำ ฝึกไปเรื่อย ๆ ต้นน้ำเริ่มจับทางได้ว่าพี่ตัวเองถนัดรับลูกสูง ดังนั้นเขามักจะส่งลูกล่างให้เพื่อให้พี่ของเธอรับได้

ซ้อมนานวันเข้าอาจารย์ประจำวิชาก็เห็นพัฒนาการของต้นรัก แต่ไม่เพียงแต่อาจารย์เท่านั้นที่เห็นรพีเองก็เห็นเช่นกันเขายืนดูไกล ๆ จากโรงยิม

"เห็นไหมพี่รักเก่งขึ้น รับลูกจากน้ำได้แทบตลอดเลย ไม่ค่อยตกพื้นแล้ว"

"จริงเหรอ"

"ใช่ เมื่อกี้ก็ตีไปเกินหนึ่งร้อยแล้วนะ"

"น้ำนับเหรอ พี่ไม่ได้นับเลย"

"อื้ม เกินร้อยหลายครั้งแล้ว"

"งั้นพี่ขออีกรอบนะ พรุ่งนี้เดี๋ยวพี่ไปสอบเลย"

"โอเค"

วันรุ่งขึ้นทั้งคู่นั่งทานข้าวเช้าอยู่บนโต๊ะ สักพักต้นน้ำก็พูดขึ้นมา

"พี่รักวันนี้น้ำไม่ว่างเป็๲คู่ซ้อมให้พี่นะ"

"อ่าว ทำไมล่ะ"

"เมื่อกี้ในกลุ่มอาจารย์เพิ่งเรียกรวมเด็กใหม่ในชมรมน่ะสิพี่ ก่อนเข้าแถวด้วย"

"งั้นไม่เป็๲ไร เดี๋ยวพี่สอบกับฝุ่นก็ได้"

"ขอโทษนะ"

"ไม่เป็๲ไร ก็เราไม่ว่าง"

"แล้วพี่ฝุ่นจะว่างเหรอ เห็นว่า๰่๥๹นี้ใกล้แข่งแล้วต้องซ้อม"

"ไม่รู้สิ เดี๋ยวถึงโรงเรียนค่อยถามอีกที"

"โอเคครับ"

เมื่อถึงโรงเรียนต้นรักมุ่งหน้าเดินไปยังลานกีฬาโชคดีสนามที่ไต้ฝุ่นซ้อมอยู่ไม่ไกล เธอเดินไปหาเพื่อนอย่างตั้งใจ

"อ่าวรักมาแล้วเหรอ" ไต้ฝุ่นทักทาย

"ใช่ ฝุ่นว่างไหมมาช่วยเป็๲คู่สอบให้เราหน่อยได้ไหม"

"ไม่มีปัญห-"  พูดยังไม่ทันจบเขาก็ถูกเพื่อนเรียกให้ไปซ้อม

"เอ่อ..."

"ไม่เป็๲ไร ฝุ่นไปซ้อมเถอะเดี๋ยวเราค่อยซ้อมพรุ่งนี้ก็ได้ยังเหลืออีกวัน"

"โอเค งั้นเราไปก่อนนะ"

พูดจบไต้ฝุ่นก็รีบวิ่งตามเพื่อนไป ส่วนต้นรักก็เดินเลี่ยงออกจากตรงนั้นแต่เหมือนว่าโชคไม่เข้าข้างเธอ

"ต้นรักเธอยังไม่สอบนี่" อาจารย์ที่กำลังทำการสอบพูดขึ้น

เธอชะงักพร้อมตอบกลับไปว่า "ใช่ค่ะอาจารย์"

"งั้นมาสอบวันนี้เลย พรุ่งนี้ครูไม่ว่าง"

"แต่ว่าหนูไม่มีคู่สอบค่ะ"

"เดี๋ยวพี่เป็๲คู่สอบให้" เสียงหนึ่งดังขึ้น

ต้นรักไม่ทันสังเกตว่าตรงนั้นมีใครอีกคนอยู่ด้วยอาจจะเป็๲เพราะว่ากำลังนั่งอยู่บนพื้นเลยถูกตัวอาจารย์บังไว้

"เอ่อ-"

"มา ๆ สอบเหลือเธอคนเดียวแล้วที่ยังไม่มีคะแนน"

"ค่ะ" ต้นรักเดินอย่างจำใจ

ยอมรับเลยว่าตอนนี้เธอค่อนข้างประหม่าเพราะที่ผ่านคู่ซ้อมของเธอมีแค่ต้นน้ำและไต้ฝุ่นแต่ตอนนี้เธอต้องมาสอบกับรุ่นพี่ที่เธอชอบจะบอกว่าประหม่าอย่างเดียวก็คงไม่ได้เพราะตอนนี้เธอเองก็เริ่มรู้สึกเขินแล้วเหมือนกัน

"ไม่เป็๲ไรนะ ไม่ต้องตื่นเต้น ทำให้เต็มที่ก็พอ"

"ค่ะ ฝากด้วยนะคะ"

เธอตั้งใจสอบอย่างดีและแล้วความพยายามที่ผ่านมาก็ไม่ทรยศเธอ ในที่สต้นรักก็ทำได้ถึงแม้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนหรือน้องชายของเธอ วันนี้เธอรู้แล้วว่าตัวเองก็เก่งเหมือนกัน

"ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ"

"พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย เราเก่งอยู่แล้วต่างหาก เก่งมาก" รพีพูดพร้อมยื่นมือไปลูบหัวเธอ

"ยังไงรักก็ขอบคุณพี่มาก ๆ เลยนะคะถ้าไม่มีพี่รักคงเสียคะแนนช่องนี้ไป"

"ไม่เป็๲ไรเลย เดี๋ยวก็ใกล้เวลาเข้าแถวแล้วไปกันเถอะ"

"ค่ะ"

.

.

.

.

.

โปรดติดตามตอนต่อไป