"ไอ้แดงมึงออกไปดูพวกเด็กๆก่อนน่าจะใกันอยู่ บอกพวกมันไปว่าไม่มีอะไรแล้วให้ไปทำงานตามปกติ"
"ไอ้เด่นมึงรีบอธิบายมาให้ไวเลยนะ"พอผู้กำกับและลูกน้องออกไปพร้อมกับศพทั้งสอง เสี่ยป้องก็สั่งงานลูกน้องคนนึงให้ออกไปดูคนอื่นก่อนหันมาเอาคำตอบเื่ที่เกิดขึ้นทันที รวมถึงทุกคนที่ยังอยู่ด้วย
เด่นก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆก่อนจะค่อยๆอธิบายอย่างใจเย็นให้กับเสี่ยป้องฟัง
"คือมันมีองค์กรลับระดับโลกอยู่ชื่ออิกดราซิลเข้ามาเกี่ยวกับเื่นี้อยู่พี่ แล้วเมื่อหลายสิบปีก่อนทายาทของผู้นำองค์กรดันหายตัวไป เพราะอะไรผมก็ไม่รู้รายละเอียด แต่ดันมาเจอทายาทคนนั้นที่เมืองนี้หนะสิ ทางนั้นเค้าเลยส่งคนเข้ามาทำความสะอาดเมือง แล้วก็ควบคุมหลายๆอย่างในเมือง เพื่อให้ทายาทที่ว่าใช้ชีวิตได้ปลอดภัยขึ้น"
"แล้วทำไมไม่รับกลับไปให้มันสิ้นเื่สิ้นราววะ"เสี่ยป้องถามด้วยความไม่เข้าใจหลังจากได้ยินคำอธิบายของเด่น ซึ่งพอฟังแล้วดันทำไมมีเื่สงสัยมากกว่าเดิม
"ไม่รู้พี่ ข้างบนเขาไม่ได้บอก"
"แล้วทายาทนั่นคือใคร"
"ไม่รู้อีกอะพี่"
"แล้วนอกจากจะกวาดล้างยาเสพติด ที่บอกจะเข้ามาควบคุมหลายๆอย่างในเมืองจะทำอะไรบ้าง"
"ไม่รู้ครับ"
"ห่ามึงรู้อะไรบ้างวะ"
"ก็รู้แค่ที่บอกไปเขาบอกผมมาแค่นั้น"
"มันแทบจะไม่ได้บอกเหตุผลอะไรเลย บอกแค่มันจะทำอะไรเนี่ย แล้วแกก็เชื่อมันทุกอย่าง ทำตามมันทุกอย่างเนี่ยนะ"พอเสี่ยป้องได้ยินคำตอบของเด่นหัวเสียทันที
"คือผมเองก็เป็คนของอิกดราซิลเหมือนกัน"
หลังจากนั้นเด่นก็เล่าอดีตของตัวเองให้เสี่ยป้องฟัง ตนเกิดมาในครอบครัวที่เป็สมาชิกของอิกดราซิล ั้แ่รุ่นพ่อรุ่นปูู่แล้วก็บรรพบุรุษที่นานกว่านั้น โดยั้แ่เกิดก็ถูกปลูกฝั่งมาตลอดว่าต้องทำตามคำสั่งผู้นำของอิกดราซิลไม่ว่าจะถูกสั่งอะไรก็ตามต่อให้คำสั่งพิลึกยังไงก็ต้องทำตามอย่างเคร่งครัด
แต่โดยปกติแล้วสมาชิกหางแถวที่อยู่บ้านนอกก็ไม่มีคำสั่งอะไรมาอยู่แล้วเฉพาะฉะนั้นหน้าที่ก็ไม่ได้มีอะไรมากก็แค่พิมรายงานความเปลี่ยนแปลงรอบๆตัวใครรู้เห็นอะไรมาก็รายงานไป ถ้าเบื้องบนสนใจบริเวณนี้ก็จะเข้ามาอ่านเองโดยได้รับค่าตอบแทนเดือนนึงราวๆ2000ต่อคน อย่าคิดว่าน้อยเพราะตนแค่นั่งพิมเหมือนเขียนไดอารี่วันละไม่ถึง20นาทีรายได้นี้ถือว่าค่อนข้างดีเลยแหละ ส่วนชีวิตประจำวันก็ไม่ได้ต่างจากปกติมากนัก พ่อทำงานออฟฟิต แม่ขายกาแฟ
