ย้อนเวลากลับสู้วันโลกาวินาศ

ตอนที่ 45  สิ่งนั้นมันคืออะไร???

“ ถอยกลับ!!! ถอยกลับ!!! “

หลินฟานออกคำสั่ง ขณะที่มีเลือดสีดำเปื้อนอยู่เต็มร่างกายของเขา

พวกทหารหน่วยระยะประชิดหน่วยที่ 3 เมื่อได้ยินก็รีบถอยกันทันที พวกเขาวิ่งเข้าไปยังแนวตั้งรับอย่างรวดเร็ว หลินฟานและอันเดดทั้ง 2 ของเขาก็เช่นกัน

จากนั้นเสียงปืนก็ดังตามระบบ

ปัง!!!

ปัง!!!

ปัง!!!

หลินฟานยืนมองซอมบี้ที่กำลังล้มลงพร้อมกับคิดในใจไปด้วยว่า

‘ พวกมันคงตายไปแล้วประมาณ 50,000 ตัว เป็นอย่างน้อย หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป ทำอีกประมาณ 30 ครั้ง พวกเราก็คงจะสามารถกวาดล้างพวกมันได้หมด

‘ หลังจากนั้นก็ค่อยๆ จัดการพวกซอมบี้ที่อยู่ในโดม

‘ การต่อสู้ครั้งนี้มันง่ายจริงๆ กลุ่มซอมบี้ต่อให้พวกมันมีมากมายขนาดไหน พวกมันก็ไม่ใช่คู่มือของกองทัพที่ไม่ต้องประหยัดกระสุนหรอก แต่เหตุผลหลักที่ทำให้พวกเราชนะง่ายๆ แบบนี้ หลักๆ ก็น่าจะเป็นเพราะไม่มีพวกซอมบี้ระดับสูงกว่า 1 อยู่ที่นี่มากกว่า ถ้ามีพวกมันอยู่ที่นี่ เรื่องก็คงไม่ง่ายแบบนี้ ‘

หลินฟานวิเคราะห์เรื่องที่เกิดขึ้นในหัวของตัวเอง

และในตอนนี้หลินฟานก็คิดว่า มันไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเท่าไหร่นัก ซอมบี้ที่เหลืออยู่ตอนนี้บางตาลงไปเยอะมาก และทหารต่างก็มีประสบการณ์และสามารถรับแรงกดดันกันได้แล้ว ต่อจากนี้ไปการกวาดล้างคงเป็นเรื่องง่ายๆ

งั้นก็คงเริ่มแผนต่อไปได้!

หลินฟานกดวิทยุแล้วพูดขึ้น

“ หัวหน้าหน่วยบำรุง!! ซ่า… “

“ ครับท่านจอมพล ซ่า… “

ทหารผู้ชายตอบรับผ่านวิทยุ

หลินฟานพูดต่อ

“ การออกไปของหน่วยระยะประชิดครั้งต่อไป ให้หน่วยของนายออกตามหลังไปด้วย เอาผลึกกลับมาให้มากที่สุด จากนั้นก็เอา 50% ไปหมุนที่รูเล็ตโรงอาหาร ได้อะไรก็ไม่ต้องสนใจ หมุนๆ มันไปก่อน ได้อาวุธก็เอามาเติมให้กองทัพ ถ้าได้ยาวิเศษรักษาระดับนาโนเซลล์ก็เก็บเอาไว้ ซ่า… “

“ รับทราบ!! ซ่า… “

หัวหน้าทหารหน่วยซอมบำรุงตอบรับคำสั่ง

เมื่อสั่งคำสั่งที่หนึ่งเรียบร้อย หลินฟานก็เงยหน้ามองเสาไฟที่ส่องสว่างอยู่ ตอนนี้เป็นเวลาประมาณ 21.00 น. และด้วยระบบไฟที่ติดอัตโนมัติของเสาไฟข้างๆ ถนน กับไฟของโดมคอนเสิร์ตที่ติดอัตโนมัติ ทำให้ตอนนี้สนามรบจึงไม่มืดเท่าไหร่

แต่!

