(อ่านฟรีจนจบ) คุณไรท์คนโปรด (pwp)

Chapter 3

อั่งเปาใช้เวลาเกือบอาทิตย์ในการตีสนิททำให้เมืองน่านเชื่อใจกันจนยอมให้เข้าออกห้องโดยไม่ต้องขออนุญาต เขาเลิกสั่งให้ลูกน้องส่งพัสดุมาให้เมืองน่านเเล้วเพราะไม่จำเป็๞เเล้ว ส่วนสองกล่องนั้นเมืองน่านก็วางไว้ในห้องเก็บของไม่ได้เอาไปทิ้งอย่างที่ตั้งใจไว้ เกือบอาทิตย์คนทั้งคู่สนิทกันทำกิจกรรมต่างๆร่วมกันสุขภาพจิตของเมืองน่านดีขึ้นจนเกือบลืมไปเลยว่าเคยเศร้าจนทิ้งทุกอย่างเเบบนั้น 

"เปา วันนี้กินไรดีเดี๋ยวพี่สั่งขึ้นมากินกัน"ในทุกๆวันอั่งเปาจะอาสาทำอาหารให้เมืองน่านกิน อร่อย ถูกปากจนอดเอ่ยชมไม่ได้ เมืองน่านไม่ถนัดทำอาหารจึงเสนอตัวขอล้างจานเเทนเเรกๆอั่งเปาไม่ยอมหรอกเเต่ทนลูกมึนของเมืองน่านไม่ไหวเลยยอมเเต่โดยดี เเต่วันนี้ไม่ได้ซื้อของมาตุนไว้เลยเลือกที่จะสั่งขึ้นมากินกันเเทน

"กินพี่ได้ไหมครับ"อั่งเปาเลือกตอบไปเเบบนั้นเพราะสนิทใจที่จะพูดเเละก็คิดว่าคนพี่คงไม่ได้ยิน

"ห้ะ อะไรนะพี่ได้ยินไม่ถนัด"ไม่ใช่ไม่ได้ยินเเต่รับรู้ทุกอย่างเเต่เลือกที่จะตอบเเบบนั้นไปเพราะคิดว่าน้องมันคงพูดเล่นๆเเต่พูดเล่นเเบบนี้มาตลอดสัปดาห์เลย หาจังหวะพูดตลอดเพราะคิดว่าเมืองน่านจะไม่ได้ยิน เขาลอบสังเกตุพฤติกรรมของอั่งเปาตลอดทั้งสัปดาห์ คนๆนี้รู้จักคนทั้งคอนโดดีกว่าเขาซะอีก มันน่าเเปลกใจที่ตอนเเรกพูดว่าตนนั้นไม่รู้จักใครเลย เวลาพูดเวลาคุยกับใครๆทุกคนต่างดูให้ความเคารพคนๆนี้ไม่น้อยเลย สีหน้าท่าทางเวลาคุยกับเมืองน่านก็เเตกต่างกับคนอื่นมาก ข้อสังเกตุนี้ยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ

"ผมพูดว่าขอกินพี่ได้ไหมครับพี่เมืองน่าน"เมืองน่าน๻๷ใ๯ตาโตไม่คาดคิดว่าคนน้องจะพูดย้ำอีกรอบทั้งยังเสียงดังฟังชัดเพราะทุกครั้งอั่งเปาจะไม่ตอบซ้ำกับคำพูดก่อนหน้า เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆจนรู้สึกได้เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้อั่งเปากำลังคิดจะทำอะไรเพราะไม่เคยเดาใจได้สักครั้ง ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกินหัวใจเขาเรื่อยๆมือที่เตรียมจะพิมพ์นิยายที่ตนกำลังเเต่งอยู่ต้องกำเข้าหากันเเน่น จนเสียงฝีเท้ามาหยุดอยู่ตรงเก้าอี้ของเขา ทุกอย่างเงียบมากจนได้ยินเสียงลมหายใจของอั่งเปาที่ดังอยู่ข้างๆหูเขา มันชัดขึ้นเรื่อยๆจนหวั่นใจในใจคิดเเต่ว่าคนๆนี้อันตรายเเต่ใจก็ยังจะร่ำร้องให้เขาเข้าใกล้คนๆนี้อยู่เรื่อยเลย เพราะตลอดเวลาเกือบเดือนเอาเเต่นั่งซึมนอนซึมพอมีคนมาทำให้ใจชุ่มชื่นเลยเผลอใจไปง่าย

"..."

