เหมือนสายอสุนีบาตฟาดเปรี้ยงลงมากลางใจของไอ ความกังวลความเครียดและไม่เข้าใจต่างออกมาเป็น้ำใสๆที่พรั่งพรูออกมาอย่างหนักหน่วงในหัวของไอตอนนี้หนักตื้อ คิดอะไรไม่ออกความเสียใจรุมเร้าเข้ามาเหมือนดังน้ำที่กำลังผ่านทะลุเขื่อนที่มันแตก
“ว่าแล้วเชียวสงสัยวันที่ฉันเห็นต้องเป๋นยัยเรโกะอะไรนี่แน่เลย ฉันมั่นใจนะแก ว่าฉันไม่ได้ตาฝาด”ซังโกะเสริม
“อากิเหลียวขวับไปที่ซังโกะเหมือนใมากที่ได้ยินเื่แบบนี้และไม่เชื่อเหมือนกันว่าเพื่อนรักที่ตนเองรู้จักจะทำอะไรแบบนี้เช่นกัน
“ไอ..ไอ ..ใจเย็นๆก่อน”อากิปลอบ แต่คำปลอบนั้นยิ่งกรีดแทงหัวใจอันบอบบางของไอ(ดังที่มีคนเคยพูดเอาไว้ว่าคนเราเมื่อเศร้าและเจ็บมากๆหากมีคนปลิบก็จะยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม)อากิและซังโกะเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งสงสารไอทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลักไม่รู้จะทำอย่างไรดี ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆไอ
พอไอร้องไห้จนเหนื่อยและสงบลงแล้วอากิจึงเริ่มพูดขึ้น
“วันนี้ไรน์มันอยู่กะไหน” อากิถาม
“อยู่กะบ่าย เห็นว่าเพื่อนที่ร้านขอแลกกะน่ะตอนเย็นๆไรน์โทรมาบอกว่าวันนี้จะกลับบ้านด้วยกัน” ไอตอบ
“ไอฉันว่าวันนี้ถ้าไรน์มันมาแกถามมันให้เคลียร์ๆไปเลยเว้ยว่ามันจะเอายังไง”ซังโกะพูดขึ้น
“ผมเห็นด้วยนะ ถ้าไอไม่เคลียร์ให้มันรู้เื่ไอนั่นแหละที่จะทุกข์ใจ”อากิพูด
“แล้วไอจะพูดว่าอะไรดีล่ะไอสับสนไปหมดแล้ว”ไอพูดพลางเสียงสั่น
“ก็ถามมันไปตรงๆเลยสิ ว่ามันจะเอายังไงถ้ามันจะคบแก ก็ให้มันเลิกกับนังนั่นซะ หรือถ้ามันจะเลือกนังนั่นแกกับมันก็เลิกกันแค่เนี้ย” ซังโกะเริ่มหัวเสีย
“ค่อยๆคุยกันนะไอ ผมเอาใจช่วย”
“ขอบคุณนะอากิ”
เื่ที่รับรู้มันทำให้ไอเสียใจเป้นอย่างมากถึงแม้ว่าเพื่อนๆกะเดียวกันจะกลับบ้านไปหมดแล้ว รวมถึงอากิด้วยแต่ไอก็ยังคงนั่งนิ่ง อยู่ที่เดิม น้ำตาที่เคยไหลตอนนี้เหือดแห้งไปหมดแล้ว ไอรู้สึกเหนื่อยล้าเป็อย่างมาก
“ ไอ รอผมนานไหมพอดีที่ร้านยังเช็คของกันไม่เสร็จผมเลยกลับช้า ไอหิวไหม ไปหาข้าวกินกัน”ไรน์พูดกับไอเหมือนปกติทุกวัน แต่ไอนั่งนิ่งไม่ตอบอะไร
“ไอ เป็อะไรรึเปล่า ไม่สบายตรงไหนมั๊ย”ไรน์ถามอย่างห่วงใย แต่กลับยิ่งทำให้ไอเสียใจหนักขึ้นกว่าเดิมน้ำตาที่เคยเหือดแห้งไปแล้วกำลังจะเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง แต่ไอกลั้นใจเอาไว้
“ไรน์ ไอมีเื่จะคุยด้วย”ไอพูดน้ำเสียงจริงจัง
จังหวะที่ซังโกะกับอากิกลับไปแล้วไอนั่งทบทวนเื่ที่ได้รับรู้เป็เวลานาน ซึ่งตอนนี้ถือว่าไอได้อยู่กับตัวเองทำให้มีเวลาคิดทบทวนสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น และไอก็ตัดสินใจแล้ว ว่าไอจะคุยกับไรน์อย่างจริงจังถึงเื่นี้ เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาไอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนศพเดินได้ไม่มีชีวิตชีวาไอไม่อยากทำร้ายตัวเองมากไปกว่านี้ ไอคิดไว้แล้วว่า บางทีเื่ของไออาจจะเหมือนกับมิยูก็ได้ เพราะไรน์เองก็เคยเลิกกับมิยูเกี่ยวกับเื่เรโกะเหมือนกัน ตอนแรกไอกะจะไม่พูดแต่จะหายไปจากไรน์เฉยๆแต่คิดว่าไรน์คงจะไม่ยอมจบและจะมากวนใจไออีกไอจึงตัดสินใจจะเคลียร์เื่นี้ด้วยตัวเอง หากความรักครั้งนี้ของไอจะจบลงไออยากให้มันจบลงอย่างไม่คาราคาซังดีกว่าอย่างน้อยไอจะได้สบายใจไม่ค้างคาอะไรอีก.......