ไฟคงจะติดแบบนี้ได้อีกไม่นาน จากความทรงจำอันน้อยนิดในหัวของหลินฟาน ดูเหมือนว่า ไฟในเมืองหลวงมณฑลหลินหนานจะดับประมาณช่วงใกล้ๆ เช้า หลังเกิดวันโลกาวินาศไปหนึ่งคืน

หรืออธิบายง่ายๆ คงเหลือเวลาประมาณ 5 – 6 ชั่วโมง ไฟฟ้าภายในเมืองหลวงมณฑลหลินหนานจะดับลง ตามปกติมันน่าจะเป็นแบบนั้น แต่ก็แน่นอนว่าหลินฟานไม่ยอมเชื่อความทรงจำในชาติก่อน หากเกิดไฟดับขึ้นมาตอนนี้ จากฝ่ายที่ได้เปรียบพวกซอมบี้ กองทัพตระกูลหลินก็จะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบในทันที

หลินฟานกดวิทยุแล้วออกคำสั่งอีกครั้งว่า

“ หัวหน้าหน่วยช่าง ซ่า… “

“ ครับ! ซ่า…“

ทหารผู้ชายตอบรับอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้เป็นน้ำเสียงที่ฟังแล้วเป็นของคนแก่

หลินฟานออกคำสั่งต่อทันทีว่า

“ เอาเครื่องปั่นไฟออกมาแล้วผลิตกระแสไฟฟ้าได้เลย จากนั้นก็ส่องไฟไปยังสนามรบเพื่อให้แสงสว่างกับพวกทหารที่ต่อสู้อยู่ พวกเราไม่รู้ว่าไฟฟ้าของเมืองจะดับลงเมื่อไหร่  พวกเราจะหวังพึ่งตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้แบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไฟฟ้าที่เราผลิตเองมันจะทำให้พวกเราอุ่นใจมากกว่า ซ่า… “

“ รับทราบครับท่านจอมพล!! ซ่า… “

หัวหน้าหน่วยช่างตอบรับคำสั่ง

ความจริงแล้ว หัวหน้าหน่วยช่างก็อยากเสนอให้หลินฟานทำแบบนี้อยู่เหมือนกัน จริงอยู่ที่การใช้ไฟตัวเองมันเปลืองพลังงาน แต่ว่า ไฟฟ้าของเมืองมันจะดับตอนไหนก็ไม่รู้ มันมีหลายๆ ตัวแปรเข้ามาเกี่ยวข้อง เช่น สายขาด พลังงานหมด โรงงานผลิตกระแสไฟฟ้าทำงานผิดปกติเพราะไม่มีคนคุ้ม

หัวหน้าช่างรู้เป็นอย่างดีว่า หากไม่มีไฟในระหว่างการต่อสู้ต่อกลางคืน ฝั่งกองทัพตระกูลหลินก็จะเสียเปรียบพวกซอมบี้ทันที แต่ในระหว่างที่เขาชั่งใจว่าควรเสนอความคิดดีไหม หลินฟานก็ออกคำสั่งให้ใช้เครื่องปั่นไฟก่อน

เพราะแบบนี้ หัวหน้าหน่วยช่างจึงไม่ถามอะไรเยอะแยะ และไม่ขัดความคิดของหลินฟานที่ให้เปิดใช้งานเครื่องปั่นไฟ

“ ใช้แผน A เริ่มทำงานกันได้!! “

หัวหน้าทหารหน่วยช่างออกคำสั่ง

“ ครับ!! “

ทหารในหน่วยช่างตอบรับ

หลังจากนั้นไม่นาน เครื่องปั่นไฟจำนวนหลายสิบเครื่องก็ถูกลากมาไว้ที่ใกล้ๆ กับแนวหน้า และเมื่อเครื่องปั่นไฟเริ่มทำงาน ก็มีไฟสปอร์ตไลท์จำนวนมองส่องไปยังแนวหน้าของสนามรบ

สิ่งนี้ทำให้ทหารทุกคนรู้สึกดีขึ้นมาก มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้ชีวิตในที่สว่าง เมื่อมีแสงจำนวนมากพวกเขาก็สบายใจขึ้น

อีกอย่าง ด้วยไฟจากสปอร์ตไลท์มันก็จะทำให้พวกทหารเห็นตัวพวกซอมบี้ได้ชัดขึ้นมาก วิสัยทัศน์ตอนนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากตอนกลางวันเลย

