เสียงประกาศตามสายดังขึ้นมาได้ยินไปทั่วบริเวณรวมไปถึงโรงอาหาร“ระเบียบการเรียนของทางโรงเรียนยังคงเหมือนเดิมทุกอย่างนักเรียนผู้ชายไว้รองทรงได้,ผู้หญิงไว้ผมยาวได้แต่ต้องมัดหรือรวบผมให้ดูเรียบร้อยและเหมาะสมกับการเป็นักเรียนนะคะส่วนนักเรียนที่เป็ LGBTQ คุณครูใหญ่อยากให้มาเรียนด้วยความสุขตามเพศสภาพของตัวเองนักเรียนชายที่เป็เพศทางเลือกสามารถแต่งกายชุดนักเรียนหญิงได้ ไว้ผมยาวได้ส่วนนักเรียนหญิงที่้าแต่งกายชุดนักเรียนชาย สามารถทำได้เช่นกันให้นักเรียนมาติดต่อได้ที่ฝ่ายปกครองอาคาร 1 ชั้น 2 นะคะ”เสียงประกาศตามสายดังออกมาจากอาคาร 1
“ขอประกาศย้ำอีกรอบนะคะนักเรียนชายข้ามเพศที่้าแต่งกายด้วยชุดนักเรียนหญิงหรือนักเรียนหญิงข้ามเพศที่้าแต่งกายด้วยชุดนักเรียนชายขอให้มาลงชื่อได้ที่ฝ่ายปกครองั้แ่วันแรกเลยนะคะ คุณครูทุกคนอยากให้นักเรียนทุกคนมีความสุขกับการแต่งกายด้วยเครื่องแบบที่ตัวเองชื่นชอบค่ะ”
“สำหรับเด็กนักเรียนใหม่ม.4 ที่ยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับชุดนักเรียนที่ตัวเอง้าใส่ว่า แบบไหนถูกระเบียบแบบไหนไม่ถูกระเบียบ เช่น วิธีการเลือกซื้อเสื้อกับกางเกงนักเรียนชาย,กระโปรงนักเรียนทรงปกติหรือทรงแคบ, ขนาดตีเกล็ดบนกระโปรงและเื่อื่นๆสามารถปรึกษากับครูฝ่ายปกครองได้ทุกคน...รวมถึงนักเรียนคนไหนไม่เคยแต่งตัวข้ามเพศมาก่อนเพิ่งแต่งชุดข้ามเพศเป็ครั้งแรกทางคณะครูมีทีมให้คำปรึกษารวมถึงทำความเข้าใจกับผู้ปกครองได้นะคะ”
“วันจันทร์ไม่มีการเรียนการสอนแต่เป็วันทำกิจกรรม 2 อย่างคือ เรียนพละกับกิจกรรมลูกเสือชาย, ลูกเสือหญิง,เนตรนารีและยุวกาชาดค่ะ แต่ละห้องแต่ละชั้นเรียนจะเรียนไม่เหมือนกันทางโรงเรียนอนุญาตให้นักเรียนสามารถแต่งเครื่องแบบเต็มหรือแบบลำลองก็ได้แต่ต้องมีสัญลักษณ์บอกค่ะ โดยการแต่งชุดนักเรียนตามปกติ ถ้าเรียนลูกเสือชาย,ลูกเสือหญิงและเนตรนารีให้ผูกผ้าพันคอสีแดงเืหมูแต่ถ้าเรียนยุวกาชาดให้ผูกผ้าพันคอสีกรมท่าเพียงเท่านี้นักเรียนสามารถเรียนวิชากิจกรรมได้แล้วทางโรงเรียน้าลดภาระค่าใช้จ่ายของผู้ปกครองค่ะ”
