ล่าผ่าแดนทมิฬ

ท่ามกลางการนั่งพักผ่อนของเหล่านักล่า อยู่ๆ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นดึงความสนใจจนเหล่าผู้คนต้องหันไปมอง และเมื่อสายตาทุกคู่มองไป ก็จะได้เห็นว่าผู้ทำการปรบมือก็คือวี แต่ละคนเห็นเมื่อเห็นเช่นนั้น ต่างพากันลุกขึ้นยืนอย่างรู้หน้าที่โดยไม่ต้องมีใครบอก ว่าบัดนี้ ได้ถึง “เวลาแห่งการตัดสินแล้ว” ….หลังจากที่วีเห็นทุกคนลุกขึ้นยืนครบทุกคน วีกวาดตามองทุกคนเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นว่า“คาดการณ์จากอสูรในมิติที่เราเพิ่งผ่านกันมา คิดว่า “บอส” มันคงอยู่ ระดับยี่สิบสาม ถึง ยี่สิบหก ไม่น่าจะเกินไปกว่านี้…เดินเป็นขบวนแบบเดิมเข้าไป จงมีสมาธิ ไม่งั้นความประมาทอาจเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่พวกนายจะได้ทำ”หลังจากพูดจบ วีก็ให้สัญญาณเดินเข้าไปยังโถงกว้างด้านหน้า นำไปโดยผู้ที่ถือโล่ ซึ่งก็คือเจมส์กับนักล่าชายอีกคนที่ถือโล่และดาบเหมือนกับมัน ส่วนขบวนด้านหลัง ก็เดินตามไปในระยะที่พร้อมจะสนับสนุนได้ตลอดเวลา ส่วนเชนที่บัดนี้มีมายเดินขนาบข้างไม่ห่าง ก็เดินไปด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยสมาธิกว่าที่ผ่านๆ มา… เมื่อเข้ามาถึงในโถงกว้าง แสงสว่างก็เริ่มมีมากขึ้นจากสารเรืองแสงด้านบนเพดานถ้ำ ทำให้เหล่านักล่าสามารถเห็นบริเวณโดยรอบได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น ในโถงกว้างนี้ไม่มีอะไรบนพื้นอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว มันเป็นลานโล่งเตียน แต่ด้านบนสูงขึ้นไปบนเพดานถ้ำ ก็ยังคงมีหินงอกหินย้อยเรียงรายกันอยู่จนแน่นขนัด…เมื่อทั้งขบวนเข้ามาด้านในทั้งหมดแล้ว…ทันใดนั้นเอง…ตรงสุดปลายโถงกว้างนั้นก็เหมือนจะมีเงาบางอย่างขยับเคลื่อนไหว และกำลังเดินฝ่าความมืดสลัวนั้นเข้ามาทางกลุ่มของเหล่านักล่าเรื่อยๆ!เจมส์และชายอีกคนที่เดินนำอยู่หน้าสุดชะงักฝีเท้าในบัดนั้น และนั่นก็ส่งให้เหล่านักล่าที่เดินตามหลังมา ต้องหยุดฝีเท้าไปด้วยเช่นเดียวกัน!เงาร่างปริศนาขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนสุดท้าย เมื่อมันเคลื่อนไหวมาถึงจุดที่มีแสงสว่างมากพอ นักล่าทุกคนก็ได้เห็นในบัดนี้ว่ามันเป็น…กิ้งก่าตัวหนึ่ง!การจะพบกิ้งก่าสักตัวอาจจะไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ เมื่อระหว่างทางมาถึงที่แห่งนี้ เหล่านักล่าก็ต่างเผชิญกับเหล่าอสูรกิ้งก่ากันมานับร้อยตัวแล้ว แต่สิ่งที่น่าแปลกประหลาด จนทำให้เหล่านักล่าที่ได้เห็นถึงกับชะงักค้างไปในบัดนี้นั้น ก็คือกิ้งก่าตัวนี้มันมีสี...