จุดเปลี่ยนของเด่นคือหลังจากอายุ17ปีได้ไม่นาน มีอยู่วันนึงครอบครัวขับรถออกไปกินข้าวตามปกติแต่อยู่ดีดีรถกระบะคันนึงก็เกิดหลับในพุ่งเข้าใส่พ่อแม่ของเด่นเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ส่วนเด่นเองก็าเ็อยู่ตรงนั่น ถนนตรงนั้นเปลี่ยวมาไม่ค่อยมีคนขับผ่าน สุดท้ายคนที่ขับผ่านมาคือเสี่ยป้องซึ่งตอนนั้นเป็แค่นักเลงคุมบ่อนธรรมดาๆ เสี่ยป้องช่วยพาเด่นส่งโรงพยาบาล หลังจากนั้นทางอิกดราซิลก็ส่งคนมาจัดงานศพให้พ่อกับแม่แล้วให้เงินเด่นมาก้อนนึง หลังจากนั้นเด่นที่ไม่มีที่ไปเลยไปติดสอยห้อยตามเสี่ยป้องมาจนถึงทุกวันนี้ จนกระทั่งได้รับคำสั่งจากอิกดราซิลเป็ครั้งแรกในชีวิต
"พี่เชื่อผมเถอะคนพวกนี้ถึงจะโหดร้าย แล้วก็มีอำนาจมาก แต่ถ้าเราไม่ใช่ศัตรู เค้าจะทำตามที่สัญญาแน่ๆ แบบนั้นพี่จะได้เป็ใหญ่คนเดียวในเมืองเลยไง"
"เออกูจะรอดูไอ้สองตัวนั้นตามที่ผู้กำกับบอกก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ"
"เฮ้ออ"ต่อให้ผู้กำกับทำไม่สำเร็จ ข้างบนก็คนส่งคนที่โหดกว่าเดิมมาจัดการตามที่้าอยู่ดี เด่นได้แต่คิดในใจก่อนจะถอนหายใจออกมา
หลังจากนั้นไม่จากนั้นไม่กี่วันก็มีข่าวออกมาว่าพ่อค้ายารายใหญ่ทั้งสองคนโดยตำรวจทลายยกแก๊ง เนื่องจากคนร้ายยิงต่อสู้ทางตำรวจจึงจับตายทั้งหมดทันที เพื่อป้องกันความปลอดภัยของเ้าหน้าที่ ในข่าวโชว์ให้เห็นศพที่ถูกคลุมผ้าขาวหลายสิบศพ ในพื้นที่ที่เสี่ยป้องดูก็รู้ว่าเป็แหล่งซ่องสุมของพวกมัน หลังจากนั้นตำรวจก็แถลงว่าพกยาเสพติดจำนวนมหาศาล ก่อนจะเผาทิ้งให้คนทั้งเมืองดู
พอเห็นแบบนั้นเสี่ยป้องก็ให้ความร่วมมือด้วยทันทีเพราะไม่อยากโดนกวาดล้างไปด้วย 6 เดือนต่อมาทั้งเมืองก็แทบปลอดยาเสพติด แน่นอนว่าตายเรียบไม่มีจับเป็
พอคนขายหายไป คนติดยาก็น้อยลง ส่วนใหญ่ถ้ายังติดแต่ให้ความร่วมมือดีก็จะถูกส่งไปบำบัดเลิกยา
ในระหว่าง6เดือนมานี้ตัวเสี่ยป้องเองก็สังเกตุว่ามีการเปลี่ยนแปลงในเมืองสถานที่สำคัญ อย่างโรงพยาบาล หน่วยดับเพลิง กู้ภัย มีเ้าหน้าที่ ที่ติดสัญลักษณ์ของอิกดราซิล เข้ามาทำงานด้วยอย่างน้อย3-4คนทุกที่
"อะไรนะมันเชิญฉันไปโรงพักทำไมวะ""เสี่ยป้องโวยวายทันทีที่เด่นบอก ว่าผู้กับกำสน้าให้เขาเข้าไปที่โรงพัก