“ส่วนวันอังคารถึงวันศุกร์แต่งชุดนักเรียนตามสีของวันค่ะ...วันอังคารกางเกงและกระโปรงนักเรียนสีชมพู,วันพุธกางเกงและกระโปรงนักเรียนสีเขียว,วันพฤหัสบดีกางเกงและกระโปรงนักเรียนสีส้มและวันศุกร์กางเกงและกระโปรงนักเรียนสีฟ้านักเรียนคนไหนที่ไม่สามารถใส่ชุดนักเรียนตามสีของวันสามารถเลือกใส่กางเกงนักเรียนสีดำหรือกระโปรงนักเรียนสีน้ำเงินหรือกรมท่าเข้มก็ได้นะคะ...ทางโรงเรียนมีแจกชุดนักเรียนชายและหญิงให้กับนักเรียนที่ขาดแคลนทุนทรัพย์นักเรียนที่ได้รับสิทธิ์จะได้ทั้งหมด 4 ชุด 4 สี สามารถไปลงชื่อขอรับชุดได้ที่ชั้น3 อาคาร 1 ค่ะ”
“ส่วนวันเสาร์กับวันอาทิตย์เป็แผนการสอนพิเศษที่ทางโรงเรียนจัดขึ้นมาวันเสาร์เรียนวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ ส่วนวันอาทิตย์เรียนวิทยาการคอมสมัยใหม่เรียนเดือนละ 2 ครั้ง ใครสนใจลงชื่อเรียนได้ที่ฝ่ายทะเบียนอาคาร 1 ชั้น 1 นะคะแต่งกายมาเรียนด้วยชุดสุภาพเรียบร้อยหรือถ้า้าใส่ชุดนักเรียน...วันเสาร์นักเรียนชายใส่กางเกงสีม่วงนักเรียนหญิงใส่กระโปรงสีม่วง ส่วนวันอาทิตย์นักเรียนชายใส่กางเกงสีแดงนักเรียนหญิงใส่กระโปรงสีแดง นักเรียนคนไหนสมัครเรียนโปรแกรมสอนพิเศษ ทางโรงเรียนจะแจกให้คนละ2 ชุด 2 สีนะคะ”
“นักเรียนคนไหน้าดูว่าชุดนักเรียนชาย,นักเรียนหญิง, ลูกเสือชาย, ลูกเสือหญิง, เนตรนารี, ยุวกาชาด, ชุดนักเรียนชายแบบที่มีการผูกผ้าพันคอลูกเสือ,ชุดนักเรียนหญิงที่มีการผูกผ้าพันคอเนตรนารีหรือผ้าพันคอยุวกาชาดแต่งกายแบบถูกระเบียบต้องแต่งแบบไหน ปีนี้ทางโรงเรียนคัดเลือกน้องโอ๋ ม.6กับน้องมะปราง ม.5 เป็แบบ สามารถดูได้ที่บอร์ดต่างๆ ที่อยู่ภายในโรงเรียนค่ะ”
มะปรางเดินเข้าห้องเรียนคาบเช้าวันแรกของชั้นมัธยมศึกษาปีที่5 (ม.5) ภาคแรกเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งถึง่เวลาเที่ยงเสียงระฆังก็ดังขึ้นมาบอกเวลาพักกลางวันของทุกชั้นเรียน
“มะปรางๆๆๆโอ๋อยู่นี่” โอ๋รุ่นพี่ ม.6 จากชมรมมวยะโเรียกมะปรางพร้อมกับกวักมือเรียก
“มะปรางของพวกเรามีหนุ่มๆ มาเรียกหาั้แ่เปิดเทอมวันแรกเลยนะ”เสียงแซวจากเพื่อนร่วมห้องตามมาทันที
โอ๋กับมะปรางเดินมาตามทางสนามหญ้าหน้าอาคารเรียนโอ๋แปลกใจที่มะปรางมีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนัก “วันก่อนครูเพ็ญศรีบอกว่าอาทิตย์หน้าจะให้ปรางไปแข่งตอบปัญหาที่แพร่ ถ้าได้ที่ 1 ได้เงินตั้งสามหมื่นบาทครูเพ็ญศรีจะเอาไปซื้อเครื่องกรองน้ำใช้ในโรงอาหาร”
“ไม่มั่นใจเหรอ?แข่งเลขป่ะ?” โอ๋ถามด้วยความสงสัย
“อืมๆคนที่มาแข่งคราวนี้ มีอยู่ 3-4 คนเคยได้รางวัลที่กรุงเทพด้วย!”