แดงสดราวกับเลือด?! นอกจากสีอันแปลกประหลาดชวนขนลุกแล้ว มันก็ยังมีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าอสูรด้านนอกมากนัก! จากที่เชนซึ่งอยู่ในแนวหลังมองพินิจสังเกตด้วยนัยน์ตาที่หรี่แคบ “กิ้งก่าโลหิต” ตนนี้ คงมีขนาดใหญ่กว่าพวกที่เขาเจอมาอย่างน้อยก็สามเท่า!!กิ้งก่าโลหิตเดินฝ่าความมืดสลัวเข้ามาด้วยสี่เท้าของมันอย่างช้าๆ เหล่านักล่าทุกคนรวมถึงเชนไม่รีรอ รีบทำการ “ตรวจสอบ” มันทันที!ขั้นสามัญ ระดับยี่สิบหกเป็นอย่างที่วีคาดการณ์ไว้! ระดับของมันคือ ขั้นสามัญระดับยี่สิบหก!“ตีขบวนล้อมมันซะ! แนวหน้าเข้าไปล่อ แนวกลางล้อมเข้าโจมตี แนวหลังยิงสนับสนุน ไป!!”วีตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเข้มจริงจังในบัดนั้น! ซึ่งเมื่อกล่าวจบ วีก็ทำการออกวิ่งไปทางขวามือของกิ้งก่าในทันที พร้อมกับแนวกลางของกลุ่มที่แยกซ้ายขวากันไปอย่างชำนาญ!แนวหน้าทั้งสองคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไป พร้อมใช้ดาบเคาะกับโล่จนเกิดเสียงดังล่อความสนใจของกิ้งก่าสีเลือด!ส่วนแนวจู่โจมด้านหลัง ที่ประกอบไปด้วยมายและชายร่างผอมอีกคน บัดนี้ทั้งสองต่างขยับเคลื่อนหามุมยิงอย่างชำนาญการ พร้อมที่ทำความเสียหายจากระยะไกลและสนับสนุนในทุกเมื่อ!นักล่าทุกคนในตอนนี้เข้าประจำตำแหน่งของตัวเองแล้ว วีที่อยู่ด้านซ้ายของกิ้งก่าสีเลือด ก้าวเดินไปมาช้าๆ ด้วยฝีเท้าอันระแวดระวังรอจังหวะ…จนสุดท้าย…และในเสี้ยวพริบตาหนึ่ง ที่กิ้งก่าสีเลือดมันหันไปให้ความสนใจกับเจมส์ที่คอยเคาะโล่ส่งเสียงรบกวน จนเผยช่องโหว่ออกมาอย่างชัดเจน วีก็ทำการพุ่งร่างเข้าไปอย่างรวดเร็วปานลมกรด!เสียงร้องคำรามของวีดังลั่นโถงอันปิดทึบ! มือทั้งสองที่ยึดกุมขวานสองคมไว้แน่น ทำการตวัดจามลงไปทันทีอย่างดุร้ายเมื่อถึงระยะลงมือ!!เสียง “ฉัวะ!” บาดลึกไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้นในบัดนั้น! และพร้อมกับที่เสียงคมอาวุธตัดเฉือนเลือดเนื้อดังขึ้น เสียงกิ้งก่าโลหิตร้องคำรามเจ็บปวดดัง “กรีซ!!” ก็ลั่นสะท้านโถง กลบทุกสรรพเสียงไปจนสิ้น!เมื่อเรามองไป จะเห็นว่าบัดนี้ขวานสองคมของวีนั้น ได้โจมตีใส่ลำตัวด้านขวาของกิ้งก่าโลหิตจนเลือดอาบ! ด้วย ระดับสี่สิบแปด ของวี การโจมตีนี้จึงรุนแรงเกินกว่าที่กิ้งก่าโลหิตจะต้านรับไหว! มันกรีดร้องเสียงหลง พร้อมกับหันกลับมามองวีทันทีอย่างโกรธแค้น!แต่วีเองก็ไม่ประมาท! เมื่อจัดการสร้างความเสียหายอย่างหนักหน่วงได้แล้ว เขาก็ทำการถีบตัวถอยฉากออกมา รอโอกาสอันเหมาะสมที่จะลงมือต่อไป!