ตอนที่2
"อ้ะ..อิ๊..อ๊าา!!
"คุณหลิวค่ะ...เสียวจัง!!
"อ้ะ...ลึกไปแล้วค่ะ....โอ๊ยยย....เสียวอะไรขนาดนี้!!สีหน้าของหญิงสาวใบหน้าสวยปากทาสีแดงกำลังอ้าปากระบายความเสียวและแรงที่อัดกระแทกใส่ร่างกายของเธอไม่ยังมันเร่าร้อนดั่งไฟ และรุนแรงดั่งพายุ ร่างใหญ่กำยำล่ำสันไม่เคยแสดงสีหน้าร่วมกับเธอเลย ไม่เคยจูบไม่เคยเร้าโรม เธอถึงชื้อตัวมาให้ทำหน้าที่เพียงเพราะทำให้คุณหลิวหัวหน้าตระกูลร่ำรวยนี้ระบายความใคร่และได้ปลดปล่อยเท่านั้นคือว่าเธอทำงานได้สำเร็จ
"อื้อ...อิ..อ้ะ..อ่าาา!!!
"ตับตับตับ!!!ร่างใหญ่โถมตัวกระหน่ำใส่ร่างกายของหญิงสาวที่เขาชื้อมาด้วยความหงุดหงิดอารมณ์ใบหน้าของเขาเอาแต่คิดในหัวเห็นเป็ภาพของสาวน้อยใบหน้าสวยตากลมรอยยิ้มใสๆมองเขาตาเป็ประกาย..
เท่านั้นที่นึกถึงเขาก็รุ่มร้อนขึ้นมาในกายและรัวเอวหนากระแทกสะโพกของหญิงคนนี้ครางไม่เป็ซับไม่เป็ภาษาเธอเสียวจนน้ำแตกส่วนเขายังไม่ทันจะได้เสร็จเพราะเป็คนที่อึดและทนทานมาก
เื่ปลดปล่อยหรือน้ำแตกนี้ยากมากสำหรับเขาคนนี้ ถ้าไม่ถึงความเร้าใจอารมณ์ของเขาก็ไล่ผู้หญิงที่มาบริการเขาออกไปทันทีแต่บนสวาทของเขาเองนั่นมันอิกจะดิบๆเถื่อนๆหน่อย
ยิ่งเห็นสีหน้าอ้อนวอนขอให้เขาทำให้ได้ปลดปล่อยก็ยิ่งชอบรั้งเวลาเอาไว้ชอบมองสีหน้าทรมานในเพลิงคาระร่านสวาทของผู้หญิง..
"อื้มมม..."ร่างใหญ่กำยำแข็งแรงในที่สุดก็ได้ระบายน้ำออกมาได้น้ำหนึ่งแล้ว ก็สบายตัวขึ้นมาหน่อยนึง แต่ยังรู้สึกไม่อิ่มเอมเท่าไหร่นัก..
"ปึก!!!
"ออกไปรับเงินของเธอได้เลย"พอเสร็จงานเขาก็ไล่พวกผู้หญิงพวกนี้ออกไปทันทีไม่เคยที่จะให้ใครมาค้างบนเตียงบนห้องได้สักคนเพราะไม่มีใครพิเศษที่เจาอยากจะเลี้ยงดูเอาไว้นานๆคนพวกนี้แค่ชั่วครั้งชั่วคราวเป็ที่รองรับระบายอารมณ์ของเขาเท่านั้นไม่คิดที่จะจริงจังไม่คิดที่จะเลี้ยงดูเป็ตัวเป็ตนและไม่มีความรู้สึกกับพวกผู้หญิงที่จ้างมาสักคน..
"ขอบคุณคุณค่ะคุณหลิว"หญิงสาวหน้าบานยิ้มแป้นรีบคว้าเอาเสื้อผ้าของตัวเองใส่ลวกๆและเปิดประตูออกไปด้วยความดีใจเพราะว่าข้าตอบแทนของเธอที่ได้นั้นสามารถเลี้ยงดูตัวเธอซื้อข้าวซื้อของที่มีราคาได้แค่เสียเนื้อตัวครั้งหนึ่งสองครั้งนับว่าคุ้มกับการที่ได้ค่าตอบแทนมา..
พวกเธอจึงดีใจมากๆถ้าได้มารับใช้คุณหลิวเพราะว่าจะได้ผลประโยชน์กับไปเต็มเม็ดเต็มหน่วยหนักกระเป๋าเลยทีเดียวจะไม่ให้เธอหน้าบานได้ยังไง..