“ไม่เป็ไรหรอกปรางเก่งอยู่แล้ว ปีที่แล้วก็พูดแบบนี้ แต่ก็ทำได้นี่น่า”
“งั้นเย็นนี้ปรางรีบกลับบ้านก็แล้วกันต้องเตรียมตัวเร็วกว่าปกติหน่อย พลาดขึ้นมาครูเพ็ญศรีอดได้เครื่องกรองน้ำแน่ๆ”
“โห!!!เหลือเวลาอีกตั้งอาทิตย์หนึ่ง ปรางจะรีบไปไหนเนีย ไม่เบื่อบ้างเหรอ วันๆอยู่กับหนังสือ แล้วก็สลับไปอยู่กับครูเพ็ญศรี เข้าใจชีวิตวัยรุ่นบ้างไหมเนีย?…ครูเพ็ญศรีน่าเบื่อที่สุดอ่ะ”โอ๋เห็นสีหน้ามะปรางไม่ค่อยดีพูดแซวให้ผ่อนคลายลง
“เอางี้วันอาทิตย์นี้ไปเดินตลาดนัดในตัวเมืองกับโอ๋นะ แต่งตัวสวยๆ หน่อยวัยรุ่นน่ะเข้าใจไหม? ห้ามใส่แว่นเชยๆ แบบนี้มาเด็ดขาด!โอเคป่ะ?”
“ไม่ต้องมายุ่งกับปรางเลย”มะปรางแอบอมยิ้มกับคำพูดของโอ๋
“โอ๋เป็ห่วงปรางมากนะ”คำพูดของโอ๋ ทำให้ท่าทีของมะปรางเขินอายเป็อย่างมาก
“ไม่ต้องพูด!!!...รู้หรอกน่า”
“โอ๋อยากเป็แฟนกับปรางนะ”โอ๋พูดจู่โจมแบบมะปรางไม่ทันตั้งหลักแม้ว่าจะไม่ได้ตอบรับโดยตรงแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธ “คบกับโอ๋ได้ไหม? โอ๋ชอบปรางมาั้แ่ตอนอยู่ม.4 แล้ว...ตอนที่ยังไม่รู้จักกับปราง โอ๋คิดแค่ตั้งใจเรียนให้จบ ฝึกซ้อมมากๆอยากสอบโควตานักกีฬาที่กรุงเทพ แล้วก็อยากติดทีมชาติ ั้แ่ได้รู้จักกับปรางทำให้ความคิดโอ๋เปลี่ยนไปถ้าจบม.6 แล้ว โอ๋อยากเรียนต่อที่ขอนแก่น โอ๋ไม่อยากห่างจากปราง...โอ๋ชอบปรางนะ”
“ปรางดีใจที่โอ๋พูดกับปรางตรงๆแบบนี้ ปรางยอมรับเหมือนกันว่า ปรางก็ชอบโอ๋ ชอบมาั้แ่อยู่ ม.4 แล้ว…แต่โอ๋เป็ถึงนักกีฬาโรงเรียนมีสาวๆ มาชอบเต็มไปหมด เดินไปไหนก็มีแต่สาวๆ มากรี๊ด โอ๋คงไม่มาสนใจผู้หญิงเชยๆ อย่างปรางหรอก”
คำพูดของมะปรางทำให้โอ๋อมยิ้มทันที “ตกลงไหมปราง?”
“ปรางอยากให้โอ๋มองหน้าปรางดีๆปรางไม่สวย ไม่น่ารักด้วย คิดให้ดีๆ ก่อน ในโรงเรียนมีสวยๆ น่ารักๆ ที่มาชอบโอ๋เต็มไปหมด...โอ๋ไม่อายเหรอที่มีแฟนหน้าตาแบบนี้? แล้วถ้ามีคนมาถามว่าโอ๋เป็ถึงหนุ่มสุดฮอตของโรงเรียนแต่มีปัญญาหาแฟนหน้าตาได้แค่นี้...โอ๋จะทำยังงัย?”
“คนอื่นพูดก็เื่ของคนอื่นสิจะไปสนใจทำไม...จริงไหมปราง?”