"เขียนนิยายอยู่หรอครับพี่น่าน"อั่งเปารู้ทุกอย่างเช่นกันรู้ว่าคนพี่นั้นได้ยิน คอยรอบสังเกตุตนเพราะเเบบนี้ไงเลยเลือกที่จะค่อยๆเปิดเผยตัวตนให้คนพี่ได้รับรู้ เพราะอยากจะรู้ว่าเมืองน่านจะทำยังไง จะเปลี่ยนไปหรือจะทำตัวกับเขาเหมือนเดิมไหม ตั้งเเต่สังเกตุคนพี่มายังไม่เห็นพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปเลยสักนิดยังน่ารักสดใสเหมือนเดิมจนทำให้อั่งเปามั่นใจว่าตนนั้นดีพอที่จะกลุมหัวใจคนพี่เเล้ว

"อือ เเต่งนิยายอยู่น่ะ สรุปเเล้วเปาจะกินอะไรเดี๋ยวพี่กดสั่งตอนนี้เลย"เมืองน่านลนลานรีบหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาก่อนจะรีบกดเข้าเเอปสั่งอาหาร เเต่ก็ต้องชะงักเพราะมือของอั่งเปามาจับโทรศัพท์เขาเเล้วเอาไปวางไว้ที่เดิม

"ของที่ผมอยากจะกินมันอยู่ตรงหน้าผมเเล้วครับพี่เมืองน่าน ไม่ต้องกดสั่งเเล้ว"เมืองน่านเม้มปากใจเต้นระรัวเร็ว มือกลุมเข้าหากันเเน่น รู้ว่าเด็กมันร้ายเเต่ใจมันก็อยากลองอยู่เรื่อยเลย

"อะ..อะไรหรอเปา ที่เปาอยากกินน่ะ"

"ผมรู้ว่าพี่รู้อยู่นะครับพี่เมืองน่าน ผมรู้ว่าพี่รู้มาตลอดนะครับ คุณไรท์น่านฟ้าน่าจะไม่ได้โง่พอจะดูไม่ออกหรอกใช่ไหมครับ"น่านฟ้าคือนามปากกาของเขาเเปลกใจอยู่นะที่อั่งเปารู้ เพราะเขาบอกเเค่ว่าทำอาชีพเเต่งนิยายเเต่ไม่เคยบอกว่าตนนั้นใช้นามปากกาอะไร 

"เปารู้ได้ไงว่าพี่ใช่นามปากกานั้น เปาเเอบดูพี่เเต่งนิยายหรอ"

"รู้จักเป่าเปาคลั่งรักน่านฟ้าไหมครับ"เมืองน่าน๻๷ใ๯ยิ่งกว่าเดิมเพราะนั้นคือคุณรี้ดที่ติดตามเขาตั้งเเต่เริ่มเเต่งนิยาย เป็๞คนที่เปย์หนักมากไม่ว่าจะกี่เ๹ื่๪๫ต่อกี่เ๹ื่๪๫คนๆนี้เสียให้เขาไม่ต่ำกว่าหมื่น ชอบเมนต์คุยโต้ตอบกับเขาเป็๞ประจำ นั้นคืออั่งเปาเองหรอ เเสดงว่าคนๆนี้รู้จักเขาเเต่เเรกเเล้วสิ ทำไมต้องทำเเบบนี้เมืองน่านไม่เข้าใจสักนิดเข้ามาตีสนิทเขาทำเป็๞ไม่รู้จักเขาทำไมกัน

"เปาเองหรอ เเสดงว่าเปาก็รู้เเต่เเรกอยู่เเล้วสิว่าพี่คือใคร ทำไมต้องทำเเบบนี้อะ"

"ก็เพราะว่าผมชอบพี่ไง พี่ดูไม่ออกเลยรึไง ผมทำทุกอย่างเพื่อให้พี่มองเห็นผม ผมชอบพี่รอคอยเวลานี้มานานเเล้ว เกือบห้าปีที่ผมเฝ้ารอคอยมองพี่เพราะว่าผมรักพี่"พูดจบอั่งเปาก็จับเก้าอี้หันมาเพื่อให้เขาเเละคนพี่ได้คุยกันถนัดเมืองน่านในตอนนี้๻๷ใ๯มากๆที่ได้รับรู้ว่าเขาถูกเด็กคนนี้มันตามตั้งเเต่ห้าปีที่เเล้ว ในใจเริ่มสั่นกลัวเพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก 

"ชอบก็เข้าหาดีๆไม่ได้รึไง ทำไมต้องทำเเบบนี้"

"พี่เข้าหาง่ายมากมั้ง วันๆเอาเเต่ขลุกอยู่ในห้อง จะให้คุยทางไหนนอกจากคอมเมนต์อะ"มันก็จริงอย่างที่อั่งเปาพูดเพราะเขาไม่ค่อยเล่นโซเชียลวันๆก็สนใจเเต่เเต่งนิยายคุยกับรี้ดเเล้วก็คิดพล็อตไม่ค่อยได้ออกไปไหนเลย

"..."