ทางฝั่งขวาที่วีอยู่ได้สร้างความเสียหายอย่างหนักหน่วงไปแล้ว แต่ทางฝั่งซ้ายเองก็เหมือนจะไม่ยอมน้อยหน้าหัวหน้ากลุ่มของตนเช่นกัน! ด้านซ้ายซึ่งมีนักล่าอยู่สามคน เมื่อเห็นกิ้งก่าเลือดหันไปให้ความสนใจทางฝั่งขวา พวกเขาก็ฉวยโอกาสนี้เริ่มทำการโจมตีกันสุดกำลังในทันที!หนึ่งในนักล่าเหล่านั้น พุ่งเข้าหาขาหลังของกิ้งก่าโลหิตอย่างรวดเร็วฉวยโอกาส แล้วอย่างไม่รอช้าใดๆ ทั้งสิ้น ชายคนนั้นก็ทำการตวัดฟัน “ดาบยักษ์ไร้คม” ออกไปด้วยสองมืออย่างดุดัน!“ดาบยักษ์ผ่าศิลา!”เสียงคำรามเรียกพลังดังก้องโถงถ้ำ! เสียงดาบยักษ์แหวกอากาศดังสะท้าน สร้างความหวาดเสียวให้แก่ผู้ได้ยิน!เสียงปะทะดัง “ตูม!” สะท้านสะเทือนขึ้น! ก่อนที่จะตามมาอย่างรวดเร็วด้วยเสียง “กร๊อบ!!” ของกระดูกที่ถูกบดขยี้จนแหลกหัก! ซึ่งเชนที่อยู่ไกลออกไปร่วมยี่สิบเมตรยังได้ยิน!เสียง “กรีซ!!!” คำรามเจ็บปวด ดังมาอีกคำรบจากกิ้งก่าโลหิต!สิ้นการโจมตีอันรุนแรงของผู้ใช้ดาบยักษ์ไร้คม การโจมตีอีกนับไม่ถ้วนก็พากันถาโถมเข้าใส่อสูรร้ายปานห่าฝน!‘ปราณ!’เชนที่มองอยู่จากระยะไกล คิดด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นการโจมตีที่ทรงพลังเมื่อครู่! พร้อมกับสายตาอันชื่นชมนั้น เขาก็ลอง “ตรวจสอบ” ไปที่นักล่าคนนั้น จนทำให้เห็นว่าอีกฝ่ายอยู่ใน ขั้นสามัญระดับสามสิบสอง !เสร็จสิ้นการโจมตีอันหนักหน่วงทรงพลัง นักล่าผู้ใช้ดาบยักษ์หักขาของกิ้งก่าโลหิตจนสะบั้น ก็ได้ทำการถีบตัวถอยออกมาในทันที เพื่อรอจังหวะและช่องว่างที่จะจู่โจมต่อไปแต่อย่างไรก็ดี…“ไหนว่าผ่าศิลาฟะ?! ไหงไม่เห็นขามันขาดตามชื่อท่าของแกเลย?”นักล่าผู้ใช้ดาบยักษ์ยังไม่ทันได้พักหายใจ เพื่อนนักล่าที่อยู่ไม่ไกลก็หันมาแซวอย่างสัพยอก ซึ่งชายผู้ใช้ดาบยักษ์ไร้คม ก็หันไปพร้อมกับแยกเขี้ยวให้อีกฝ่ายทันที“เงียบไปเลยแกน่ะ! แล้วนี่จะยืนกินแรงคนอื่นไปถึงไหนวะ!”ชายคนนั้นแทนที่จะโกรธเมื่อเจอตอบโต้กลับมาเช่นนี้ เขากลับทำการยกยิ้มออกมาอย่างหมายมั่น!“งั้นจัดให้! ดูพี่ไว้ให้ดีล่ะไอ้น้อง! ดู! จดจำ! แล้วนำไปใช้!”สิ้นเสียงคำรามอย่างหมายมั่น นักล่าคนนั้นผู้ที่อยู่ใน ขั้นสามัญระดับสามสิบเอ็ด ก็พุ่งร่างออกไปในทันทีปานเงาปีศาจ! ดาบยาวคมกริบในมือถูกกำแน่น!จนเมื่อถึงระยะการจู่โจม…“หนึ่งดาบทะลวง!”เสียงคำรามที่แฝงไว้ด้วย “กลิ่นอายอันดุดัน” ก้องสะท้านโถง! ร่างของชายคนนั้นกระโดดขึ้นไปในห้วงอากาศ ก่อนที่จะ…แทงดาบในมือออกไปรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด!เสียง “สวบ!!” ดังกรีดลึกไปถึงขั้วหัวใจ! ระคนไปกับเสียงร้อง “กรีซ!!” อย่างเจ็บปวดแสนสาหัสของกิ้งก่าโลหิต!