ทหารปกติ รถIFV และรถฮัมวี่ ทุกอย่างต่างก็ยิ่งไปยังเป้าหมายได้ดีขึ้น ตอนนี้กำลังใจของพวกทหารเพิ่มขึ้นมากเมื่อมีแสงไฟส่องเข้าสนามรบแนวหน้า

หลินฟานยืนมองผลที่ปรากฏต่อหน้าด้วยใบหน้าพอใจ

เมื่อเป็นแบบนี้หลินฟานก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว ตอนนี้หลินฟานสามารถกลับไปนอนพักได้อย่างสบายใจ ส่วนเหตุผลที่หลินฟานอยากกลับไปนอนพักนะหรือ แน่นอนว่าเขาไม่ได้ง่วงหรือเหนื่อยมากขนาดนั้น

แต่หลินฟานต้องการ MP เพิ่มขึ้นต่างหาก ตอนนี้ขีดจำกัด MP ของหลินฟานมีอยู่ถึง 27 แต่ในร่างกายของเขากลับมี MP อยู่ที่ 2 MP เท่านั้น

หลินฟานต้องการนอนเพื่อฟื้นฟูพลัง MP ของเขาเพื่ออัญเชิญอันเดดออกมาช่วยเก็บเกี่ยวค่าประสบการณ์ให้มากกว่านี้

ตอนนี้มันยังไม่มีน้ำยาฟื้นฟู MP ปรากกฏออกมาให้แลก ถ้ามีพวกมันอยู่ หลินฟานก็คงไม่เลือกนอนเพื่อฟื้นฟู MP แน่ๆ

หลินฟานมองหาเจียงเป่า หลินฟานและเจียงเป่าผลัดกันออกไปสู้และบัญชาการ เพราะเมื่อครู่หลินฟานออกไปสู้ ตอนนี้เจียงเป่าก็เลยบัญชาการอยู่

มองสักพักหลินฟานก็เจอเป้าหมาย

หลินฟานเดินไปข้างๆ เจียงเป่า แล้วพูดขึ้นว่า

“ ฝากคุณจัดการเรื่องหลังจากนี้ด้วย ผมจะไปนอนพักเพื่อฟื้นฟูพลัง MP ถ้านอนสัก 8 ชั่วโมง ผมคงสามารถอัญเชิญอันเดดออกมาเพิ่มได้ประมาณ  2 ตัว

“ หลังจากกวาดล้างพวกซอมบี้ด้านนอกโดมหมด คุณและพวกทหารก็พักผ่อนกันก่อน เดี๋ยววันพรุ่งนี้ผมจะมาบัญชาการในการกวาดล้างพวกซอมบี้ด้านในเอง “

“ ครับ “

เจียงเป่าพยักหน้ารับคำสั่ง

เจียงเป่ารู้ดีว่าอันเดดมันมีประโยชน์ขนาดไหน เขาไม่แปลกใจเลยที่หลินฟานจะเลือกพักเพื่อสร้างอันเดดขึ้นมา เพราะหากมีอันเดดเพิ่มขึ้นมาอีก 2 ตัว ความเร็วในการเก็บค่าพลังวิญญาณของหลินฟานจากการฆ่า มันก็คงจะเร็วเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว

หลินฟานพยักหน้ารับ จากนั้นก็หันมองไปทางอันเดด 001 กับ 002

จริงใจหลินฟานอยากให้พวกมันสู้อยู่ที่นี่เพื่อเก็บเลเวลให้เขา แต่ว่า พวกนี้มันไม่มีสมองมากกันขนาดนั้น พวกมันรู้แค่ว่า บุกโจมตี ถอย ป้องกันเอาไว้ พวกอันเดดระดับต่ำมันเข้าใจเพียงคำสั่งง่ายๆ  ประมาณนี้

หากหลินฟานสั่งว่า พวกแกอยู่นี่ พอทหารถอยพวกแกก็ถอย และหาก HP หมดก็รอให้ฟื้นแล้วไปโจมตีพวกซอมบี้ คำสั่งนี้สำหรับมนุษย์คงเป็นคำสั่งง่ายๆ แต่สำหรับอันเดดระดับต่ำ คำสั่งแบบนี้พวกมันไม่สามารถทำได้