“โอ๋ก็รู้ใช่ไหมว่าปรางต้องช่วยพ่อกับแม่ขายขนมมือปรางไม่นิ่มเหมือนผู้หญิงคนอื่น...โอ๋ลองจับดูก่อนก็ได้ เผื่อโอ๋เปลี่ยนใจปรางรู้ตัวเองดีว่า ปรางเป็ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง”มะปรางพูดไปพลางยื่นมือออกมาด้านหน้า
คำพูดของมะปรางทำให้โอ๋ต้องอมยิ้มขึ้นมาทันทีโอ๋กุมมือมะปรางทั้ง 2 ข้างด้วยความอ่อนโยน ทำให้มะปรางเขินอายบิดตัวไปมา “ใครเขาจะมาสนใจเื่แบบนี้...โอ๋ไม่อยากให้ปรางติตัวเองแบบนี้อีกเข้าใจไหม?”
“ปรางดีใจ...ดีใจที่มีวันนี้...ดีใจที่โอ๋มาขอคบกับปราง...ปรางแอบชอบโอ๋มานานแล้วเหมือนกันปรางขอโทษโอ๋ด้วยที่มือปรางไม่นุ่ม”
“คบกันนะปราง?”โอ๋เอ่ยปากพูดด้วยรอยยิ้ม
“ถ้าโอ๋...ไม่อายที่จะมีแฟนหน้าตาได้แค่นี้จริงๆ...” ปรางพยักหน้าตอบรับด้วยความเขินอาย“ปรางขอบคุณโอ๋มากที่ให้เกียรติปรางมากขนาดนี้...ปรางก็ขอสัญญาเหมือนกันว่าจะเป็แฟนที่ดีของโอ๋ มีโอ๋คนเดียวและจะตั้งใจเรียนให้จบที่ขอนแก่นแล้วไปเรียนที่กรุงเทพด้วยกัน”
คำตอบรับทำให้โอ๋หน้าแดงจนมะปรางต้องบิดตัวหนีด้วยความเขินอายไม่แพ้กัน
“นี่ๆๆๆคนที่เป็แฟนกัน ต้องเดินจับมือกันไม่ใช่เหรอ?”โอ๋พูดหยอก “เดินกันเฉยๆ แบบนี้มันแค่เพื่อนอ่ะ”
โอ๋ค่อยๆ ยื่นมือไปจับมือมะปรางเองก็ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนอะไร “ให้จับมือเฉพาะตอนอยู่นอกโรงเรียนในโรงเรียนเดินด้วยกันเฉยๆ คุยกันตามปกติแหละ...”
โอ๋พยักหน้าตอบรับะโสุดเสียงเลย “เย้ๆๆได้มะปรางเป็แฟนแล้วๆๆๆ…โอ๋ให้สัญญาว่าจะดูแล,ปกป้องและรักปรางคนเดียวตลอดไป”
มะปรางยิ้มตอบรับคำสัญญาของโอ๋พร้อมกับเข้าไปโอบกอดทั้งตัวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข“โอ๋จะเป็แฟนที่ดีของปรางโอ๋จะตั้งใจฝึกซ้อมให้ติดทีมชาติให้ได้...โอ๋จะได้มีตังมาดูแลปราง”
“ความจริงแล้วโอ๋กับน้องปรางเขารู้จักกันโดยบังเอิญไม่รู้เรียกว่าเป็พรหมลิขิตหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆคู่นี้เขาเหมาะสมมาก...ทำไมผมรู้เหรอ ง่ายมาก ผมก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยแหละ ผมยังจำได้เป็อย่างดีตอนนั้นมะปรางอยู่ ม.4 เพิ่งมาโรงเรียนเป็วันแรก...”
