พลิกฟ้า ย่ำปฐพี

ท้องฟ้าสีคราม ก้อนเมฆกระจัดกระจาย ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจรัส เงาขนาดใหญ่บินผ่านฝากฟ้า นี่คือเหยี่ยวปีกโลหิต สัตว์วิเศษระดับราชา หากมันไปปรากฏลงเบื้องล่าง ณ เมืองของเหล่ามนุษย์ คงสร้างความหวดกลัวชนิดวิญญาณหลุดจากร่างแน่นอน แม้แต่เหล่าชนชั้นปรมาจารย์ก็คงต้องกัดฟันหากต้องเผชิญหน้าด้วยขนปีกสีแดงโลหิตสยายไปตามแรงลม ร่างขนาดใหญ่บินผ่านท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง บนหัวของมันนั่งไว้บุคคลสองคน เป็นเสวี่ยฟางและเว่ยเมิ่งนั้นเองเว่ยเมิ่งนั่งอยู่บนหัวของเหยี่ยว แรงลมรุนแรงไหลกระแทกผ่านร่างของชายหนุ่ม ทว่าร่างของเว่ยเมิ่งไม่แม้จะกระดิก เส้นผมและเสื้อผ้าของเขาไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย“เจ้ากำลังเป็นกังวลเรื่องอะไร?” เสวี่ยฟางถาม“เปล่านี่” เว่ยเมิ่งยังคงจ้องมองท้องฟ้า“เป็นเรื่องที่ข้าไม่ไว้หน้าบิดาหรือไม่ให้ความเคารพฮ่องเต้หรือทำตัวหยิ่งยโสใส่พวกคนงานเลี้ยง?”“.......................”หญิงสาวส่ายหัวให้กับน้องชาย น้องของนางแข็งแกร่งก็จริง ฉลาดก็จริง ให้ความสำคัญกับครอบครัวก็จริง แต่...ไม่ค่อยจะให้ความสำคัญกับตัวเองซักเท่าไรหญิงสาวหรี่ตามองน้องชาย นางกวักมือเรียกน้องชาย เว่ยเมิ่งมีสีหน้างุนงงแต่ก็ลุกไป เสวี่ยฟางตบไปที่ตักของตนเองเบาๆ เว่ยเมิ่งสีหน้าแดงเล็กน้อยส่ายหัวไปมา เสวี่ยฟางถลึงตาชี้ไปที่ตักของตน สุดท้ายเว่ยเมิ่งก็จำใจนอนหนุนตักพี่สาวตนเอง“เจ้ารู้หรือไม่ข้อเสียที่ร้ายแรงที่สุดของเจ้าคืออะไร?” นางลูบศีรษะของเว่ยเมิ่งไปมา“?”“นั้นคือการที่เจ้ามักจะทำตัวเหมือนคนทั่วไปทั้งๆที่เจ้าไม่ใช่อย่างไงเหล่า”“หา?”“เว่ยเมิ่ง เจ้านะน่ะกำลังฝืนทำสิ่งที่คนทั่วไปเขาทำกัน ใช่ สำหรับคนทั่วไปการจะไหลตามและยอมรับทั้งสิ่งที่พวกมันต้องการและไม่ต้องการคือวิธีที่จะทำให้พวกมันยังรอดและมีชีวิตอยู่ แต่สำหรับเจ้า...การฝืนทำสิ่งที่ไม่ต้องการน่ะมันจะส่งผลเลวร้ายและผลเลวร้ายของเจ้ามันเลวร้ายกว่าของคนอื่นมากนัก”“พี่สาวข้าไม่เข้าใจ?”“ยกตัวอย่าง่ายๆ ในวันนี้เจ้ามีเรื่องน่าหงุดหงิดเยอะแยะเลยใช่หรือไม่?”“..........