ตอนที่ 4 นัดพบ
ทางด้านพริกแกง
่เช้าในเวลางานพริกแกงเอาสัญญาที่ได้มาเข้าห้องประชุมเพื่อวางแผนขั้นตอนการดำเนินงานขั้นต่อไปทุกคนในห้องประชุมต่างเอ่ยปากชมเธอกันใหญ่ที่มีความสามารถเซ็นสัญญากับคุณนาคินทร์ผู้บริหารห้างสรรพสินค้าชื่อดังได้สำเร็จแต่การได้ลายเซ็นของเขามาในครั้งนี้เธอกลับไม่ได้รู้สึกดีใจกับคำชมเลยสักนิด
ก่อนเลิกงาน เสียงไลน์ดังขึ้นที่มือถือเครื่องใหม่รุ่นล่าสุดที่เธอเพิ่งจะไปสอยมาเมื่อไม่กี่วันนี้เอง ด้วยความเคยชินเธอจึงหยิบขึ้นมาดูเผื่อมีธุระแต่พอเห็นว่าเป็ใครที่ไลน์เข้ามาเธอถึงกลับช่างใจก่อนที่จะเปิดอ่าน
นาคินทร์ : ทานข้าวเย็นกันผมเลี้ยงเอง
พริกแกง : ฉันซื้อกินเองได้ค่ะ
นาคินทร์ : จะมาหรือไม่มา
พริกแกง : ค่ะ เดี๋ยวออกไป
นาคินทร์ : OK อย่าให้ผมรอนานนะครับ
การสนทนาผ่านข้อความจบลงหญิงสาวถึงกลับถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย
เห็นแก่วันนี้ที่เธอถูกชมในห้องประชุมเธอจะยอมไปนั่งทานข้าวเย็นกับเขาสักครั้งแล้วกัน
ส่วนนาคินทร์หลังจากวางมือถือลงใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ
@ร้านอาหารที่มีทั้งแอลกอฮอล์เสียงเพลงและเสียงดนตรี
พริกแกงเดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าเรียบๆในใจแอบเบื่อหน่ายเล็กน้อยที่ได้เจอหน้าคนเ้าเล่ห์อีกครั้งแต่เธอก็พยายามไม่แสดงอาการไม่พอใจออกมา เกรงว่าอาหารมื้อนี้จะไม่อร่อย
เธอเดินเข้ามาเห็นใบหน้ากวนๆของเขายิ้มมาแต่ไกลเขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ท่าทางมีความสุขเหลือเกิน
“นั่งสิ” เขาสั่งน้ำแตงโมปั่นมาดื่มระหว่างรอหญิงสาวมาถึงซึ่งมันยุบไปแล้วครึ่งแก้วสายตาแห่งความสงสัยของเธอมองมาที่แก้วแตงโมปั่นแต่ไม่ได้พูดอะไร
“ฉันไม่ได้มาสายนะคะ”เธอยกนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือขึ้นมาดู เธอมาเร็วไปตั้งสามนาทีด้วยซ้ำ
“คร๊าบ...ผมมาเร็วเอง”เขาพยักหน้าให้เธอนั่งลงอีกครั้งพร้อมกับสายตาที่มองไปที่เก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงข้ามเธอยอมหย่อนก้นนั่งลงท่าทางไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่
“รีบๆสั่งรีบๆกิน จะได้รีบกลับ”
“เดี๋ยวสิครับจะรีบไปไหน ผมว่าจะชวนคุณไปต่อ” เขาชอบพูดจากำกวมแบบนี้เสมอ
“ฉันไม่ไป”ทั้งคำพูดและสายตาเ้าเล่ห์ของเขาทำให้เธอคิดดีไม่ได้เลยจริงๆ
"อย่าเพิ่งปฏิเสธสิครับผมหมายถึงดูหนังน่ะ" เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนอย่างเขาจะดูหนังเป็ หนังผู้ใหญ่ล่ะสิไม่ว่า!
