โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
เมื่อขึ้นมาบนรถม้า เฟยหลงกล่าวทักทายลุงเจี้ยน คุยกันอยู่หลายคำจนได้เวลาออกเดินทาง พร้อมนั่งประจำที่
“เหนื่อยหรือไม่ จิบน้ำหน่อยเถิด” เฟยฮวาส่งน้ำให้บุตรชาย
“ไม่เหนื่อยเลยขอรับท่านแม่ ข้าสนุกมาก” ถึงจะไม่เหนื่อย แต่เขาก็กินน้ำที่ท่านแม่ป้อน
“ถังหูลู่ ทานรองท้องก่อน แม่จะไปซื้อแต่ท่านลุงร้านถังหูลู่ไม่คิดตำลึง บอกแสดงความยินดีที่เ้าไปเรียนวันแรก” เฟยฮวาหยิบถังหูลู่ออกจากถุงกระดาษยื่นให้บุตรชาย เกรงใจอยู่ของซื้อของขาย ไม่ใช่ได้มาง่ายแบบนางที่พึ่งพาพี่ชายระบบ แต่ท่านลุงก็ยัดของใส่มือ
“ท่านลุงช่างใจดีกับข้ามาก หากข้าไปตลาดจะไปกล่าวขอบคุณท่านลุง” สายตามองเฉาเหมยเคลือบน้ำตาลแวววาวน่ากินนัก
“เ้ารู้ความนัก จับไม้ดี ๆ เล่า”
“ชื่นใจมากขอรับท่านแม่ เฉาเหมยแสนอร่อยชื่นใจ” เขากินไปทั้งลูก พอได้กินบ่อยครั้ง ค้นพบว่าหากกินทั้งลูกให้คำเดียวจะอร่อยชื่นใจมากกว่าปกติ เฟยฮวายิ้ม แค่มองบุตรชายกินก็มีความสุขแล้ว
“ท่านแม่ทานไหมขอรับ” เด็กชายยื่นถังหูลู่ให้ท่านแม่
“ลูกกินเลย แม่ไม่หิว” ่นี้แม่ลดน้ำหนักอยู่ ถังหูลู่น้ำตาลสูงมากคือสิ่งต้องห้าม เก็บท้องไว้กินมื้อหนักทีเดียวหากบอกหมดคงจะมีคำถามต่อว่าน้ำตาลสูงคืออะไร และได้ถามยาว ปิดจบแค่นี้พอ
“ขอรับท่านแม่”
กินถังหูลู่หมดไม้ ก็ถึงเรือนพอดี ลงรถม้าแยกย้ายกับท่านลุง
“กลับเรือนปลอดภัยขอรับท่านลุง”
“ขอบใจเ้า พบกันพรุ่งนี้ ลุงมารับเหมือนเคย” ท่านลุงจ้านตอบกลับ เฟยหลงช่างน่าเอ็นดูเสียจริง รู้จักพูดเป็ห่วง
“ท่านลุงไปแล้ว เข้าเรือนเรากัน”
สองแม่ลูกจูงมือกันเข้าเรือน ไปนั่งพักผ่อนที่โต๊ะนั่งเล่น เฟยฮวาจัดแจงอาหารเอาออกจากตะกร้า
“ลูกหิวหรือยัง จะกินข้าวเลยไหม” ปกติแล้วเราจะรับอาหารเย็นกันตอนยามโหย่ว แต่วันนี้บุตรชายไปเรียน อาจใช้พลังมาก กลัวจะหิวเร็วกว่าปกติ
“ยังไม่หิวขอรับท่านแม่ มื้อกลางวันข้ากินข้าวไปตั้ง 2 ถ้วย” เฟยหลงบอกอย่างภูมิใจ ท่านแม่สอนไว้ว่า ให้กินให้อิ่ม หากไม่อิ่มให้บอกอาจารย์เพื่อขอเติมได้
“แสดงว่าอาหารที่สถานศึกษาอร่อยใช้ได้”
“อร่อยขอรับท่านแม่ แต่ของท่านแม่อร่อยกว่า” เด็กชายตอบตามความคิด