“พลอย”ประธานชมรมดนตรีกับน้องๆ ในชมรมรวมถึงมะปรางกำลังช่วยกันขนของจากห้องชมรมดนตรีเดิมไปที่ห้องใหม่แต่ละคนต่างช่วยกันจนวุ่นวายไปหมด “พลอยขอบคุณพี่หมอกับพี่บัวมากนะคะที่มาช่วยขนของ”
“มะปรางๆมาช่วยพี่ยกกล่องกระดาษ 2 ใบนี้ ไปวางไว้หน้าตู้ก่อนในนี้เป็กล่องเอกสารสำคัญของชมรม”
“ไม่เป็ไรค่ะพี่ปรางยกคนเดียวได้ พี่พลอยไปช่วยคนอื่นๆ ก่อน”มะปรางเดินตรงไปยกกล่องกระดาษ 2 ใบซ้อนกันที่อยู่กำแพงด้านหนึ่งแล้วก็อุ้มขึ้นมาท่าทางเดินไม่ค่อยถนัดเท่าใดนัก ต้องชะโงกหน้ามองทางเดินข้างๆ กล่องเป็ระยะๆ
“เดี๋ยวนะ!!! มะปรางยกได้ยังงัย!!!???...กล่อง2 ใบนั้นพี่ต้องยกกัน 2 คนเชียวนะ พี่ว่ายกไปทีละกล่องก็ได้มั๊ง?”พลอยกับรุ่นน้องในชมรมดนตรีหลายคนหันไปมองด้วยความงุนงงเป็อย่างมาก “โห..พี่ปรางตัวเล็กนิดเดียวแต่แรงเยอะจัง!”
ทางเดินยังคงเป็ดินลูกรังเปียกน้ำฝนที่ตกลงมา่เช้าจนมาถึงบริเวณบ่อเลี้ยงปลาหลังอาคารใหม่ มะปรางไม่ทันระวังตัวเดินเหยียบก้อนหินก้อนหนึ่งทำให้เสียหลักลื่นหกล้มตกลงไปในบ่อเลี้ยงปลาที่อยู่ข้างทางเดินส่วนกล่องเอกสารทั้ง 2 ใบหล่นอยู่บริเวณขอบทางเดินห่างจากขอบบ่อน้ำพอสมควร
“ตอนนั้นมีผม,บัวแล้วก็โอ๋ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรหล่นลงในบ่อน้ำ เสียงดังมากทุกคนต่างรีบวิ่งเข้าไปดูที่บ่อน้ำทันที ภาพที่ผมเห็น น้องมะปรางตกบ่อปลา เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยโคลนเลอะเทอะเต็มไปหมดโอ๋กับบัวรีบวิ่งเข้าไปประคองน้องมะปรางทันที”
“น้องเป็ไงมั่งมาๆๆ พี่ช่วย”โอ๋รีบยื่นมือดึงมะปรางขึ้นมาจากบ่ออย่างทุลักทุเลเสียงน้ำดังมากพอที่จะทำให้ทุกคนที่อยู่ในชมรมดนตรีกับชมรมมวยแล้วก็เด็กนักเรียนแถวๆ นั้น วิ่งเข้ามาดูอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ “รีบพาไปห้องพยาบาลก่อน”
“พี่ๆเห็นกล่องเอกสารไหม กล่องเปียกไหมๆๆๆ”มะปรางะโถามหาแต่กล่องเอกสารโดยที่ไม่ได้สนใจตัวเอง “กล่องเอกสารอยู่ไหนๆๆๆ”
“ไม่ต้องไปห่วงกล่องหรอกห่วงตัวเองก่อน ใครมีเสื้อผ้าสำรองมาบ้าง”บัวพูดตัดบททันที “เละหมดแล้วเนีย น้องปรางของพี่!!!!...ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนี้ ดูสิน้องมะปรางของพี่ไปทำอีท่าไหนพังหมดแล้ว!!!”