"มีคนใหญ่คนโตมาพี่ เค้าอยากเจอพี่"
กรอด เสี่ยป้องกัดฟันดังกรอด เขายังไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่ เพราะกลัวว่าพอเล่นงานพวกค้ายาหมดแล้ว ตนจะโดนเล่นเป็รายต่อไป แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้แล้วในเมืองมีแต่พวกนั้นเต็มไปหมด ต่อให้หนีได้แต่ท่าไปที่อื่นก็จะกลายเป็ต้องนับหนึ่งใหม่ถ้าซวยๆเจอศัตรูเก่าที่หนีออกจากเมืองไปอาจจะแย่กว่าเดิม
ไปก็ไปวะ
โรงพัก
พอมาถึงเสี่ยป้องก็ถูดพาเข้าไปในห้องผู้กำกับท่ามกลามสายตามากมายของเ้าหน้าที่
พอเข้าไปถึงเขาก็พบกับกลางวัยกลางคนอายุราวๆ50ต้นๆ
"สวัสดีคุณนักเลงใหญ่ นั่งก่อนสิ"ชายคนดังกล่าวพูดขึ้น พอได้ยินเสี่ยป้องจึงเดินไปนั่งตรงข้ามกับชายคนนั้น พอสังเกตุดีดีรอบๆมีแต่คนยืนอยู่หมดเลย แม้แต่ผู้กำกับบ้าเืนั่นยังยืนด้วยท่าทางเคารพ
นี่ฉันควรจะนั่งจริงๆรึปล่าว พอเผลอคิดว่าชายตรงหน้าอยู่สูงกว่าตนเองมากป้องก็รู็สึดประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย
"ฉันเป็คนสนิทของผู้นำอิกดราซิล ชื่อชุน ส่วนใหญ่คนเรียกฉันว่าพ่อบ้านชุนนายจะเรียกแบบนั้นก็ได้"
"ครับ"เสี่ยป้องเกร็งตัวแข็งทันที คนสนิทของผู้นำองค์กรลับระดับโลก ไม่ใช่อะไรที่เค้าจะไปหาเื่ด้วยได้เด็ดขาด เข้าใจแล้วว่าคนใหญ่คนโตที่เด่นหมายถึงคืออะไร
"เอาหละ เริ่มจากนายก่อน เด่นสินะเอานี่ไป"พอพูดจบเขาก็หยิบเอกสารออกมาปึกนึง เด่นเดินมาหยิบไปเปิดดูทันที
"นี่มัน"พอเปิดดูเขาก็ส่งเสียงออกมาอย่างตื่นเต้น เพราะมันคือโฉนดที่ดินเพราะกับภาพอาคารหลังนึงที่มีป้ายว่าผับมูนไลท์
เขาเคยเกริ่นกับผู้กำกับก่อนหน้านี้ว่าเขาอยากเป็เ้าของผับซักที่ ไม่คิดเลยว่าผู้กำกับจะรายงานไป แถมทางข้ามบนจะเปิดผับแล้วให้เขาเป็เ้าของจริงๆ ในเอกสารระบุว่าเขาต้องส่งกำไร40เปอร์ให้กับส่วนกลาง แต่นั่นมันเื่เล็กมากเพราะผับนี่เขาไม่ได้ลงทุนเองเลยแม้แต่นิดเดียว
"รางวัลของนาย"
เด่นรีบส่งเอกสารให้เสี่ยป้องดูอย่างดีใจทันทีก่อนจะบอกเสี่ยป้องว่า "ผมคงไม่ได้ทำงานกับพี่ต่อแต่เรายังเป็มิตรกันอยู่ต่อไปมีอะไรที่ผมทำให้พี่ได้พี่ก็บอกผมได้เหมือนเดิมนะ"
"เอออยากได้คนไปคุมพวกเมาอาละวาดก็บอกแล้วกัน"เสี่ยป้องตอบกลับด้วยความหงุดหงิดเพราะเขาต้องเสียลูกน้องมือดีไปคนนึงฟรีๆ แต่จริงๆในใจเขาก็ดีใจแทนเด่นเหมือนกันเพราะตลอดหลายปีมานี้เขาก็มองมันเป็เหมือนน้อง