“แม่เชื่อ ดีจริงที่เ้ากินได้มาก”
“ข้ากินข้าวกับซุปเนื้อถู่โต้ว ไข่ต้ม น่องไก่ทอดชิ้นใหญ่ จบมื้อมีส้มด้วยขอรับ” เฟยหลงเล่าอย่างละเอียด
“อาหารเ้าน่ากินนัก” เฟยฮวาฟังแล้วก็สบายใจ ดูสถานศึกษาจัดอาหารกลางวันให้เป็อย่างดี ทางการเป็ผู้สนับสนุน ไม่ต้องเสียตำลึงทั้งค่าอาหาร และค่าเล่าเรียน
“ตอนกินข้าก็คิดถึงท่านแม่ขอรับ ข้ากินซุปไปถ้วยใหญ่ ไข่ต้มไป 2 ลูก น่องไก่ชิ้นใหญ่อีก 2 น่อง”
“เ้ากินอิ่มแม่ก็ดีใจ” เฟยฮวายิ้มด้วยความเอ็นดู อาจารย์จะเลี้ยงไหวไหม
“ท่านอาจารย์ไป๋บอกด้วยนะขอรับ ให้สหายดูข้าเป็ตัวอย่างหากกินแบบนี้ต่อไปจะตัวโตแข็งแรง” เฟยหลงบอกท่านแม่ด้วยความภูมิใจ เขาก็เพิ่งรู้ว่ากินเก่งนับเป็ความสามารถที่ดี
“ท่านอาจารย์กล่าวได้ถูกต้อง แต่กินแล้วต้องออกกำลังให้มากด้วยถึงจะแข็งแรง” เฟยฮวาสอนบุตรชายเพิ่มเติม
“ขอรับท่านแม่ ข้าจะตั้งใจเรียนวรยุทธ์ ท่านอาจารย์บอกว่า หากเรียนจนเก่งแล้ว นำไปใช้ป้องกันตัว ปกป้องครอบครัวเราได้ ข้าจะตั้งใจเรียน ต่อไปจะปกป้องท่านแม่และท่านพ่อนะขอรับ” เฟยหลงเล่าเรื่อวที่อาจารย์สอนให้มารดาฟัง เฟยฮวาฟังแล้วก็ยิ้มรับ ช่างเป็เด็กที่จิตใจดีเสียจริง
“แม่เชื่อว่าลูกทำได้ แม่จะคอยดูวันนั้น” เฟยฮวาลูบหัว
“รอได้เลยขอรับ!”
“แล้วมื้อพักจิบชาหนึ่งถ้วยเล่า นอกจากขนมแม่ลูกกินอะไร”
“ทานนมวัวกับขนมเจียนตุนไส้ถั่วแดงขอรับ ท่านอาจารย์บอกว่าต้องกินนมทุกวัน ส่วนขนมแต่ละวันจะไม่เหมือนกัน”
“ดียิ่ง อีกไม่นานร่างกายเ้าคงแข็งแรงมาก กินนมทั้งที่บ้านและสถานศึกษา”
“ขนมท่านแม่อร่อยมากขอรับ ข้ากินทีไรก็ชอบทุกทีท่านอาจารย์ไป๋ก็ชม บอกหากท่านแม่เปิดร้านท่านอาจารย์จะไปซื้อ สหายข้าพอเปิดห่อกระดาษห่อขนมก็ดีใจมาก บอกท่านแม่ใจดีให้ขนมหลายชิ้น ชิ้นโต ๆ ด้วย พอชิมแล้วก็ชอบกันทุกคนเลย” เฟยหลงเล่าครบทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในมื้ออาหารทานเล่น
เฟยฮวานั่งเท้าคางฟังบุตรชายเล่าเื่ด้วยความเพลิดเพลิน
“มีบอกด้วยนะขอรับว่าอยากแลกท่านแม่กับข้า จะได้กินขนมทุกวัน ข้าส่ายหัวปฏิเสธเลย บอกไปว่าข้ารักท่านแม่มากแลกไม่ได้หรอก แต่จะเอาขนมมาให้กินอีก”
… บุตรชายนางกับสหายจะแลกมารดาเพราะขนม เื่วุ่น ๆ ของเด็กน้อยที่แท้