หลังจากที่วิทย์เข้าร่วมประชุมกับคณะครูจนเสร็จสิ้นมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างมาก โดยมีบัวยืนคอยอยู่ที่หน้าห้องประชุมด้วยใจจดจ่อ
“บัวร้อนใจรีบมารอฟังพี่วิทย์...ผลประชุมไม่ดีเหรอพี่วิทย์?”บัวรีบถามด้วยความร้อนใจ
“ครูใหญ่บอกว่าปีนี้ทางโรงเรียนได้งบรวมทุกอย่างมาจากส่วนกลางมาแค่ 2 ล้านกว่าๆ เอง แต่ปีนี้จำเป็ต้องเอาเงินไปซ่อมอาคาร2 กับโรงอาหารเกือบล้านห้าแสนแล้ว เหลืองบทำกิจกรรมทุกอย่างแค่ 7 แสนนิดๆ ไม่รู้ว่าจะเหลือเท่าไรบ้างเศรษฐกิจปีนี้แย่มากทำให้ทางโรงเรียนไม่ได้เงินจากบริษัทเอกชนสักบาท ตอนนี้แต่ละบริษัทขอแจ้งยกเลิกชั่วคราวหมดทุกบริษัท”
“โห!!!ได้น้อยลงกว่าปีที่แล้วตั้งเยอะเลยนะพี่ ต้องซ่อมอาคารเรียนด้วยแล้วจะทำยังไงกันดีล่ะพี่!!!” บัวมีท่าทีใกับคำตอบจากวิทย์เป็อย่างมาก
“สงสัยปีนี้คงต้องเลือกทำชมรมเฉพาะที่พอจะมีผลงานครูใหญ่บอกว่าปีนี้คงต้องเน้นไปที่งานวิชาการเป็หลักแทน เพราะว่าใช้งบไม่มาก ส่วนงานพวกกิจกรรมลดลงก่อนครูใหญ่ให้ลองไปหาเด็กๆ ดูว่า ใครพอจะมีแววส่งเสริมด้านไหนได้บ้างแล้วรีบทำรายงานมาไปที่ครูใหญ่โดยตรง”
“มิน่าวันก่อนเห็นครูเพ็ญศรีเรียกมะปรางไปคุยเื่แข่งตอบคำถามที่แพร่”
“ชมรมบอลปีที่แล้วได้ที่6 ของอำเภอคงได้อยู่ต่อ ส่วนวอลเลย์บอลแม้ว่าปีที่แล้วจะตกรอบแรก แต่ครูมนูญบอกว่าปีนี้มีเด็ก ม.4 มีแววอยู่หลายคนเลยได้อยู่ต่อเหมือนกัน แต่ได้งบทำทีมน้อยลงเยอะเหมือนกันที่ร้ายแรงมากก็บาสยุบชมรมทันที เด็กๆรู้ข่าวนี้สงสัยนั่งร้องไห้กันหมดแน่ๆ”
“ชมรมที่ต้องแข่งเป็ทีมเวลาเดินทางไปแข่งแต่ละครั้ง มีค่าใช้จ่ายในการเดินทางกับเื่กินค่อนข้างสูงมาก คงต้องแชร์กันไปได้ชมรมละไม่มากปีนี้งบตึงตัวจริงๆ โชคไม่ดีตรงที่สปอนเซอร์ไม่เข้ามา”
“แล้วมวย,ฟันดาบ, เทควันโด้ กับดนตรีล่ะพี่???”
“มวย,ฟันดาบและเทควันโด้ยุบรวมกัน อาจจะตั้งชมรมใหม่ว่ามาร์เชียลอาร์ต (Martial Arts) ต้อมทำเหรียญทองมวย 2 ปีซ้อนคงได้ทำต่อส่วนดนตรีอาจจะยุบเหมือนบาส สมัยรุ่นพลอยไปแข่งยังมีเข้ารอบบ้างแต่พอมารุ่นของมะปราง ชมรมดนตรีไปแข่งขันตกรอบแรกหมดทุกรายการ ไม่มีผลงานมาอ้างอิงแม้แต่งานเดียวคงต้องยุบชมรมเทอมนี้”
“…”
“ครูเพ็ญศรีอยากให้มะปรางไปทางชมรมวิชาการมากกว่าด้วยแหละส่วนเด็ก ม.4 ปีนี้เข้าชมรมดนตรี 50-60 คนเยอะก็จริงแต่เราไม่มีงบซื้อเครื่องดนตรีแล้วงานโรงเรียนเทอมนี้อาจจะใช้วิธีจ้างวงข้างนอกมาเล่นแทนชั่วคราวไปก่อนอาจจะต้องบอกให้เด็กๆ ย้ายออกจากชมรมดนตรีั้แ่วันพรุ่งนี้แล้วไปอยู่ชมรมอื่นที่เหลือไปก่อน”
“ถ้าน้องปรางรู้ข่าวนี้จะเป็ยังไงเนีย!!!...นึกไม่ออกจริงๆน้องปรางรักชมรมดนตรีจะตายแต่ต้องมายุบชมรมในรุ่นตัวเองเนียนะ!!!!!! แค่คิดยังไม่กล้าเลย แล้วจะไปบอกปรางยังงัยล่ะทีนี้??!!?” บัวพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเป็อย่างมาก “น้องปรางพี่จะช่วยน้องยังงัยดีเนีย เล่นยุบชมรมทันทีแบบไม่ได้ตั้งตัวอะไรกันสักอย่าง”
โอ๋แยกจากมะปรางเดินทางเข้ามาที่ชมรมมวยเห็น“ต้อม”ประธานชมรมมวยกำลังซ้อมชกเป้าอยู่คนเดียว “ไอ้ปูกับไอ้นัทไปไหนวะมึง?”