"ส่วนของนาย"พอเห็นสองคนคุยกันเสร็จพ่อบ้านชุนก็หยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมา พอเสี่ยป้องเห็นก็หน้าซีดทันที เพราะมันคือคดีทั้งเก่าแล้วก็ใหม่ของเขาทั้งหมด แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรชายวัยกลางคนก็หยิบขึ้นมาแล้วโยนลงขยะข้างๆโต๊ะ
"คดีทั้งหมดจบแค่นี้ ั้แ่นี้ต่อไปนายไม่มีคดีติดตัวอีก"
พอได้ฟังเสี่ยป้องก็ตกตะลึง ง่ายๆแบบนี้เลยหรออย่างกับในหนังฝรั่ง บางดคีมีตายด้วยนะถึงไอ้คนที่ตายมันจะไม่ใช่คนดีเท่าไหร่ก็เถอะ
"ใช้ชีวิตให้ดี อย่าไปยุ่งกับยา อย่าหาเื่คนของเรา อย่าทำอะไรผิดร้ายแรงแล้วนายจะไม่มีปัญหา เข้าใจนะ"
"คะครับ"เสี่ยป้องตอบกลับอย่างประหม่า ในใจอยากถามมาก คุณเป็ใครกันแน่ อิกดราซิลคืออะไรจริงๆแล้วมีอำนาจแค่ไหนแต่ก็ไม่กล้าถาม เขารู้ดีว่าถามไปก็คงไม่ได้คำตอบ
"หน้าเหมือนมีอะไรจะถามนะ"พ่อบ้านชุดพูดขึ้น
"เอ่ออ ตราลักษณ์นั่นมันโชว์ให้เห็นจะๆทำไมไม่มีใครรู้จัก"เชี่ยย ถามอะไรไปวะ ใครจะรู้จักไม่รู้จักเกี่ยวอะไรกับตู เสี่ยป้องร้องในใจเพราะเผลอถามออกไปด้วยความประหม่า
พอบ้านชุนมองสายรัดข้อมือตนเองที่มีตราอิกดราซิลอยู่ก่อนจะหันไปตอบ
"ก็นะเพราะมันเห็นจะๆนี่แหละคนเลยมองข้าม ในเน็ตก็ไม่มี ข่าวก็ไม่เคยพูดพึง พอคนเห็นก็คิดว่าเป็แค่สัญลักษณ์แฟชั่นทำไว้สวยๆแค่นั้น ซ่อนโดยที่ไม่ต้องซ่อนไง ปกติถ้าไม่ได้ทำงานคนของเราก็จะไม่พูดถึงมันอยู่แล้วเพราะงั้นคนที่ไม่เกี่ยวข้องถึงจะเห็นไปก็ไม่รู้เื่หรอก"พ่อบ้านชุนตอบกลับ
"มีอะไรอีกรึป่าว"
พอได้ยินเสี่ยป้องก็ส่ายหน้าทันทีหลังจากนั่นพอไม่มีอะไรพ่อบ้านชุนก็จากไปทุกคนก็แยกย้ายไปตามทางไม่มีใครพูดถึงอิกกราซิลอีก
ผู้กำกับสนก็กับไปทำงานตำรวจตามปกติ ถ้าไม่นับเื่ที่เขาเกลียดยาเสพติดแบบเดียวกับผู้นำอิกดราซิล เขาก็เป็ตำรวจที่ดีมากคนนึง ทำให้ซื้อใจประชาชนในเมืองได้อย่างรวดเร็ว
กองกำลังที่ให้ผู้กำกับยืมมาเพื่อกำจัดพวกค้ายาก็ถอนตัวตามพ่อบ้านชุนกลับไป
เสี่ยป้องก็กลับไปเป็นักเลงเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือยึดเอาพื้นที่อีก2ส่วนมาครองแล้วก็ย้ำกับลูกน้องทุกคนว่าห้ามแตะคนที่มีลักษณ์ต้นไม้ไม่มีใบเด็ดขาด
5K
