เช้าวันถัดมา หลังรับประทานอาหารเสร็จ ณัฒวัฒน์อาสาไปส่งฝนเองเพราะในใจก็แอบเป็ห่วงฝนอยู่เหมือนกัน
เมื่ออยู่ในรถ ณัฒวัฒน์จึงสอบถามอาการ “หายดีแล้วแน่หรอ เห็นเธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาลนี่”
“หายแล้วจริงๆค่ะ ฝนไม่เป็อะไรแล้ว” วันนี้เฉินชิงตั้งใจที่จะรีบไปพบอาจารย์กว้าน
“หากไม่ไหวยังไงก็ติดต่อมาก็แล้วกัน”
“ขอบคุณค่ะที่เป็ห่วง”
“เปล่า ฉันไม่ได้เป็ห่วง แต่ไม่อยากถูกนินทาทีหลังว่าไม่ดูแลใส่ใจภรรยา”
เฉินชิงเริ่มหมดความอดทน เลยว่า “คุณเป็ลิงหลอกเ้าหรอคะ ทำต่อหน้าอย่าง ลับหลังอย่าง หากจะให้ดี คุณอยู่เฉยๆ คงไม่มีใครเขาว่าคุณหรอกค่ะ”
“นี่ เธอ”
“ถึงโรงเรียนแล้ว ขอลานะคะ สวัสดีค่ะ” เฉินชิงรีบลงจากรถทันที
พอเฉินชิงในร่างฝนมาถึงห้องเรียน เพื่อนๆในกลุ่มต่างพากันสอบถามอาการด้วยความเป็ห่วง นอกจากนี้เพื่อนๆในชมรมก็แวะมาหาเพื่อมาสอบถามอาการเช่นกัน
เฉินชิงรู้สึกดีกับเพื่อนๆที่โรงเรียน เพราะความห่วงใยที่ให้มามันเป็ความจริงใจ ไม่ใช่เสแสร้งทำเพื่อไม่ให้เกิดข้อครหาเหมือนกับที่สามีของฝนทำ
**********************************************
พอเฉินชิงในร่างของฝนเรียนถึงเวลาเที่ยง ก็รีบไปหาอาจารย์กว้านที่ห้องพักของอาจารย์ทันที เมื่อเฉินชิงเข้ามาก็เห็นอาจารย์กำลังเก็บของเพื่อย้ายออก
เฉินชิงหลุดปากถามว่า “อาจารย์จะไปไหนล่ะคะ”
“อ้าวเธอนั่นเอง พวกเธอก็รู้ดีนี่ว่าฉันเป็ตำรวจลับ เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจฉันก็ต้องย้ายออกไปสิ” “แล้วเธอมานี่ มีอะไรอีกล่ะ”
“เอ่อ คือ ว่า ฉันคือ เฉินชิง พี่สาวนายไง” เฉินกว้านมองเด็กผู้หญิงชื่อสายฝนั้แ่หัวจรดเท้า แล้วก็หลุดหัวเราะ “555 นี่เธอ ผีเข้า หรือเป็โรคประสาทกันแน่ ได้ข่าวว่าเป็ลมเมื่อวานนี้ มันยังไม่หายดีใช่มั้ย
“งั้นฉันจะเล่าประวัตินายให้ฟัง นายมีแม่ชื่อเฉินยี่ พี่สาวชื่อเฉินชิง ผู้หญิงทั้งสองคนอยู่หน่วยลาร์ซาร์ ส่วนนายทำงานเป็ตำรวจลับให้กับกรมตำรวจส่วนกลางไม่สังกัดหน่วยใด นายแอบชอบพะแพง เพื่อนร่วมงานของพี่สาว”
“เื่แบบนี้ เธออาจจะอ่านประวัติฉันมา แล้วมาหลอกฉันก็ได้”
“งั้นได้ เื่นี้คงไม่ถูกบันทึกในประวัติแน่นอน ฉันรู้ว่านายแอบซ่อนหนังสือลามกไว้ที่ไหน หากนายยังไม่เชื่อว่าฉันสามารถระบุตำแหน่งได้ ฉันจะไปฟ้องแม่เฉินยี่ ฉันจะคอยดูนายถูกเฆี่ยนก็แล้วกัน”
เฉินกว้านได้ฟังก็ใ ไม่ใช่ว่าเป็เพราะผู้หญิงคนนี้รู้ความลับของตน แต่เป็เพราะถ้อยคำของเธอเหมือนที่เฉินชิงพูดกับเขาประจำอย่างไม่ผิดเพี้ยน “แล้วพี่มาอยู่ร่างนี้ได้ยังไงล่ะ”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ความทรงจำของฉันเพิ่งกลับคืนมาเมื่อวานนี้หลังจากที่ฉันได้เห็นแม่เฉินยี่น่ะ” เฉินชิงกล่าวอย่างเสียงเศร้าเพราะคิดถึงแม่เฉินยี่
“แล้วใครฆ่าพี่ล่ะ”
“น่าเสียดายฉันจำไม่ได้ว่าใครเป็คนฆ่าฉัน รู้เพียงแต่ว่าก่อนตายฉันอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของเ้าพ่อค้ายา ในบ้านของเขา”
เฉินกว้านมองนาฬิกา “จะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว พวกเราค่อยมาคุยกันตอนเย็นวันนี้ ผมคงออกเดินทางกลับบ้านตอนค่ำๆ พี่ไปเรียนเถอะ”
