[เหลือเวลา 347 วัน]
เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังก้องไปทั่วห้อง นทีลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ ก่อนจะมองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าถูกบดบังด้วยเมฆสีเทาหม่น ละอองฝนโปรยปรายลงมาอย่างสม่ำเสมอ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะเห็นข้อความจาก อิงฟ้า
อิงฟ้า: “วันนี้ฝนตกหนัก นายออกไปข้างนอกหรือเปล่า?”
นที: “ยังเลย ฝนตกแบบนี้คงต้องอยู่ห้อง”
อิงฟ้า: “ถ้านายไม่มีอะไรทำ ไปนั่งคาเฟ่ด้วยกันไหม? ฉันกำลังเบื่อ”
นทีมองข้อความก่อนจะเหลือบมองสายฝนด้านนอก จริงๆ แล้วเขาไม่มีแผนจะออกไปไหนในวันฝนตกแบบนี้ แต่พออิงฟ้าชวน เขากลับรู้สึกว่าการออกไปข้างนอกก็น่าจะเป็ตัวเลือกที่ไม่เลว
นที: “โอเค บ่ายเจอกัน”
[บ่ายวันนั้น - คาเฟ่เล็กๆ ริมถนน]
บรรยากาศคาเฟ่เต็มไปด้วยเสียงฝนที่กระทบหลังคาและหน้าต่าง นทีเดินเข้ามาในร้านก่อนจะมองหาอิงฟ้าที่นั่งอยู่มุมหนึ่ง
เธออยู่ในชุดกึ่งทางการ เสื้อเบลเซอร์สีเข้มทำให้เธอดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้นกว่าปกติ
“รอไม่นานใช่ไหม?” นทีถามขณะที่นั่งลง
“ไม่นานหรอก ฉันเพิ่งมาเหมือนกัน” อิงฟ้าตอบพร้อมกับยื่นเมนูให้เขา “เอาอะไรดี?”
“เอาเหมือนเธอละกัน”
“ฉันสั่งลาเต้ร้อนกับชีสเค้ก”
“งั้นขอเหมือนกัน”
หลังจากสั่งเครื่องดื่มและขนมเสร็จ ทั้งสองก็นั่งมองสายฝนผ่านกระจก เงาสะท้อนจากหยดน้ำที่เกาะอยู่บนหน้าต่างทำให้บรรยากาศดูเงียบสงบ
“นายเป็คนที่ชอบฝนหรือเปล่า?” อิงฟ้าถามขึ้น
“ก็…ไม่ถึงกับชอบหรือเกลียด” นทีตอบ “แต่บางครั้งฝนก็ดีเหมือนกัน ทำให้บรรยากาศดูสบายๆ”
“ฉันชอบฝน” อิงฟ้าพูดพร้อมจ้องมองออกไปข้างนอก “มันทำให้ฉันมีเวลาคิดอะไรหลายๆ อย่าง”
“คิดเื่อะไร?”
“เื่อนาคต… และเื่ความรู้สึก”
“แล้วตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่?”
อิงฟ้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเขา “นายเคยรู้สึกไหม ว่าบางครั้งเราพยายามเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง แต่ก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดี”
นทีเงียบไปสักพักก่อนจะพยักหน้า “เคย”
อิงฟ้ายิ้มบางๆ “งั้นเราก็เหมือนกัน”
[่เย็น - ร้านสะดวกซื้อ]
หลังจากที่แยกกับอิงฟ้า นทีเดินไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ เขาไม่ได้รีบร้อนอะไร ค่อยๆ เลือกของไปเรื่อยๆ
ขณะที่กำลังหยิบขนมปังจากชั้นวาง เขาก็เห็น เมย์ ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอใส่เสื้อโค้ทยาวสีดำ ผมยาวของเธอถูกรวบไว้เล็กน้อย ดูสง่างามเหมือนเคย
“อ้าว บังเอิญจัง” เมย์ทักขึ้น
“ใช่ ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่” นทีตอบ
“ฉันแค่แวะมาซื้อกาแฟ” เมย์ยิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบกระป๋องกาแฟเย็นจากตู้แช่ “นายล่ะ?”
“ก็…แค่มาหาอะไรทาน”
เมย์พยักหน้า “กินข้าวเย็นหรือยัง?”
“ยังเลย”
“งั้นไปกินด้วยกันไหม?”
“เอาสิ”
ทั้งสองเลือกอาหารง่ายๆ จากร้านสะดวกซื้อก่อนจะนั่งลงที่มุมโต๊ะของร้าน ข้างนอกฝนยังตกอยู่ บรรยากาศเย็นสบาย
“นายดูเงียบกว่าปกติ” เมย์พูดขึ้นขณะที่กำลังเปิดฝาแก้วกาแฟ
“หืม?”
“ปกติถ้านายอยู่กับพวกเรา นายจะพูดเยอะกว่านี้”
นทีหัวเราะเบาๆ “อาจเพราะวันนี้เป็วันฝนตกก็ได้”
“งั้นฉันถามอะไรหน่อย” เมย์มองเขาด้วยสายตาสงสัย “นายคิดว่าความรักเป็เื่ที่ซับซ้อนไหม?”
“ทำไมจู่ๆ ถามเื่นี้?”
“แค่สงสัย”
นทีคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “บางทีอาจจะซับซ้อน…แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเรามองมันยังไง”
เมย์พยักหน้า “ฉันก็คิดแบบนั้น”
“แล้วเธอเคยรักใครจริงๆ ไหม?” นทีถามกลับ
เมย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ “ฉันว่า…ทุกคนต้องเคยมีคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงสักครั้งในชีวิต”
“แล้วตอนนี้เธอมีไหม?”
เมย์ไม่ได้ตอบ แต่สายตาของเธอที่มองมาทำให้เขารู้สึกว่าอาจมีคำตอบอยู่ในนั้น
[่ค่ำ - ห้องของนที]
หลังจากกลับมาที่หอพัก นทีเปิดหน้าต่างออก เสียงฝนที่เริ่มซาลงทำให้บรรยากาศดูสงบ
เขาทอดสายตามองออกไปยังท้องฟ้าที่มืดสนิท ลมเย็นพัดเข้ามาให้ความรู้สึกผ่อนคลาย
วันนี้เป็อีกวันที่เขาใช้เวลากับหลายคน และแต่ละคนก็มีความหมายสำหรับเขาในแบบของตัวเอง
แต่สิ่งที่เขายังไม่แน่ใจคือ… หัวใจของเขากำลังเอนเอียงไปทางไหน
และเมื่อไหร่กัน…ที่ความรู้สึกของเขาจะชัดเจนขึ้น
28K