“เ้าแก้ปัญหาได้ดี ไม่โกรธที่เพื่อนขอแลก เก่งมาก”
“ข้าจำที่ท่านแม่สอนได้ขอรับ ไม่ขี้โมโห พูดคุยกันด้วยถ้อยคำที่ดี”
ไม่คิดว่าจะจำได้ขนาดนั้น ที่นางสอนเขาทุกวัน เขาล้วนจดจำทุกอย่าง
“เ้าเก่งมากเลย วันนี้มื้อเย็นเรามาฉลองกัน มีกุ้งทอดเกลือจากเหลาเป่าอี้ของโปรดเ้าด้วย ท่านป้าตงกับท่านป้าถางเป็ผู้จ่ายตำลึง” เฟยฮวาหยิบห่อผ้าออกมาเปิด
“ดีจริงขอรับ ข้านึกอยากกินพอดี หากข้าไปตลาดจะไปขอบคุณท่านยายทั้งสอง” เฟยหลงยิ้มดีใจ เมื่อรู้ว่าวันนี้จะได้กินของโปรด
“แม่จะทำอาหารเพิ่มด้วย ฉลองที่เ้าไปเรียนวันแรก”
“ข้ารักท่านแม่”
“แม่ก็รักเ้าที่สุด ลูกอยากกินอะไรเป็พิเศษไหม”
“หม้อไฟได้ไหมขอรับ หม้อไฟต้มยำทะเลแบบเผ็ดน้อย”
“ได้สิ แม่แถมหมูย่างให้อีกจาน มีแต่อาหารทะเลเผื่ออยากกินเนื้อ”
“ขอบคุณขอรับท่านแม่”
เฟยหลงยังคงเล่าเื่ราวของสหายน้อยให้มารดาฟัง หนึ่งวันพันเหตุการณ์สุด ๆ
“ข้าจะเล่าให้ท่านแม่ฟังอีกนะขอรับ แต่ตอนนี้ได้เวลาข้าไปรดน้ำผักแล้ว” เฟยหลงท้วงขึ้น เพราะเขาชอบไปรดน้ำผักเวลานี้ ตอนแดดร่ม ไม่ร้อน
“ขยันเสียจริง งั้นแม่จะไปเข้าครัวเช่นกัน ลูกตักน้ำรดผักอย่างระมัดระวังด้วยเล่า หากมีอะไรเรียกแม่ได้เลย” โอ่งดินที่นางใส่น้ำไว้ให้บุตรชายมีขนาดเล็กมาก ใช้รดน้ำผัก 2ครั้งก็หมดโอ่ง แต่เพื่อความปลอดภัยเลยเตือนไว้ก่อน
“ได้ขอรับท่านแม่”
แม่ลูกต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง เฟยฮวาแอบดูบุตรชายอยู่ครู่หนึ่ง เขาตั้งใจตักน้ำจากโอ่งดิน ไปรดน้ำผักด้วยรอยยิ้ม ค่อย ๆ รดน้ำผักทีละต้นด้วยความใส่ใจ ดูเป็คนอ่อนโยน เฟยฮวายิ้มก่อนเข้าครัว อุ่นอาหารที่ซื้อมาเสียหน่อย กินตอนร้อนจะได้อร่อย
‘พี่ชายระบบ ขอหม้อไฟต้มยำทะเลรวมเผ็ดน้อย กับหมูย่างแสนอร่อย 1 จาน พร้อมข้าวสวยด้วยเ้าค่ะ เอาวัตถุดิบที่มีไปใช้ได้เลย ส่วนที่ไม่มีรบกวนใช้ในคลังสินค้าของข้าในอาณาจักรห่าวอู๋”
‘ได้ขอรับนายหญิง’
ควันรุ้งกระจายทั่วห้องครัว เมื่อควันจางบนโต๊ะเตรียมอาหารก็ปรากฎ หมูย่างในจานกระเบื้องขนาดใหญ่วางอยู่ สีสันชวนน่าลิ้มลอง ย่างมาแบบกำลังพอดีดูชุ่มฉ่ำ ในจานหมูย่างนั้น มีทั้งสามชั้น สันคอ และซี่โครง รวมความอร่อยในจานเดียว พี่ชายระบบจัดเต็มให้เสมอ นางไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากเลย เพียงบอกสิ่งที่้าแบบกว้าง ๆ