“มันไปรอฟังผลประชุมวันนี้”ต้อมยังพูดไม่ทันขาดคำ ทั้งปูกับนัทวิ่งเข้ามาพร้อมกับะโดังลั่นว่า “ไอ้ต้อมๆๆๆพวกเรารอดเว้ยๆๆ ได้อยู่ต่อๆๆ”
“มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไง?”โอ๋รีบถามด้วยความสงสัย ส่วนต้อมหยุดซ้อมทันทีรีบหันมามองด้วยความสนใจ
ปูกับนัทนั่งอธิบายเื่ราวทั้งหมดให้โอ๋กับต้อมฟังอย่างละเอียดถึงปัญหาเกี่ยวกับงบที่ทางโรงเรียนได้รับในปีนี้ค่อนข้างจำกัด จำเป็ต้องยุบบางชมรม รวมไปถึงอาจจะต้องไปเน้นทางวิชาการเป็หลัก
“ของพวกเรารอดเว้ยโครตโชคดีเลยว่ะ!!! แต่ต้องไปรวมกับพวกฟันดาบกับเทควันโด้แทนก็ยังดีที่พวกนี้มันไม่ค่อยเื่มาก ไอ้ต้อมมึงเป็ประธานชมรมใหม่ทำผลงานใหม่เยอะๆ ได้งบใหม่เพิ่มแน่นอนว่ะ”
สีหน้าของโอ๋บ่งบอกได้ชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ข่าวดีสักนิด
“ไอ้โอ๋!!! มึงอย่าเห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อนพวกเรามีผลงานได้อยู่ต่อก็ถูกแล้ว พวกดนตรีมันไปแข่งที่ไหนก็ตกรอบแรกทุกครั้งโครตเปลืองตังอ่ะ แข่งครั้งหนึ่งไปหลายคนใช้ตังทีตั้งหลายหมื่นกลับมามือเปล่าอีกต่างหาก กูเสียดายตัง ปีนี้เงินยิ่งน้อยๆ อยู่”
“นัท มึงพูดแบบนี้ได้ไงวะ!เด็กดนตรีมันไม่เก่งก็จริง แต่พวกมันก็ซ้อมกันบ่อย พวกมึงรู้ป่ะกีตาร์ที่ใช้อยู่ตอนนี้เหลืออยู่แค่ตัวเดียว ต้องให้ลุงหมูมาซ่อมแทบจะทุกครั้ง ถ้าลุงหมูไม่ช่วยจะแย่ยิ่งกว่านี้อีก”โอ๋ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจมาก
“ไอ้โอ๋!!! มึงพูดแบบนี้หมายความว่ายังงัยวะ?แล้วมึงจะให้พวกกูทำไงถ้าไอ้ต้อมมันไม่ได้เหรียญทอง 2 ปีซ้อน ป่านนี้ชมรมก็โดนยุบเหมือนกันนี่ยังไม่รู้เลยว่า ตังที่ได้มาจะพอหรือเปล่า?”นัทพูดสวนโอ๋ขึ้นมาด้วยอารมณ์โกรธไม่ต่างกัน
“ตอนนี้ชมรมมวยมีผลงานให้กับโรงเรียนมากที่สุดก็ได้อยู่ต่อ แปลกตรงไหนวะ...ไม่ถูกต้องเหรอมึง!”นัทยังคงพูดตอกย้ำ
“พวกมึงเงียบทั้งคู่อ่ะไอ้โอ๋มึงก็เงียบไปเลย วันๆ เอาแต่ติดหญิง”ต้อมแสดงท่าทีห้ามปรามโอ๋อย่างชัดเจน “นี่งานชมรมเรารอดเพราะเรามีผลงาน มึงต้องแยกแยะ ชมรมของแฟนมึงอ่ะไม่มีผลงาน ไม่ได้ตังก็ถูกแล้วนี่!!!! พวกกูเห็นด้วยกับครูใหญ่อ่ะ!!”
