PH501 #17 (สั้น)
[Writer’s description]
สำหรับบางคนการสารภาพรักเป็เื่ง่ายดาย ในขณะที่หลายคนบนโลกนี้ไม่เคยกล้าพอจะพูดเลยสักครั้ง
และเมื่อมีครั้งแรก บางคนก็ไม่กลัวที่จะพูดครั้งต่อๆ ไป
“ฉันชอบนาย”
ดีแล้ววิว... ที่พูดน่ะดีแล้ว...
ววิกาบอกตัวเองพลางสบสายตาคนตรงหน้าเธอ ธันวาใที่ได้ยิน แต่ปฏิกิริยาหลังจากนั้นเธอเดาไม่ออก
เขาเพียงแค่มองหน้าเธอเท่านั้น
ธันวานิ่งงันเพราะไม่คิดว่าไอ้ผู้ชายที่เขาเกลียดขี้หน้ามันจะเป็ตัวเขาเอง! เขานอนขบคิดมาทั้งคืนจนจิตใจสับสนวุ่นวาย หากพอมาได้ฟังคำพูดซื่อตรงจากปากเธอความว้าวุ่นเ่าั้ก็ถึงคราวสงบลงพร้อมกับความรู้สึกอุ่นๆ ที่แผ่ไปทั่วแผ่นอก
ตึก ตัก! ตึก ตัก!
ไม่รู้แล้วว่าใจสองดวงนี้ดวงไหนเต้นแรงกว่ากัน รู้แค่ว่ามันดังชัดเจนมากในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ห้องนี้
ร่างสูงทอดสายตามองใบหน้าเธอแล้วเลีื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้ขึ้นเพื่อจะได้มองผิวแก้มแดงปลั่งด้วยความเขินอายนั่นชัดๆ
น่ารัก... เป็คำแรกที่ผุดขึ้นมาในใจ
“ชอบหรอ”
“ใช่”
“ชอบมากเลยหรอ”
“ก็...คงใช่...”
“ที่บอกว่าอยากได้ ชอบมาก จะเอา หมายถึงฉันด้วยไหม”
“....”
“ว่าไง?”
“มะ...ไม่รู้!”
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอพูดออกมาจริงๆ ไหม! เธอรู้ว่าตัวเองแอบแทะโลมเขาเพราะนั่นเธอจงใจ คำพูดพวกนั้นเธอก็คิดตามที่พูด แต่ไม่รู้ตัวว่าเธอพูดออกมาจริงๆ
“ฮึ!” ยิ่งเห็นเธอเขินจนเสียอาการเขายิ่งได้ใจ
“อะ..อะไร!”
ไอ้บ้า! รู้ว่าเธอเขินก็จ้องเธออยู่ได้!
“อยากได้จริงป่าว ถ้าจริงต้องขอใหม่ ไม่งั้นไม่ให้นะ”
“ขออะไร”
“แล้วอยากได้อะไรล่ะ”
“มะ...ไม่อยากแล้ว!”
“หรอ?”
พอธันวาพูดจบในห้องก็เงียบไปเป็นาที ร่างสูงยื่นมือไปเขี่ยผิวแก้มร้อนจัดของอีกฝ่ายเบาๆ ที่ร้ายกว่าคือววิกาไม่ได้หันหน้าหนี มิหนำซ้ำเธอยังเอียงหน้าเข้าหามือเขาอีกด้วย
เก็บความเป็กุลสตรีทิ้งไปก่อนเถอะ บางทีก็ไม่จำเป็ต้องใช้!
“ทีหลังถ้าจะเพ้อ ก็มาเพ้อกับฉัน ไม่ต้องไปนั่งเมาแบบนั้นแล้ว เข้าใจไหม?”
“อื้อ...”
แต่ไอ้ที่เมาไปเมื่อวานก็คุ้มนะถ้าเขามาพูดแบบนี้อ่ะ บ้าเอ้ย! เธอใจบางไปหมดแล้วเนี่ย!
“ดีมาก” ว่าพร้อมกับหยิกแก้มเธออย่างหมั่นเขี้ยว
ธันวาลุกขึ้นยืน เขาละมือจากใบหน้าเธอแล้วเอามันไปวางแปะไว้บนศีรษะเล็ก
“ฉันจะออกไปแล้ว ส่วนเธอก็นอนพัก”
“แล้ว... จะเข้ามาอีกไหม”
“ได้หรอ”
“ได้”
“...” ยิ้มกริ่ม
“แต่แค่วันนี้นะ ฉันป่วย...”
ให้แค่วันนี้เท่านั้นแหละ! นี่มันห้องเธอกับรารี่นะ เธอเกรงใจเพื่อน! เมาป่วยหลอกๆ นี่ก็มากพอแล้วไง
“ฮึ!” ธันวาหลุดยิ้ม มุมปากเขายกโค้ง ฝ่ามือใหญ่ยีหัวเธออย่างเอ็นดู ข้ออ้างของววิกาโคตรจะฟังไม่ขึ้น แต่เอาเถอะ จะยอมมองข้ามไปก็ได้
“ไม่เข้ามาหรอก ให้โอกาสพูดแล้วว่าจะเอาอะไร แต่เธอไม่พูดเอง”
“ธัน...”
เธอเรียก ตอนที่เขาโน้มตัวลงมา ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆ มันใกล้จนเธอเห็นแววตาเขาฉายความเ้าเล่ห์ ในที่สุดววิกาก็เลือกที่จะหลับตาปี๋ พร้อมกันนั้นริมฝีปากอุ่นร้อนก็ประทับลงบนหน้าผาก
เขาจูบหน้าผากเธอ แต่ไม่น่าเชื่อว่าเธอรู้สึกอุ่นวาบกระจายถึงปลายเท้า
“ไปจริงละ บาย”
ร่างสูงกระตุกยิ้มส่งท้ายก่อนจะหันหลังเดินออกไป ทิ้งให้อีกคนมองตามตาค้าง
ทำให้เธอใจสั่นแล้วหนีไปง่ายๆ แบบนี้ได้ไง!
กลับมาก๊อนนนน ไอ้ที่เธอ ‘อยากได้’ นั่น เธอจะพูดให้เขาฟังเดี๋ยวนี้เลย!!
.................................................
วิว เธอน่ะ!! ก๋ากั๋นไม่ใช่เล่นเลยนะ 55555555
นี่ถ้าคู่นี้มีดราม่าแหกโค้งจะเป็อะไรไหมน้า
อ่ะะะ ล้อเล่นนนนน
851