พวกมันจะทำได้แต่คำสั่งง่ายๆ เท่านั้น

หลินฟานคิดไปคิดมาเลยตัดสินใจว่าจะให้พวกมันกลับไปด้วย ยังไงซะ เป้าหมายของเขาครั้งนี้ก็คือนอนเพื่อฟื้นพลัง MP เพื่ออัญเชิญอันเดด หากทิ้งอันเดด 001 กับ 002 เอาไว้ที่นี่ แล้วพวกมันเกิดตายขึ้นมา แบบนั้นการไปนอนของหลินฟานก็จะเปล่าประโยชน์

 “ ไปขึ้นรถบรรทุก “

หลินฟานออกคำสั่ง พร้อมกับชี้นิ้วไปทางรถบรรทุก

อันเดดหมายเลข 001 อันเดดหมายเลข 002 เบ้าตาของพวกมันเรืองแสงขึ้นมา จากนั้นพวกมันก็ทำตามคำสั่งของหลินฟาน

หลินฟานมองพวกมันที่เดินไปแล้วคิดในใจว่า

‘ ต้องรีบทำให้ทักษะเนโคแมนเซอร์เลื่อนระดับให้เร็วที่สุด ถ้าตอนนี้พวกมันเป็นอันเดดระดับกลาง เราคงให้พวกมันอยู่เก็บเลเวลที่นี่ให้ได้ เพราะพวกอันเดดระดับกลางจะมีสมองขึ้นมานิดหน่อย แต่… สู้ตั้งนานยังไม่เลเวล 7 อยู่เลย เลเวล 10 คงอีกยาวไกลพอสมควร ‘

หลินฟานท้อใจเล็กน้อยกับเลเวลของเขา ถึงตอนนี้ตัวของหลินฟานจะพัฒนาเลเวลเร็วกว่าชาติที่แล้วมากๆ แต่มันก็ยังเร็วไม่พอสำหรับเขา

“ คุณหลิน! “

ระหว่างกำลังคิดท้อแท้อยู่ในใจ เสียงที่คุ้นเคยของจางหยานก็ดังขึ้นจากด้านหลังของหลินฟาน หลินฟานหันมองไปตามเสียงที่ดังขึ้น

สิ่งที่หลินฟานเห็นไม่ได้มีเพียงจางหยานคนเดียว แต่หนิงซิวเย่ก็เดินตามจางหยานมาด้วย หลินฟานเข้าใจทันทีว่าสถานการณ์แบบนี้มันคืออะไร เสือก็ยังเป็นเสือ ถึงตอนนี้เธอจะยังเป็นเพียงลูกเสือแต่เธอก็ยังเป็นเสืออยู่

โอกาสเก็บเลเวลง่ายๆ แบบนี้ หนิงซิวเย่คงยอมไม่ปล่อยไปแน่

หลินฟานไม่ได้ไม่พอใจหรือจะต่อว่าเธอ นั่นเพราะหลินฟานต้องการลงทุนกับหนิงซิวเย่อยู่แล้ว เธอเป็นเมล็ดพันธุ์ที่จะโตเป็นคนที่สุดยอดในอนาคต และหากหลินฟานสร้างบุญคุณเอาไว้กับเธอตอนนี้ ในอนาคตเขาก็จะสามารถควบคุมเธอได้ง่ายๆ

หลินฟานถามขึ้นว่า

“ การก่อสร้างทางเชื่อมระหว่างสนามรบและโรงอาหารเป็นยังไงบ้าง ผู้นำตระกูลจาง เสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? “

“ ครับ “

จางหยานพยักหน้าตอบ

จางหยานเริ่มพูดต่ออีกว่า

“ คุณหลิน คุณหนิงเธอบอกว่าอยากเข้าร่วมการต่อสู้ครั้งนี้ด้วย เธอบอกว่าเธออยากแข็งแกร่งขึ้น และเมื่อครู่ผมก็ให้น้ำยาป้องกันเชื้อไวรัสกับเธอไปเรียบร้อยแล้ว ด้วยความสามารถของคุณหนิง เธอจะต้องช่วงกองทัพได้อย่างมากแน่นอน “