ถึงร่างกายจะบอกช้ำเล็กน้อยแต่ก็คุ้มค่ากับการที่ได้สิ่งที่พวกเธอใฝ่ฝันอยากได้มาด้วยงานง่ายๆแค่ไม่กี่ชั่วโมง..
ดวงตาคมเข้มจ้องมองไปนอกหน้าต่างที่เคยมีเด็กสาวที่เขาเลี้ยงดูชอบมาทำสวนด้วยสภาพที่เปื้อนคราบน้ำคราบดินบ่อยไปเขาเห็นจนชินตาแต่เพราะช้วยนี่เธอยังไม่หายสักทีเขาจึงไม่เห็นภาพนั้น รู้สึกหงุดหงิดง่ายดายขึ้นแบบไม่รู้สึกปกติอารมณ์ของเขาจะควบคุมได้ง่ายไม่ค่อยที่จะแสดงออกมาให้ใครได้เห็นแต่คงเป็เพราะมีอะไรไม่ได้ดั่งใจจึงทำให้เขาเป็เช่นนี้
1 สัปดาห์ผ่านไป..
รถยนต์บ้านตระกูลหลิวจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังโตั้แ่วันนั้นเขาก็รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านไม่ค่อยอยากจะอยู่บ้านจึงออกไปอยู่ที่บ่อนคาสิโนเป็เวลาร่วมอาทิตย์แล้ววันนี้หัวหน้าตระกูลใหญ่ที่กุมทุกอย่างในตระกูลนี้เอาไว้หมดก็ได้กลับเข้าบ้านที่เป็คฤหาสน์ของเขา
แม่บ้านพ่อบ้านต่างเรียงรายเป็แถว 2 ข้างรอเคารพเ้านายที่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน..
"คุณหลิวค่ะ เย็นนี้จะรับประทานอาหารเย็นกี่โมงคะ"หัวหน้าแม่บ้านป้าเฉินถามเ้านายด้วยความเคารพนอบน้อม..
แต่สายตาของเ้านายของเธอเหมือนจะมองหาใครสักคน ที่พอมองไม่เห็นแล้วคิ้วดกก็ขมวดเข้าหากัน..
"สามทุ่มแล้วกัน"คำตอบสั้นๆก่อนที่ร่างใหญ่สูงกำยำใบหน้าหล่อเหลาคมจะเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์...
ด้านลี่ฟานพึ่งจะหายดีขึ้นมาแต่ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์เธอยังอ่อนแรงและทำงานช้าจึงหลบหน้าคุณหลิวที่พึ่งกลับมาบ้านเธอไม่ได้ออกไปต้อนรับเพราะว่าใบหน้าที่ที่ซีดเซียวของเธอยังไม่หายดีเท่าไหร่กลัวว่าหากมองเห็นแล้วอาจจะรกลูกหูลูกตาและทำให้หงุดหงิดรำคาญใจได้เธอจึงเลี่ยงที่จะไม่พบเจอรอให้หายดีค่อยกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่ดีกว่าถึงในใจอยากจะทำงานให้ดีแต่สังขารของเธอมันกลับไม่เอื้ออำนวยนี่สิ..