"ผมจะจีบพี่ เเล้วพี่ก็ห้ามปฏิเสธด้วย"

"อือ"

"เเล้วก็อีกเ๹ื่๪๫นึง ที่ผมบอกว่าอยากกินพี่ผมไม่ได้พูดเล่น เพราะฉนั้นมาให้ผมกินซะดีๆ"อั่งเปาพูดพร้อมใช้เเขนทั้งสองข้างกักขังคนพี่ไว้ในเก้าอี้เกมเมอร์สายตาเอาจริง ส่วนคนพี่ก็ทำได้เเค่เม้มปากจะปฏิเสธก็ไม่กล้าเพราะว่าอยู่กันเเค่นี้มันคงจะหนีไม่ได้เเล้วนอกจากจะต้องต่อรอง

"ไม่กินได้ไหมอะ พี่ยังไม่พร้อมวันหลังได้ไหมครับเปา"พยายามใช้เสียงอ่อนเสียงหวานเพื่อให้คนน้องใจอ่อนเเต่ไม่เป็๲ผลเพราะอั่งเปาเอาเเต่ส่ายหน้าพร้อมสายตาที่จริงจัง

"ผมรอคอยพี่มาห้าปี มันนานมากนะครับพี่เมืองน่าน"

"พี่ไม่ชอบทำอะมันเจ็บ"

"ผมสัญญาจะไม่ทำให้เจ็บหรอกครับ นะพี่เมือง"อั่งเปาใช้เสียงออดอ้อนขั้นสุด เขาไม่สามารถเดาได้เลยว่าคนพี่จะยอมไหมเพราะดูจากตอนนี้เเล้วคงจะไม่อยากจะทำจริงๆเขาจึงไม่อยากฝืนดีกว่า

"งั้นไม่ต้องก็ได้ครับพี่ ผมไม่บังคับพี่เเล้ว"อั่งเปาตัดสินใจจะปล่อยคนพี่ไปก่อนรอสมัครใจมันคงจะดีกว่าบังคับพอจะเดินออกจากห้องไปคนพี่กลับตอบมาทำเอาเขาเเปลกใจอย่างมาก

"ก็ได้ เเต่อย่าทำให้เจ็บได้ไหม"พูดเสียงเบาอ่อมเเอ่มอยู่ในลำคอตัวเองเเต่ก็พอที่จะทำให้คนที่เพิ่งเดินไปได้ไม่ไกลได้ยิน

"พี่พูดจริงหรอครับ ผมไม่ได้บังคับฝืนใจพี่ใช่ไหมผมกลัวว่าจะทำให้พี่กลัวจนต้องทนยอมถ้าเป็๲เเบบนั้นผมไม่เอาก็ได้"

"พี่ยอมเองเเหละ เเค่อยากลองอีกครั้งมันคงจะไม่เจ็บเหมือนครั้งนั้นหรอกมั้ง"เพราะครั้งเเรกกับเเฟนเก่ามันเเย่มากจนทำให้เขาเข็ดหลาบไม่กล้ามีอะไรกับใครอีก ยังจำความรู้สึกนั้นได้ดีอาจจะเป็๞เพราะเหตุนี้ก็ได้เเฟนเก่าหัวควยนั้นถึงได้นอกใจไปเอาเพื่อนเขาเเทน

"อ่อ ครั้งเเรกของพี่มันไม่โอเคหรอครับ ผมไม่รู้เเต่ผมสัญญานะว่าจะไม่ทำให้พี่เจ็บ"อั่งเปายิ้มอ่อนโยนส่งให้กันเพื่อบ่งบอกให้คนพี่รับรู้ว่าตนนั้นจะไม่ทำให้เจ็บเหมือนกับไอ้เเฟนเก่าหัวควยนั้น

"จริงๆนะ"

"จริงๆครับผมจะทำให้พี่ลืมความเจ็บจากไอ้ชั่วคนนั้นเองพี่เชื่อใจผมนะ"

TBC

ครั้งเเรกไม่ดีมันทำให้ใครบางคนฝังใจสุดๆไปเลยล่ะ