"ฉันไม่ไปค่ะ"
“จะไปหรือไม่ไป”เขาจ้องมองใบหน้าของเธอพร้อมกับทำหน้ากวนๆใส่และนั่นจึงทำให้เธอนึกถึงกล้องวงจรปิดในห้องทำงานของเขา
“คุณกำลังบังคับฉันอยู่นะคะ”
“คุณก็อย่าให้ผมบังคับสิก็แค่ดูหนังเอง”
“ดูคุณว่างมากนะคะงานน้อยเหรอคะ ถึงได้มีเวลาเที่ยวสนุกแบบนี้ได้”
“ก็ไม่เชิงเบื่อๆก็เลยอยากหาอะไรสนุกๆทำบ้าง” เขาสนุกแต่เธอไม่ได้สนุกด้วยนี่สิ
“แล้วคู่ขาของคุณล่ะ”เธอหมายถึงผู้หญิงคนเมื่อวาน
“ก็บอกว่าเบื่อไงผู้หญิงพวกนั้นน่าเบื่อจะตาย”
“มีเยอะเลยสินะคะ”
“แหม...เพิ่งจะรู้จักกันอย่าเพิ่งหึงสิครับ”คำพูดของเขาทำให้เธอขึงตาใส่เขาทันที
“ทุเรศใครหึงคุณกัน”
“สั่งอาหารก่อนเถอะ”เขากวักมือเรียกพนักงานของร้านมารับออเดอร์ จากนั้นทั้งสองก็ลงมือสั่งอาหารแต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะหิวมาั้แ่ชาติที่แล้ว เพราะเธอสั่งอาหารร่วมๆสิบรายการคงจะแกล้งเขานั่นแหละ
“กินหมดเหรอครับ”เื่ค่าใช้จ่ายเขาไม่เคยมีปัญหาอยู่แล้ว จะแพงมากกว่านี้อีกสิบเท่าเขาก็จ่ายได้แต่เขาแค่เสียดายอาหารที่สั่งมาเกินกำลังที่จะทานเข้าไปไหวสุดท้ายคงต้องทิ้ง
“ทำไม...ไม่พอใจเหรอคะ”เธอพูดขึ้นอย่างถือดี
“เสียดายของเฉยๆน่ะผมเพิ่งจะรู้ว่าคุณหนูพริกแกงก็ร้ายไม่เบาเหมือนกัน” ยิ่งเธอต่อต้านเขามากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งอยากจะเอาชนะมากขึ้นเท่านั้น
“ร้ายสู้คุณไม่ได้หรอกมั้งคะ”และแล้วอาหารที่สั่งก็ค่อยๆทยอยมาเสิร์ฟลงบนโต๊ะ
“ทานกันเลยดีกว่าครับผมหิวจนแทบจะกินคุณได้ทั้งตัวแล้ว” คำพูดทีเล่นทีจริงแถมยังกำกวมใครที่ได้ฟังยังไงก็ต้องคิดเหมือนที่เธอคิด
“พูดให้มันดีๆนะคุณ...ทะลึ่ง!”สีหน้าของเธอไม่พอใจ ทำท่าจะลุกขึ้นแต่กลับถูกเขาห้ามเอาไว้ซะก่อน
“โอเคๆผมล้อเล่นครับ” ทั้งสองลงมือทานอาหารโดยมีนาคินทร์พูดยั่วโมโหเธอไม่ยอมหยุดปาก
“เื่เมื่อวานที่ผมหอมแก้มคุณ”เขาตักอาหารเข้าปากแล้วมองหน้าเธอยิ้มๆ
“ทำไมคะรู้สึกผิดเหรอคะ ขอโทษมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”
“เปล่าสักหน่อยผมเห็นคุณโกรธ จะให้หอมคืน แล้วก็จะได้หายกันไงครับ”ถึงอาหารบนโต๊ะจะยังไม่ยุบแต่ทั้งสองก็เริ่มอิ่มแล้ว
“ไอ้บ้า!ฉันจะกลับแล้ว” ทันทีที่หญิงสาวเตรียมจะลุกขึ้นก็มีพนักงานของร้านเดินเอาเครื่องดื่มมาให้มันคือค็อกเทลน้ำสีชมพูดูแล้วน่าอร่อยดี
"คุณผู้หญิงครับคุณผู้ชายโต๊ะโน้นฝากมาให้คุณผู้หญิงครับ" นาคินทร์รีบหันไปมอง มันคือเพื่อนเก่าของเขาซึ่งทางนั้นก็มองมาเช่นกัน
"ฝากบอกเขาด้วยนะคะว่าขอบคุณมาก"
"ครับ"รับคำเสร็จพนักงานก็เดินออกไป
"อย่าดื่ม!"เธอกำลังยกแก้วค็อกเทลน้ำสีชมพูสวยขึ้นดื่ม แต่กลับถูกนาคินทร์ห้ามเอาไว้ก่อน
"ทำไมคะ"