นักล่าคนนั้นแทงดาบออกไปอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น! เพียงแค่เสี้ยวพริบตาเดียว…ดาบของเขาก็แทงทะลุลำตัวด้านขวาของกิ้งก่าเลือดเข้าไป…จนเกือบจะมิดด้าม?!!ความเสียหายนี้หนักหนาที่สุดในการโจมตีทั้งหมดที่เคยมีมา! กิ้งก่าสีเลือดกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดรวดร้าว!!แต่อย่างไรก็ดี…หลังจากนั้นแทบไม่ถึงวินาที อสูรร้ายผู้ที่กำลังโกรธแค้นและเจ็บปวดรวดร้าวถึงขีดสุด ก็หันขวับไปยังนักล่าผู้ที่บังอาจทำร้ายมัน แล้วก็…อ้าปากฉกลิ้นเข้าใส่ทันที!เสียง “หมับ!” ดังฟังชัด! เมื่อลิ้นข้างนั้นตวัดลัดเข้าใส่แขนของนักล่าคนนั้นอย่างถนัดถนี่!"เฮ้ย?!" นักล่าคนนั้นอุทานตกใจเสียงดังลั่นต่อเหตุการณ์อันไม่คาดคิด แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือแก้ไขอะไร แรงมหาศาลจากลิ้นข้างนั้นของ จ้าวอสูรกิ้งก่า ก็ทำการดึงกระชากร่างของเขาให้ตรงไปยังปากที่อ้ากว้างรออยู่นั้นแล้ว!!“ไอ้บ้านั่น!! บอกแล้วว่าอย่าประมาท!”วีที่เห็นเหตุการณ์สบถลั่น พร้อมกับพุ่งเข้าไปหากิ้งก่าเลือดในทันใด! ขวานสองคมในมือของวีวูบปรากฏกลิ่นอาย “ปราณ” อันทรงพลังออกมา และในวินาทีนั้น เชนก็เห็นขวานที่เดิมก็มีขนาดใหญ่พอสมควรอยู่แล้วนั้น…คล้ายจะมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมถึงสองเท่า?!ตอนนี้นักล่าคนนั้นโดนลิ้นอันยาวเหยียดลากไปจะถึงปากของกิ้งก่าสีเลือดแล้ว! เขา…กำลังจะถูกกิน!แต่อย่างไรก็ดี…นั่นเป็นเวลาเดียวกับที่วีพุ่งมาถึง! ชายวัยกลางคนนัยน์ตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุดัน ขวานสองคมในมือที่เหมือนจะมีขนาดใหญ่ขึ้น ถูกแขนอันเต็มไปด้วยมัดกล้ามอันทรงพลัง ทำการตวัดจามลงไปยังลำคอของกิ้งก่าโลหิตด้วยความดุดันเหี้ยมเกรียม!!“ขวานพิฆาต!”เสียงคำรามของวีดังมา แทบจะเป็นเวลาเดียวกับที่เสียง “ฉัวะ!!!” อันสะท้านจิตดังขึ้น!!เสียงนี้…ช่างชัดเจนและบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเชน…จนทำให้ขนทั่วร่างของชายหนุ่มลุกตั้งชัน!!หลังจากเสียงตัดเฉือนเลือดเนื้ออันน่าขนพองสยองเกล้าเงียบลง เสียงต่อมาที่ทุกผู้คนต่างได้ยินก็คือเสียงของหนักบางอย่างหล่นตกกระทบพื้น…และเมื่อทุกสายตามองไป…ก็จะเห็นว่านั่นก็คือ “ศีรษะ” ของกิ้งก่าสีเลือดที่โดนตัดออกมา...ในขวานเดียว!! ------------------------อย่าลืมกดติดตามกันด้วยเน้อ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 กิ้งก่าโลหิต (รีไรท์ครั้งที่ 2)

นิยายแนะนำ

ล่าผ่าแดนทมิฬ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4 กิ้งก่าโลหิต (รีไรท์ครั้งที่ 2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้