“อื้อ แล้วเจอกันน้องชาย”
**********************************************
เฉินชิงดีใจที่น้องชายยอมเชื่อเธอ เข้ามาในห้องเรียนอย่างอารมณ์ดี พอถึงเวลาเลิกเรียนก็รีบไปหาน้องชายทันที ไปคุยกันที่ม้านั่ง
“ตอนนี้หน่วยลาร์ซาร์เป็อย่างไรบ้าง” เฉินชิงเริ่มห่วงที่ทำงานเก่า
“ทุกคนมองว่าหน่วยลาร์ซาร์มีประสิทธิภาพต่ำลง เนื่องจากพี่ไม่อยู่ และคนที่มาแทนก็ทำงานแบบเช้าชามเ็าม พี่พะแพงก็ย้ายไปหน่วยซิกร์ ส่วนกลางมีแผนว่าอาจจะยุบหน่วยนี้ทิ้ง” เฉินกว้านกล่าว
“สงสารแม่ อุตส่าห์ก่อตั้งหน่วยนี้มากับมือ” เฉินชิงพูดอย่างเสียงเศร้า
“แล้วเมื่อไหร่พี่จะกลับไปล่ะ ทุกคนคงดีใจถ้าพี่ยังอยู่” เฉินกว้านอยากให้พี่สาวกลับไป
“ขนาดนายเองก็ยังจะไม่เชื่อพี่เลย นับภาษาอะไรกับแม่และเพื่อนพี่” เฉินชิงเห็นความเป็ไปได้น้อยมาก
“ใช่สิ ตอนนี้พี่ก็เป็ภรรยาเศรษฐีซะด้วย”
“อย่าพูดถึงมันเลย นายเตรียมตัวกลับบ้านเถอะ นี่มันก็เย็นมากแล้ว คนขับรถที่บ้านฉันคงรอฉันแย่”
เฉินกว้านเดินไปส่งพี่สาวขึ้นรถ แต่คนภายนอกจะมองว่าเป็อาจารย์เดินไปส่งลูกศิษย์ แต่แล้วเฉินชิงก็ใเพราะคนที่มารับไม่ใช่คนขับรถประจำตัวแต่เป็นายณัฒวัฒน์ แต่เฉินชิงในร่างของฝนต้องสงบใจไว้ แล้วหันมาไหว้อาจารย์กว้านอย่างนอบน้อม นายกว้านรู้ทันจึงรับไหว้ แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันไป
ทางด้านณัฒวัฒน์รู้สึกหึงหวงภรรยาตนเองแบบไม่รู้ตัว ยิ่งมาเห็นฝนเดินเคียงกันกับอาจารย์หนุ่มอย่างสนิทสนิมก็ยิ่งโกรธมากแต่ต้องเก็บอาการไว้ ประกอบกับที่เขามารอภรรยาตนเองเป็ชั่วโมงแล้วก็ไม่มาสักที เขาจึงพูดกระแทกเสียง “ขึ้นรถ”
เฉินชิงยอมขึ้นรถแต่โดยดี ในใจคิดว่า “งานเข้าแล้ว นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรขึ้นมา ถึงมารับได้นะ”
“เธอไปทำอะไรมา ทำไมปล่อยให้ฉันรอนานขนาดนี้” ณัฒวัฒน์ถามอย่างโมโห
“ปรึกษาเื่เรียนกับอาจารย์กว้านมาค่ะ”
“ใช่เื่เรียนแน่หรอ ไม่ใช่เื่ชู้สาวล่ะ ป่านนี้ไม่ใช่ในโรงเรียนจะนินทาว่าฉันถูกสวมเขาเรียบร้อยแล้วล่ะมั้ง”
“ทำไมคุณมีความคิดที่แย่ขนาดนี้ล่ะคะ อาจารย์เขาเป็คนดี คุณก็ไปกล่าวหาเขาเสียๆหายๆ หากคุณเกลียดฉันขนาดนี้คุณก็หย่ากับฉันเลยสิคะ”
ณัฒวัฒน์โมโหจนหูแดง ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดเื่หย่าเพื่อปกป้องผู้ชายคนนั้น ในใจคิดว่าไม่อยากหย่ากับฝน แต่จะให้บทเรียนฝน เลยจอดรถในที่เปลี่ยว และกล่าวว่า “เดี๋ยวนี้เธอปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ งั้นเธอลงไปจากรถฉันเดี๋ยวนี้ เก่งมากนักก็หาทางกลับบ้านเองก็แล้วกัน”
นิสัยจริงๆของเฉินชิงเป็คนไม่ยอมคน เธอเลยลงไปจากรถทันทีแล้วเดินไปตามทางโดยไม่หันกลับมามองณัฒวัฒน์อีกเลย
ทางด้านณัฒวัฒน์เจ็บใจที่ฝนไม่ยอมขอร้องตน ได้แต่แข็งใจขับรถกลับบ้านโดยไม่สนใจฝนเช่นกัน
2K
![เกิดใหม่ในร่างคุณชายสามแห่งตระกูลเฟย [ มี E-book ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689778299_34862702.webp)