"ป้าเฉินคะ คุณหลิวจะรับประทานมื้อเย็นไหมคะ"เสียงเอยถามด้วยความกระตือรือร้นของหญิงสาววัยสดใสร่าเริงที่ควรที่จะมีชีวิตสมวัยแต่ทว่าั้แ่เล็กจนโตก็ตกอยู่ในความลำบากถูกแม่ทิ้งกลายเป็เด็กกำพร้าถูกคนมีเมตตาชุบเลี้ยงดูในบ้านเธอเป็หญิงสาวที่ไม่เหมือนผู้หญิงวัยเดียวกันต้องทำงานรับใช้คนอื่นอย่างเต็มที่และต้องตอบแทนพระคุณของคนที่มีบุญคุณต่อเธออีกด้วยและสมองของเธอจึงไม่มีการคิดอย่างอื่นนอกจากแทนบุญคุณเท่านั้น
"สามทุ่มเวลานั้นล่ะเตรียมทุกอย่างให้พร้อม"
"ป้าหนูจะช่วยอย่างเต็มที่"ไม่ได้ยิ้มแย้มเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานสดใสและงดงามเหมือนผ้าขาวผืนหนึ่งที่สะอาดหมดจด
"ผ่านไปตั้ง 1 สัปดาห์แล้วยังไม่หายดีหรือทำไมถึงไม่ออกมาทำงานทำหน้าที่ของตัวเอง"ปากขยับบ่นพึมพำคนเดียวออกมาด้วยความสงสัยและนี่ก็ล่วงเลยเวลา 21:00 น แล้วที่เขาบอกว่าจะรับประทานอาหารมื้อเย็นแต่ทำไมรู้สึกว่าท้องมันไม่หิวเลยสักนิด
"อาฟงให้คนเอาสุราอุ่นๆมาก็พอฉันไม่กินมื้อเย็นแล้ว"หลิวเทียนบอกกับคนสนิทของเขาที่คอยเป็มือขวามือซ้ายดูแลเขาเป็อย่างดีด้วยความภักดีและน่าไว้ใจทำงานอะไรไม่เคยทำให้เขาต้องเหนื่อยใจแม้แต่ครั้งเดียว
"ครับคุณหลิวผมจะไปบอกพวกเขาตามที่คุณ้า"อาฟงโค้งคำนับก่อนที่จะขอตัวหันหลังเปิดประตูออกไปจากห้องแห่งนี้ไปทำตามคำสั่งของเ้านายคฤหาสน์แห่งนี้
"อ้าวไม่รับแล้วหรือ รับแค่สุราร้อนเท่านั้นเอง"
"อาลี่ นำสุราร้อนไปให้คุณหลิวนะ"ป้าเฉินเห็นว่าหญิงสาวยินดีที่จะรับใช้คุณหลิวเธอจึงเลือกที่จะให้สาวน้อยคนนี้ไปทำหน้าที่..
ส่วนลี่ฟานเธอใจคอไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพราะว่าเธอยังร่างกายไม่หายดีไม่อยากจะทำให้ผู้มีพระคุณของเธอต้องรู้สึกหงุดหงิดใจแต่ก็ปฏิเสธป้าเฉินไม่ได้ที่เลี้ยงดูเธอมาเปรียบเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่งเธอจึงเคารพและเชื่อฟังตัวของป้าที่บอกกล่าวกับเธออย่างง่ายดาย
แขนทั้งสองข้างถือถาดที่้ามีสุราอุ่นๆเดินตามหลังของชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าเรียบนิ่งจนรู้สึกน่ากลัวเธอเดินตามไปเรื่อยๆจนไปถึงฝั่งที่เป็ส่วนตัวของคุณหลิวที่คนนอกถ้าไม่ได้รับอนุญาตจะไม่ได้เข้ามาในที่แห่งนี้เป็อันขาด
สายตาของเธอไม่ได้มองสำรวจอะไรเพียงแค่มองตรงไปตามเส้นทางที่เขาจะพาเธอไปเท่านั้นด้วยความมุ่งมั่น
"ทำไมนานจัง"เสียงออกจะหงุดหงิดใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ถือสาอะไรขณะที่พูดแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเพราะคิดว่าเป็แค่อาฟงคนเดียวที่เข้ามาในห้องนี้
"ขอโทษครับคุณหลิว พอดีว่าล่าช้าเล็กน้อย"
"อาลี่ นำสุราไปวางไว้โต๊ะตรงนั้นก่อน"พออาฟงเรียกชื่อของลี่ฟ่านมันเหมือนกับคนในบ้านที่สนิทสนมเคยพูดคุยกันใบหน้าของหลิวเทียนตะหงิดตะหงิดขึ้นมาชักจะไม่ชอบใจนิดๆ
"ออกไป"
"ค่ะ"ร่างบางเมื่อวางถาดสุราที่เธอถือมาเรียบร้อยแล้วและได้ยินคำว่าออกไปเธอก็ตอบรับทันทีพร้อมที่จะเปิดประตูออกไปทุกเมื่อและไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาสักนิด
"เธออยู่อาฟงออกไป"ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้าขึ้นมามองทันทีด้วยความใที่จู่ๆเสียงเข้มคล้ายๆดุดันคำสั่งออกมานั้นทำให้เธอรู้สึกหวั่นๆหรือว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเธอจะไม่พอใจเธอ..
อาฟงออกไปจากห้องนี้ตามคำสั่งเพียงไม่นานในห้องแห่งนี้ก็มีเพียงแค่เขาเธอสองคน
232