พระเอกของมื้อฉลองนี้ หม้อไฟทองเหลืองขนาดใหญ่พิเศษ เหมือนยกทั้งทะเลมาไว้ในหม้อนี้ ขาปู กรรเชียงปู เนื้อปู แกะให้มาเป็อย่างดีพร้อมกิน กุ้งตัวใหญ่ไร้เปลือก ดูสดมากแค่เห็นก็รับรู้ถึงความกรอบเด้ง เนื้อปลาอังเกยสีนวล ที่ว่ากันว่าเนื้อหวานนุ่มมีความมัน หอยสั้นเป้ยชิ้นโตอยู่บนเปลือกหอยที่ทำความสะอาดมาเป็อย่างดี หมึกชิ้นโตขาวอวบ หั่นเป็ชิ้นพอดีคำ พอมีผักได้กิน เห็ดหลากหลายชนิดและมะนาวฝานบาง ๆ จัดเรียงไว้ ให้ความรู้สึกน่ากินเพิ่มขึ้นไปอีก ด้านล่างของหม้อไฟมีช่องใส่ถ่านไว้ทำความร้อน ให้หม้อไฟนี้เดือดอยู่ตลอดเวลา
‘เช่นเดิมขอรับ เมื่อััที่ภาชนะ จะเกิดความร้อนและกลิ่น หม้อไฟนั้นตราบใดที่ใช้งาน ถ่านจะไม่มอดไหม้’
‘ขอบคุณเ้าค่ะพี่ชายระบบ อลังการกว่าที่คิดไว้นัก’
‘ยินดีขอรับ วันสำคัญทั้งที’
‘น่ากินมาก แต่ข้าและบุตรชายจะกินหมดไหม’
‘ข้าคิดว่าหมด แต่อาจต้องนั่งย่อยนานหน่อยขอรับ’
ก็จริง อาหารจากระบบนั้นอร่อยมาก นางกับเฟยหลงพร้อมสู้ตายเสมอ
เมื่ออุ่นกุ้งทอดเกลือยากเหลาเป่าอี้เรียบร้อยแล้วก็พร้อมััภาชนะ ส่งกลิ่นหอมไปทั่วเรือน เมื่อได้กลิ่นคนที่รดน้ำผักยังต้องเร่งมือ
“ข้ารดน้ำเสร็จแล้วขอรับ!”
“ไปล้างหน้า ล้างมือเลยแล้วนั่งรอแม่ที่โต๊ะนะ”
เฟยฮวาจัดอาหารที่โต๊ะ และยกเมนูพระเอกอย่างหม้อไฟมาวางเป็อย่างสุดท้าย เฟยหลงมองหม้อไฟวันนี้แล้วตกตะลึง อาหารของท่านแม่ทำให้เขาแปลกใจได้เสมอ
“วันนี้หม้อไฟยิ่งใหญ่นัก” เฟยหลงทักขึ้น ตาเป็ประกายพร้อมลุย
“ฉลองวันสำคัญของลูก พร้อมกินไหม”
“พร้อมขอรับท่านแม่!”
“แม่ตักซุปหม้อไฟให้ กินเนื้ออะไรก่อนดี” ป้องกันเด็กจากไฟ
“ปูขอรับ!”
“ลองชิมดูสิว่าวันนี้อร่อยไหม” เฟยฮวาตักซุปต้มยำสีทองพร้อมเนื้อปูชิ้นโตให้บุตรชาย
“อร่อยมากขอรับท่านแม่ เผ็ดเล็กน้อยเท่านั้นข้ากินได้ทั้งหม้อเลย!” เฟยหลงเมื่อได้ชิมซุปก็ตาลุกวาว
“กินเยอะ ๆ หากอิ่มแล้วก็หยุดนะ ไม่ฝืนกิน ครั้งหน้าแม่จะได้ทำอาหารให้น้อยลงหน่อย จะได้ไม่เหลือทิ้ง”
“ข้าจำที่ท่านแม่สอนได้ขอรับ กินให้เต็มที่ แต่อิ่มแล้วต้องหยุด ไม่ฝืนกิน จะลำบากท้องได้!”