“เอ่อกูรู้มึงเก่ง! มึงไปต่อยอวดสาวเก๊กหล่อของมึงไปเหอะ!!!!!” โอ๋พูดด้วยอารมณ์โกรธเป็อย่างมาก เดินออกมาจากห้องซ้อมทันที รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยแชทกับปรางทันที
โอ๋ : “ปรางอยู่ไหน?”
มะปราง: “อยู่หน้าห้องครูเพ็ญศรีกับพี่พลอยมีไร?”
โอ๋ :“เปล่าไม่มีไรหรอก…เดี๋ยวโอ๋ไปรอปรางหน้าห้อง รอด้วย”
โอ๋กึ่งเดินกึ่งวิ่งรีบไปหามะปรางด้วยความร้อนใจทำให้ต้อมเกิดอาการไม่พอใจอย่างยิ่ง “ดูมันติดหญิงสนใจหญิงมากกว่าเพื่อนมันอีก กูงงมาก มันไปคบไอ้ปรางได้ยังงัย...เด็ก ม.4 ม.5 สวยๆแจ่มๆ ติดมันเพียบ”
ใน่เวลาเดียวกันพลอยกับมะปรางกำลังนั่งคุยกับครูเพ็ญศรีด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าใดนักมะปรางตาแดงกล่ำพยามยามควบคุมอารมณ์ตัวเอง ตัวครูเพ็ญศรีเองพยายามพูดให้เธอเข้าใจแจ้งข่าวร้ายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
“ครูอยากให้มะปรางหันมาทางวิชาการครูเข้าใจความรู้สึกเธอทั้ง 2 คนเป็อย่างดีครูเคยเป็นักเรียนเหมือนกับพลอยเหมือนกับมะปราง แต่ทั้ง 2 คนก็ต้องเข้าใจด้วยว่าตอนนี้ทางโรงเรียนเราไม่มีงบสนับสนุนอีกแล้ว ครูทุกคนกับครูใหญ่จำเป็ต้องเลือกหนทางที่ดีที่สุด ครูมีทางเลือกไม่มากนักและครูจำเป็ต้องเลือกครูอยากให้เธอทั้ง 2 คนเข้าใจเหตุผลที่ครูจำเป็ต้องทำเธอเป็หัวเรือใหญ่ของชมรมดนตรี เธอต้องเป็หลักให้น้องๆ”
คำตอบของครูเพ็ญศรีทำให้ทั้งพลอยกับมะปรางน้ำตาไหลนองสองแก้ม“พวกหนูจะไปเล่นดนตรีเปิดหมวกในตลาดหาเงินทำชมรมกันเองค่ะ…ครู….”พลอยเอ่ยปากขึ้นมา
“หนูเห็นด้วยกับพี่พลอยค่ะยุบชมรมดนตรีไม่ได้ แล้วรุ่นน้องอีกตั้ง 50-60 คนจะทำยังไงกันคะครูยังไงก็ยุบไม่ได้” ทั้ง 2 คนยังคงยืนกรานไม่ยินยอม “พวกหนูจะหาทางกันเองครูไม่ต้องห่วงค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปหาตังทำชมรมกันเองค่ะ”
“ครูกะไว้อยู่แล้วว่ายังไงพวกเธอ 2 คนก็คงไม่ยอมแน่ๆ ครูเข้าใจพวกเธอดี แต่พวกเธอต้องเข้าใจด้วยว่า ครูทุกคนพยายามกันถึงที่สุดแล้ว”
“ครูเพ็ญศรีรู้ไหมคะว่าตอนนี้...หัว..หะ..หัวใจหนู...แตกสลาย...ไปหมดแล้ว”มะปรางพูดสะอึกสะอื้นจับใจความแทบไม่ได้
*****************************
174
