เพี๊ยะ ~~
‘’โอ๊ย!! ‘’ มาร์คินเดินเข้ามาตบหน้าฉันถึงในห้องนอนของฉัน
‘’คุณมาตบฉันทำไม’’ ฉันถามเขาด้วยความสงสัย
‘’ยังจะมาตีหน้าใสไร้เดียงสาอีกหรอ’’ เขาเดินเข้ามาบีบไหล่ฉัน
‘’โอ๊ย ปล่อยนะฉันเจ็บ’’
‘’ เธอเอาเื่ที่ฉันจะหย่ากับเธอไปบอกคุณแม่ใช่ไหม’’
‘’เปล่านะ ฉันไม่ได้พูด’’
‘’แล้วท่านรู้ได้อย่างไรกันหล่ะ คนอย่างเธอมันน่ารังเกียจนัก’’
‘’ฉันไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงได้มาทำกับฉันแบบนี้! ’’ ฉันะโถามออกไปสุดเสียง มาร์คินเองก็ใไปเล็กน้อยเพราะไม่ว่าทุกครั้งฉันก็ไม่เคยที่จะขึ้นเสียงหรือเถียงเขากลับเลยแม้แต่ครั้งเดียว ั้แ่แต่งงานกันมาเขาไม่เคยที่จะทำดีหรือพูดจาดีๆกับฉันเลย ฉันเองก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องทำกับฉันแบบนี้
‘’ยังมีหน้ามาถามอีกหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอที่อยากได้ฉัน ป่านนี้ฉันกับไอรินก็คงได้แต่งงานกันแล้ว! ‘’
‘’ไอริน? ‘’
‘’ใช่ รู้ไว้ซะด้วยว่าฉันไม่เคยรักเธอเลย จำไว้! ‘’ เขาผลักฉันจนล้มลงไปกองอยู่กับพื้น
‘’ทำไมกัน ทั้งที่ฟ้ารักคุณ ยอมคุณทุกอย่างแต่ทำไมคุณถึงไม่รักฟ้าบ้างเลย’’ ฉันถามเขาทั้งน้ำตาที่เอ่อคลอ
‘’คนอย่างเธอไม่มีค่าพอให้คนอย่างฉันรักหรอกน้ำฟ้า’’
กริ๊งๆ~~
‘’ฮัลโหลครับไอริน’’
[มาร์คินคะ อยู่ไหนแล้ว รินมารออยู่หน้าร้านนานแล้วนะ]
‘’รอหน่อยน๊า ผมเสร็จธุระแล้วเดี๋ยวผมไปหานะครับ’’
[ก็ได้ค่ะ แต่อย่านานนะคะ]
‘’ครับ ที่รัก’’ เขากดวางสายไปแล้วหันมาคุยกับฉัน
‘’ส่วนเธอ อย่าได้คิดเอาเื่นี้ไปบอกพวกท่านอีก’’ แล้วเขาก็เดินออกจากห้องของฉันไป