“เก่งนัก จำได้หมดเลย เอาขาปู ส่วนนี้ลูกยังไม่เคยกิน” เฟยฮวาส่งขาปูให้บุตรชาย
“อร่อยขอรับท่านแม่ เนื้อตรงขาปูยาวยิ่งนัก” เฟยหลงกินปูอย่างอร่อย เขารักอาหารทะเลที่สุด เฟยฮวาเห็นแล้วถ้ามีโอกาสอยากพาเขาไปเที่ยวทะเล ได้กินอาหารทะเลพร้อมรับบรรยากาศคงจะเป็มื้อที่อร่อยที่สุด
“นี่คือหอยสั้นเป้ยลูกนั้นยังไม่เคยได้ลิ้มลอง กินเพียงเนื้อเท่านั้น ส่วนแข็งนี่กินไม่ได้ มันคือเปลือกหอย”
“เนื้อนุ่มแน่นดีขอรับท่านแม่ มีรสชาติเค็ม กลมกล่อม” เฟยหลงลองกินทุกอย่างตามที่มารดาตักให้ และชอบทุกอย่างด้วย
“เนื้อปลาอังเกยลูก ปลาชนิดนี้เป็ญาติกับปลากระพง อาศัยในทะเลเหมือนกัน” เฟยฮวาอธิบายง่าย ๆ พอ หากบอกอยู่ในวงศ์เดียวกันก็ยาวอีก พร้อมตักเนื้อปลาให้บุตรชาย
“เป็ญาติที่อร่อยเหมือนกันเลยขอรับท่านแม่ แต่ปลาอังเกยจะมีรสชาติมัน และกลิ่นต่างกัน ข้าชอบทั้งคู่!” เฟยฮวารู้สึกเหมือนดูรายการอาหาร มีกรรมการคอยวิจารณ์ แต่กรรมการตัวน้อยนี้ดูใจดี คงให้ล้านคะแนนทุกจาน
“เ้าแยกแยะได้เก่งนัก ตักข้าวเข้าปากหน่อยเล่า ดึก ๆ จะได้ไม่หิว” ได้ยินเช่นนั้นก็รีบคีบข้าวสวยเข้าปาก เอาใจท่านแม่
“กินข้าวกับกุ้งทอดเกลือเสียหน่อย เดี๋ยวเหลาเป่าอี้จะน้อยใจได้” นางคีบกุ้งทอดชิ้นโตส่งให้บุตรชาย
“ข้าจะกินทุกอย่าง ไม่ให้จานไหนน้อยใจเลยขอรับ”
เฟยหลงนั้นกินเก่งมาก ตอนแรกนึกว่ากินเอาใจที่นางตักอาหารให้ แต่อยู่ด้วยกันมาพอสังเกตแล้วไม่ใช่ นางคิดว่าบุตรชายนางนั้น กินอาหารได้มากกว่าเด็กวัยเดียวกัน และอาจกินเยอะกว่าผู้ใหญ่บางคนเสียอีก คงจะได้พ่อ ในความทรงจำนั้นจ้าวซีฮันคงสูงประมาณ 190 เิเ เพราะเ้าของร่างเคยยืนใกล้ความสูงอยู่เพียงระดับไหล่
“เห็นเ้ากินได้มากแม่ก็ปลื้มใจ”
“เ้าลองซี่โครงหมู แม่ชิมดูแล้วเค็มหวานกำลังดีเชียว”
“สามชั้นหน่อยไหม ห่อใส่ผักแบบนี้ นี่ก็ผักที่เ้าปลูกนะแม่เก็บมา”
พอท่านแม่บอกแบบนี้ เขามีแรงรดน้ำผักอีกมหาศาล อยากให้ท่านแม่ทำแปลงผักเพิ่มให้ด้วย รู้สึกดีมากเมื่อเห็นมันเติบโตจนเก็บมากินได้
“หมูสามชั้นย่างกินกับผักเข้ากันยิ่งนัก ผักกินแล้วร่างกายแข็งแรง ผักกรอบไม่ขมเลยขอรับ”
“เพราะคนรดน้ำเก่งไงเล่า ผักถึงอร่อย” ก็เกี่ยวอยู่พวกผักแบบนี้ต้องดูแลเป็อย่างดี อาศัยดินดี และต้องรดน้ำให้มากพอ รสชาติถึงจะออกมาอร่อย
“ข้าจะตั้งใจรดน้ำผักทุกวันเลย ท่านแม่ทำแปลงผักให้ข้าเพิ่มอีกนะขอรับ!”