อืม”“ทั้งการถูกผู้อื่นสั่งการโดยไม่ยินยอม การถูกหาเรื่องทั้งๆที่เราไม่ผิด อ่อ และก็การถูกลากเข้าไปเกี่ยวกับเรื่องยุ่งยาก”“เดี่ยวสิพี่สาว ท่านรู้ได้ยังไง”“พี่สาวบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าพี่สาวจะส่งเทาเทาไป”เทาเทาเจ้านกอ้วนของนางที่จิตที่เชื่อมต่อกัน ทำให้นางสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ น้องชายของนางก็เป็นเช่นนี้การจะต้องทำสิ่งที่ตนไม่ต้องการคือสิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุด นางมองดูเขาฝืนทำสิ่งต่างๆ ถึงแม้เขาจะไม่รู้ตัวนางก็รู้ดี ความหงุดหงิด ความอัดอั่นกำลังสะสมอยู่ในหัวของเว่ยเมิ่ง และหากมันระเบิดออกมา........“ไหนเจ้าลองบอกมาสิหากเจ้าต้องการสังหารฮ่องเต้เจ้าใช่เวลากี่ลมหายใจ?”“เอ๋?”“บอกว่าเถอะน้า”“หนึ่ง...หนึ่งลมหายใจ”“แล้วหากเจ้าต้องการทำลายเมืองหลวงแคว้นชิง”“...........”“สิบลมหายใจ”“และหากเป็นทั้งแคว้นชิงเหล่า”“หนึ่งร้อยลมหายใจ”“นี่ไงเหล่า คือสิ่งที่พี่สาวเป็นห่วง หากวันหนึ่งเจ้าถูกพวกมันกวนประสาทเข้า แล้วระเบิดออกมา ผลจะเป็นเช่นไร อ่อ และก็ไม่ต้องบอกว่าว่าจะเจ้าจะสังหารแค่พวกมันนะ ข้ารู้นะในงานเลี้ยงเจ้ามีความคิดที่จะลบแคว้นชิงไปจริงๆ” นางหยิกแก้มน้องชายไปมา“.................” นี่ตกลงท่านเป็นพี่สาวข้าหรือพยาธิของข้าเหรอ?“งั้นที่ข้าต้องทำก็คือก็คือแค่ทำสิ่งที่ข้าต้องการเท่านั้นหรือ?”“ใช่แล้ว”“แล้วหากสิ่งที่ข้าทำเป็นสิ่งที่ชั่วร้ายเหล่า?”“พี่สาวเชื่อในตัวเจ้า เด็กน้อย” นางพูดอย่างมั่นใจ“อ่อ แล้วเจ้าก็อย่าไปยึดติดเรื่องความดีความชั่วอะไรพวกนี้มากนักเหล่า ไอ้เรื่องพวกนี้นะน่ะส่วนมากมันก็แค่เอาไว้ใช้เป็นข้ออ้างฆ่ากันไปฆ่ากันมา เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการเท่านั้นแหละ ไอ้ความดีความชั่วมันจะมีซักกี่คนกันเชียวที่เข้าใจ”เสวี่ยฟางขยี้หัวเว่ยเมิ่งเล่น เสียงหัวเราะของทั้งสองดังผ่านสายลมท่ามกลางท้องฟ้าสีคราม“ว่าแต่พี่สาว ท่านมีเรื่องอะไรให้ข้าช่วยหรือ?”“อ่อ พี่สาวยากได้สัตว์วิเศษตัวใหม่นะ เจ้าไปจับให้ข้าหน่อยสิ”“พี่สาวไปถูกใจสัตว์วิเศษระดับราชาที่ไหนอีกแล้วละ?” “เปล่า ไม่ใช่สัตว์วิเศษระดับราชาหรอก”“หืม?” น้อยนักที่พี่สาวมันจะสนใจสัตว์วิเศษที่ไม่ใช่ระดับราชา“เป็นสัตว์วิเศษระดับจักรพรรดิต่างหาก” นางยิ้มอย่างใสซื่อ“...........................” อ่อ เป็นแค่สัตว์วิเศษธรรมดาที่แข็งแกร่งกว่าระดับราชาแค่เกือบๆร้อยเท่าแค่นั้นเอง.......................