หลินฟานพยักหน้าให้ มีลูกน้องเป็นคนฉลาดก็แบบนี้

หลินฟานแทบไม่ต้องสั่งอะไรจางหยานก็จัดการให้หมดทุกอย่าง น้ำยาป้องกันเชื้อไวรัสตอนนี้ขาดแคลนก็จริง แต่หลินฟานก็ยังมีสำรองเอาไว้อยู่ 3 ขวด เหตุผลที่หลินฟานเหลือเอาไว้ก็เป็นเพราะประสบการณ์จากชาติก่อนของเขา

ตามจริงแล้ว หลินฟานแค่เก็บมันเอาไวเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลจากผู้รอดชีวิต หรือเอาไปใช้เป็นของแลกเปลี่ยนในสิ่งต่างๆ

ต้องรู้ก่อนว่า น้ำยาป้องกันเชื้อไวรัส 1 ขวด ในช่วงแรกๆ ของวันโลกาวินาศ มันเป็นอะไรที่มีค่าเป็นอย่างมาก หากหลินฟานเอาไปแลกกับข้อมูลของตำแหน่งที่ตั้งของรูเล็ต คนที่รู้ตำแหน่งที่ตั้งของรูเล็ตก็คงจะยอมแบบบอกไม่ลังเล

แต่จะเอามาให้หนิงซิวเย่แบบนี้ก็ไม่มีอะไรเสียหาย ถ้าจางหยานไม่ให้เธอ หลินฟานก็จะเป็นคนที่มอบมันให้เธอด้วยตัวเอง

หลินฟานมองไปทางหนิงซิวเย่ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า

“ น้องสาวของเธอเป็นยังไงบ้าง? “

“ น้องสาวของฉันยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะคุณหลินค่ะ ขอบคุณค่ะ “

หนิงซิวเย่ตอบพร้อมก้มหน้าลง

หลินฟานพยักหน้า สิ่งที่เธอพูดออกมาเป็นทั้งคำตอบและคำขอบคุณในเวลาเดียวกัน

และเมื่อได้ยินคำตอบของเธอ ตอนนี้หลินฟานก็รู้สึกสบายใจขึ้นกว่าเดิมมาก เมื่อหนิงซิวเย่ยังมีน้องสาวอยู่แบบนี้มันก็จะทำให้หลินฟานสามารถควบคุมเธอง่ายขึ้นเยอะ หากเธอทรยศหรือไม่ยอมทำตามคำสั่ง หลินฟานก็แค่เอาน้องสาวของเธอมาขู่

หลินฟานรู้ว่าแผนนี้มันชั่วร้าย แต่ทำยังไงได้ คนดีๆ มันมีชีวิตอยู่ในวันโลกาวินาศได้ไม่นานหรอก

อีกอย่าง หนิงซิวเย่คนนี้ก็ใช่คนดีซะที่ไหน ในชาติก่อนของหลินฟาน หนิงซิวเย่เองก็มีชื่อเสียงเรื่องแย่งของคนอื่นๆ ด้วยกำลังพอสมควร  เรื่องฆ่าคนเพราะทำให้เธอไม่พอใจก็มีเยอะ

โลกในวันโลกาวินาศไม่มีคำว่าดีหรือเลว มันมีแค่ แข็งแกร่งกับอ่อนแอ

หลินฟานเริ่มพูดต่อ

“ ผู้นำตระกูลเจียง จัดให้พลเอกหนิงอยู่ในตำแหน่งพิเศษแบบเดียวกับผม เธอจะเข้าโจมตีหรือถอยตอนไหนก็ได้ตามใจของเธอ พยายามดูแลเธอเป็นพิเศษด้วยล่ะ “

“ ครับ!! “

เจียงเป่าตอบรับคำสั่ง

หลังจากออกคำสั่งจบ หลินฟานก็เตรียมตัวเดินทางกลับไปยังโรงอาหารเพื่อพักผ่อน แต่ก่อนที่เขาจะเดินไปถึงรถที่จอดอยู่ ทหารคนหนึ่งก็วิ่งมาหาหลินฟานก่อน

เมื่อทหารที่วิ่งมาวิ่งมาจนถึงด้านหน้าของหลินฟาน ทหารคนที่วิ่งมาก็ชูของในมือขึ้นต่อหน้าหลินฟาน แล้วเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า

“ ท่านจอมพล มีคนเอาสิ่งนี้มาให้พวกเราครับ!! “