“ได้สิ คงเพิ่มแปลงเดียวนะ เพราะแปลงผักเหล่านี้ทำชั่วคราวเท่านั้น เมื่อเรือนเสร็จแม่จะทำพื้นที่เพาะปลูกให้เป็สัดส่วน”
“ได้ขอรับ แต่ท่านแม่อย่าเพิ่งลงมือปลูกเอง รอวันที่ข้าหยุด ข้าจะช่วยท่านแม่”
“แม่รอเ้าเรามาช่วยกัน ลูกลองไปคิดนะว่าอยากปลูกอะไร”
“หากข้าคิดได้ข้าจะรีบบอกท่านแม่!” เฟยหลงยิ้มอย่างดีใจ ที่ได้แปลงผักเพิ่ม
แม่ลูกนั่งกินอาหารไปคุยไป หม้อไฟร้อน ๆ เข้ากับอากาศในตอนเย็น พอกินของคาวเสร็จก็กินสับปะรด ผลไม้รสชาติเปรี้ยวอมหวาน ช่างเป็การจบมื้อเย็นได้ดี
เฟยหลงไปอาบน้ำ พร้อมนอน วันนี้ขอนอนกับท่านแม่สักวัน เพราะยังมีเื่เล่าที่สถานศึกษา เฟยฮวาฟังไม่เบื่อ เข้าใจเด็กวัยนี้ดี บางเื่อาจดูเล็กสำหรับเรา แต่เป็เื่ใหญ่ของพวกเขาเสมอ
เฟยหลงเล่าเื่ที่สถานศึกษามากมาย เต็มไปด้วยความสุข จนเขาเริ่มง่วง
“ข้ามีความสุขมาก ขอบคุณท่านแม่ที่ส่งข้าไปสถานศึกษานะขอรับ”
“แม่อาจส่งเ้าช้าไป ต้องขอโทษเ้าด้วย จากนี้ลูกอยากเรียนสูงเท่าไหร่ แม่จะให้เ้าได้ร่ำเรียน” เฟยฮวาเอ่ย เพราะเมื่อปีก่อนเ้าของร่างกีดกันไม่ให้บุตรชายไปเรียน
“ข้าไม่เคยโกรธท่านแม่ ตอนอยู่กับท่านแม่ก็มีความสุขขอรับ”
“แม่เข้าใจ คนเรามีความสุขได้หลากหลาย ก็คงเหมือนกับตอนกินอาหารอร่อยลูกก็มีความสุข ตอนเห็นผักที่ลูกดูแลเติบโตลูกก็มีความสุข หากการไปเรียนเป็ความสุขอีกอย่างหนึ่งของลูก แม่ก็ดีใจ เพราะแม่อยากให้ลูกเป็ผู้ที่มีความสุขเยอะ ๆ”
“ข้ามีความสุขที่ได้ไปเรียนขอรับ แต่ก็คิดถึงท่านแม่”
“กลับเรือนมาก็เจอแม่อยู่ดี แม่ว่าความคิดถึงก็เป็ส่วนหนึ่งของความรัก เมื่อเราคิดถึงใครก็อาจแปลได้ว่าเรารักผู้นั้น”
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ ข้ารักท่านแม่และท่านพ่อ พออยู่ไกลกันข้าก็คิดถึงท่านแม่ คิดถึงท่านพ่อด้วย แล้วท่านแม่คิดถึงท่านพ่อไหม” เฟยหลงเอ่ย ตาก็จะปิดแต่ฝืนคุย ยังอยากคุยอยู่เลย
… เฟยฮวานิ่งไป จะตอบยังไงดีหนอ มันช่างห่างไกลคำนั้น ไม่อยากโกหกแต่ก็ไม่อยากให้เขาเสียใจ ยังไม่เคยพบเจอกับบิดาเ้าเลย เมื่อเห็นว่าบุตรชายหลับไปแล้ว ก็โล่งใจ
เฮ้อ … รอดตัวไปอีกวัน
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️
ยามโหย่ว = 17.00-19.00
ถู่โต้ว = มันฝรั่ง
จิบชาหนึ่งถ้วย = 10-15 นาที
เจียนตุย = ขนมงาทอด
สั้นเป้ย = หอยเชลล์
3K