เบื้องหน้าทั้งสองคือทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยภูเขาและพื้นป่านับไม่ถ้วนพวกมันทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา ราชาเหยี่ยวปีกโลหิตที่เคยทระนงยิ่งในเกียรติยอมตายไม่ยอมก้มหัว ตอนนี้ขดตัวสั่นงึกๆเหมือนลูกนกพึ่งเกิดเรียบร้อยแล้ว“พี่สาวนี่ท่านพาข้ามาเจอตัวอะไรเนี่ย?” เว่ยเมิ่งหันไปพี่สาวที่กำลังหยอกล้อกับเจ้าเหยี่ยวโลหิต“ไงละเจ้านกบ้าก่อนหน้านี่ละหยิ่งดีนัก หา? อ่อ เรื่องนั้นพี่สาวก็ไม่รู้หรอก พี่สาวไปอ่านตำโบราณเพลินๆแล้วเปิดเจอพอดีนะ เห็นว่ามีสัตว์วิเศษระดับจักรพรรดิอยู่ที่นี่พี่สาวก็รีบไปตามเจ้าเลย”“เฮ้อ เอาเถอะๆ ท่านกลับรอที่หมู่บ้านก่อนแล้วกันอยู่ที่นี่จะเสี่ยงโดนลูกหลงเปล่าๆ”“ฮิฮิ นี่แหละน้องชายผู้น่ารักของข้า” เสวี่ยฟางเดินจูบแก้มเว่ยเมิ่งแรงๆ “พี่สาวไปรอที่บ้านน้าา~” นางหันมาโบกมือก่อนจาก ไอ้เจ้าลูกเป็ดเปื้อนเลือดนั้น มันบินไปเร็วกว่าขามาที่นี่อีกแฮะ....“ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าตนเองกำลังหาเรื่องซวยกันนะ?”ชายหนุ่มกระแทกเท้าลงพื้น แรงสั่นสะเทือนเบาๆกระจายไปทั่วหุบเขา เว่ยเมิ่งยืนรอซักพักก็รับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ตอบกลับมา ทว่าแรงสั่นสะเทือนที่ตอบกลับแรงกว่ามาก หากเปรียบให้เห็นภาพ แรงสั่นของเขาก็เหมือนกับการเคาะประตู ส่วนของอีกฝ่ายก็เหมือนภูเขาไฟระเบิด..............เสียงสั่นสะเทือนดังสนั่นไปมา ป่าไม้ล้มระเนระนาด ภูเขาบ้างส่วนพังทลาย ทันใดนั้นเว่ยเมิ่งก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งมาบดบังแสงอาทิตย์ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองพญางูเกล็ดขาว ร่างของมันใหญ่โตขนาดภูเขาย่อยๆส่วนความยาวก็ราวกับว่าไร้ที่สิ้นสุด เกล็ดของมันลุกตั้งชี้ขึ้นฟ้า หากดูผ่านกลับคล้ายมังกรเข้าทุกขณะ อีกทั้งยังมีสองตัว............“ใช่จริงๆด้วยข้ากำลังหาเรื่องซวย” เว่ยเมิ่งพูดกับตัวด้วยสีหน้าตายด้านตูม!หางของพญางูเกล็ดขาวฟาดร่างของชายหนุ่มกระเดนข้ามภูเขาไป ร่างชายหนุ่มกระเดนเข้าไปติดในภูเขา พญางูเหมือนจะยังไม่พอใจมันเลื้อยไปทางชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว หางขนาดใหญ่ฟาดลงซ้ำแล้วซ้ำเหล่าเหมือนระบายความโกรธที่มนุษย์ตัวกระจ้อยร่อยบังอาจมาท้าทายพวกมัน ภูเขาแตกกระจายเป็นชิ้นๆ หางของพญางูหยุดเคลื่อนไหว ทว่านี่ไม่ใช่ความต้องการของมันหากแต่เพราะ มันไม่สามารขยับหางที่ฟาดลงไปได้พริบตานั้นเปลวเพลิงสีเหลืองทองโพยพุ่งมาจากใต้หาง พญางูร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดร่างบิดสะบั่นไปมา ทว่าหางก็ไม่หลุดจากจากเศษภูเขา ใต้หางที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีเหลืองทอง ชายหนุ่มในสภาพไร้อาการบาดแผลมือหนึ่งจับหางของพญางูไว้แน่น“ไหนๆพวกเจ้าก็มีกันตั้งสองตัว