"ไม่รู้จักกันอย่าไว้ใจใครง่ายๆ มันอันตราย"
"คุณอันตรายที่สุดแล้วคงไม่มีใครอันตรายกว่าคุณแล้วมั้ง" พูดจบเธอก็ยกแก้วค็อกเทลกระดกลงคอรวดเดียวจนหมดแล้วหยิบกระเป๋าเดินออกจากร้านไปเลย
นาคินทร์จ่ายค่าอาหารแล้วกำลังจะกลับเหมือนกันแต่เขานึกเอ๊ะใจอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาเลยเดินหาเธอรอบๆลานจอดรถแล้วก็เจอเป็อย่างที่คิดเอาไว้จริงๆด้วย
สิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้าเธอกำลังอยู่กับนิกรคนที่เอาค็อกเทลมาให้เธอดื่มท่าทางของเธอนั้นเหมือนคนโดนยาไม่มีผิด
“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้กร!” นาคินทร์เดินมาถึงเขาก็ดึงไหล่ให้มันหันมาแล้วง้างหมัดใส่นิกรหนึ่งหมัดทันที
“ผัวะ!” นิกรล้มลงไปอยู่ที่พื้นแต่เขาก็รีบลุกขึ้นมาไม่ได้สวนกลับแต่อย่างใด
“ไหนๆมึงก็มาแล้วฝากด้วยแล้วกัน” นิกรเดินหนีไปดื้อๆ อย่างกับว่าไม่ได้ตั้งใจให้เื่นี้มันเกิดขึ้นนาคินทร์ไม่รอช้ารีบหันไปดูหญิงสาวทันที
“พริกแกง...ผมเอง”นาคินทร์รีบเข้าไปพยุงเธอให้ยืนขึ้น
“ฉันร้อนค่ะ”ใบหน้าแดงกล่ำ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ท่าทางของเธอคงจะกำลังทรมานอยู่ไม่น้อย
“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล”
“ฉันไม่อยากเป็ข่าว”
“ถ้างั้นผมจะพาคุณกลับบ้าน”
“ฉันไม่อยากให้คุณพ่อกับคุณแม่รู้เื่นี้”
“งั้นก็เหลือแค่ที่เดียว...บ้านผม”
“...........” เธอพยักหน้าสายตาของเธอที่มองมาทางนาคินทร์ไม่เหมือนเดิม เธอกำลังขอความช่วยเหลือจากเขา
“ป่ะ”นาคินทร์ไม่รอช้า เขารีบอุ้มเธอขึ้นแล้วพาไปที่รถทันที ถึงเขาจะไม่ใช่คนดีอะไรแต่ก็ไม่เคยชั่วช้าถึงขนาดวางยาผู้หญิง
“ฉันร้อน...อื้อ”เธอกำลังปลดเสื้อผ้าของตัวเองออก ท่าทางน่าสงสาร
“อย่าถอดอดทนไว้!”
“ฉันไม่ไหวฉันทรมานเหลือเกิน”
“อดทนไงผมบอกให้คุณอดทน!” เพราะถ้าเธอถอด คนที่อดทนจะไม่ใช่แค่เธอคนเดียวแต่จะเป็เขาด้วยซึ่งตอนนี้เขายังต้องขับรถอยู่
“ฉันสู้กับมันไม่ไหว”น้ำเสียงสั่นๆของเธอทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้
“อีกนิดเดียวจะถึงแล้ว”สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่ว่าเธอจะไม่ฟังแต่ฤทธิ์ของยานรกนั่นมันทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้
ล้อรถได้เบรกลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่เสื้อผ้าของเธอตอนนี้หลุดลุ่ยนาคินทร์รีบลงจากรถแล้ววิ่งอ้อมมาทางด้านที่เธอนั่งอยู่ เขาจัดเสื้อผ้าให้เธอก่อนที่จะช้อนตัวของเธอขึ้นแนบอกแล้วพาเธอเข้าบ้านไปด้วยท่าทางรีบร้อน
“เฮีย...เกิดอะไรขึ้นครับ”
“ไม่มีเวลาอธิบายอย่าให้ใครขึ้นไปรบกวน” เขาสั่งเสียงเข้มก่อนที่จะอุ้มเธอขึ้นไป้า
50K