ย่างทิ้งไปซักตัวคงไม่เป็นไรหรอก” เสียงที่ฟังดูสนุกสนานออกมาจากปากของชายหนุ่มเพลิงสีเหลืองทองลุกโชนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เสียงกรีดร้องของพญางูดังไปทั่วหมื่นภูเขาแสนพื้นป่า สัตว์วิเศษทั้งหลายในป่าต่างกรีดร้องวิ่งหนีไปตัวละทิศละทาง พญางูอีกตนที่เห็นท่าไม่ดีรีบพุ่งเข้ามาช่วยเหลือ ร่างขนาดใหญ่พุ่งมาราวกลับสายฟ้า มันไม่ได้พุ่งชนร่างที่อยู่ใต้หางตรงๆแต่เบี่ยงทิศทางกระแทกหางของพญางูที่บาดเจ็บจนลอยขึ้นไปบนฟ้าชายหนุ่มท่จับหางอยู่ถูกกระแทกขึ้นไปบนฟ้าแต่ก็ไร้อาการบาดเจ็บ เกราะลมปราณรอบตัวเขาแข็งแกร่งเสียจนยากจะทำลายได้จนกระทั้ง......พญางูที่บาดเจ็บคลายคลุ้มคลั่งที่บาดเจ็บ มันคำรามดังก้องไปทั่วฟ้า เกล็ดแหลมคมสีขาวค่อยๆเรืองแสง เสี้ยวพริบตามันพุ่งทะยานไปที่มนุษย์ที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้าร่างใหญ่โตกระแทกเว่ยเมิ่งเข้าอย่างจัง ร่างของชายหนุ่มถูกซัดกระเด็นติดภูเขาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับผิดแปลกเกราะลมปราณของเขาแตกกระจายหมดสิ้นเมื่อปะทะกับพญางูที่มีเกล็ดเรืองแสงตูมเศษเนื้อถูกกระแทกติดภูเขา กระดูกและเลือดเนื้อปนกันจนดูไม่ออกว่าเคยเป็นมนุษย์แต่เพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจเลือดเนื้อกลับมายึดติดบาดแผลที่ฉีกขาดปิดสนิท ร่างไร้บาดแผลยืนขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มบิดร่างไปมา“อืมม นานแล้วสินะที่ไม่มีใครทำเกราะลมปราณของข้าแตกได้ ครั้งล่าสุดก็น่าจะเป็นเจ้าตาแก่เซียนจากหุบเขาไม่หวนกลับละมั้ง?”“ฟ่อ!” เสียงขู่คำรามจากพญางูทั้งสอง สนั่นลั่นท้องฟ้า“นี่” เสียงเรียบๆจากปากของเว่ยเมิ่ง“พวกเจ้าพยายามอย่าตายให้ข้าทีนะ” เปลวเพลิงสีเหลืองทองค่อยๆดำมืดลง ชายหนุ่มก้าวเท้าไปข้างหน้า เพลิงสีม่วงค่อยๆลุกท่วมร่างของเว่ยเมิ่งสองพญางูทั้งสองเกล็ดเรืองแสง พวกมันพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด ชายหนุ่มดวงตาวาวโรจน์ด้วยอำนาจ ใช้ออกด้วยท่า เทพเซียนเหยียบนรก หนึ่งในท่าไม้ตายของตงฟางเทียน เท้าขวาเหยียบลงพื้น ทันใดสองพญางูคล้ายรู้สึกเหมือนมีแรงกดดัน ร่างของพวกมันถูกกดลงพื้นกับภูเขาอย่างรุนแรง สองพญางูถูกกดลงกับภูเขาจนไม่สามารถขยับได้เท่านั้นยังไม่พอ เปลวเพลิงสีม่วงปรากฏบนร่างของพวกมัน เสียงกรี้ดร้องเมื่อร่างของพวกมันกำลังถูกเผา “ข้ารู้นะว่าพวกเจ้ายังไม่ยอมแพ้ เพราะงั้นข้าจะเผาพวกเจ้าไปเรื่อยๆอย่างงี้แหละ หืม? ว่าไงนะ” ชายหนุ่มยื่นหัวไปข้างหน้าเอามือไว้ข้างหู ทำท่าเหมือนไม่ค่อยได้ยิน“ฟ่อออออออออออออออออออออ” เสียงกรีดร้องโหยหวนของสองพญางู“อา เป็นเสียงกรีดร้องที่ไม่เลวเลย” รอยยิ้มน่าขนลุกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเว่ยเมิ่ง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 19 ใช่จริงๆด้วยข้ากำลังหาเรื่องซวย

นิยายแนะนำ

พลิกฟ้า ย่ำปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 19 ใช่จริงๆด้วยข้ากำลังหาเรื่องซวย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้