"คุนหลุนใครทำห้องหนังสือข้าจนเป็แบบนี้"
กวาดตามองรอบๆ ห้องที่บานหน้าต่างเปิดอ้าออกรับลมเย็น บนโต๊ะตำราที่อ่านค้างไว้วางซ้อนกันเป็ระเบียบเรียบร้อย บนชั้นหนังสือถูกจัดเรียงสวยงาม แจกันกระเบื้องเคลือบมีดอกไม้สีสันสดใส คุนหลุนวิ่งเข้ามาประสานมือ
"ท่านอ๋องคงเป็เอ่อเอ่อ…ชายารองเอ่อ..สาวใช้คนใหม่"
"นำตัวนางมาที่นี่คุกเข่าสำนึกผิดจนกว่าข้าจะพอใจ"
คุนหลุนรีบออกจากห้องไปทันที
ท่ามกลางแสงแดดแผดเผาของยามบ่ายซู่เม่ยนั่งคุกเข่ากับพื้นในร่มไม้สาวใช้ของชายาหงหยินนั่งเฝ้าไม่ห่าง
"ท่านองครักษ์"สาวใช้เอ่ยปากทักทายพร้อมกับย่อกาย
"สาวใช้นามซูเม่ยท่านอ๋องให้เ้าไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ห้องหนังสือ โทษฐานทำไปโดยพลการ"
ซู่เม่ยเงยหน้าแดงระเรื่อเพราะแดดเผาขึ้นมองคุนหลุน
"แต่ท่านองครักษ์พระชายาลงโทษนางเพราะนางบังอาจเด็ดดอกไม้ของชายาเอก"
"ลงทัณฑ์ด้วยการคุกเข่าจวิ้นอ๋องก็ลงโทษด้วยการคุกเข่าจนกว่าจะพอใจจะต่างกันตรงไหนกับต้องคุกเข่าอยู่ที่นี่"
"แต่ ท่านองครักษ์"
"ได้ข้าจะกลับไปบอกท่านอ๋องว่าเ้าขัดคำสั่งท่านอ๋องดูสิเ้าจะรับผิดชอบไหวไหม"
"ข้าน้อยมิกล้า สาวใช้นามซู่เม่ยเ้าลุกขึ้นตามท่านองครักษ์ไป"เอ่ยปากสีหน้าตื่นกลัว
ซู่เม่ยลุกขึ้นจากท่านั่งคุกเข่าแค่กลับเซถลา คุนหลุนรีบเข้ามาประคองไว้
"คุกเข่าเพียงหนึ่งชั่วยามก็ถึงกลับยืนไม่ไหวข้าละสงสารเ้าจริงๆ จะต้องไปคุกเข่าที่ห้องหนังสืออีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้"
ประคองพาซู่เม่ยไปยังห้องหนังสือ
"คุนหลุน ทำไมต้องประคองนางปล่อยนางให้นางคุกเข่าตรงนั้น"
คุนหลุนพยุงซู่เม่ยให้คุกเข่า
"ท่านอ๋อง นางถูกพระชายาสั่งให้คุกเข่ากลางแดดจ้าแค่นี้นางก็คงลำบากแล้ว"
"เ้าทำสิ่งใดหงหยินถึงให้เ้าคุกเข่า"
ซู่เม่ยก้มหน้าหลบสายตาเ็าที่จับจ้อง
"ซูเม่ยเอ่อ ข้าน้อยเด็ดดอกไม้มาใส่ในแจกันห้องหนังสือ"
ชือเฉิงเบือนหน้าหนีจากใบหน้างามเสีย
"ข้าจะตำหนิหงหยินเอง"แวบแรกซู่เม่ยหลงดีใจ
"นางกล้าลงโทษสาวใช้ที่ฝ่าาประทานมาให้ข้า มีเพียงข้าที่ลงโทษนางได้ เพราะด้วยฐานะนางหากนางนำเื่นี้กราบทูลฝ่าาเกรงว่าหวางเฟยจะรับไม่ไหว คุนหลุนให้คนยกเครื่องเสวยข้าจะเสวยที่ห้องหนังสือ"
"ท่านอ๋องแล้วนางเล่า"
"คุกเข่าอยู่ตรงนี้จนกว่าข้าจะพอใจ"ยืนยันคำเดิม
ทรุดกายลงนั่งตรงหน้ากอดอกมองซู่เม่ยที่คุกเข่านิ่งหลุบตามองพื้น
ชือเฉิงลุกจากท่านั่งมายืนตรงหน้าซูเม่ย โน้มร่างสูงลงจ้องมองใบหน้าที่งดงามเกินบรรยายมืออุ่นจับที่คางมนสบตานิ่งก่อนจะกดริมฝีปากที่ปากบาง
"อือ อะปล่อย"
ซู่เม่ยยกมือขึ้นผลักร่างสูงอย่างแรง
"ไม่ได้อยากเป็ชายารองข้าหรอกหรือ"
สายตายังคงเ็าแต่กลับเม้มริมฝีปากเสียดายรสจูบเมื่อครู่
"ไม่..ในเมื่อ เป็ท่านที่รับข้าไว้ในฐานะสาวใช้คิดจะ เล่นตลกอะไรอีก"
"ข้าคิดว่าเ้าก็เพียงอาศัยหน้าตาหลอกล่อข้า ตามบัญชาฝ่าา"สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก
"หลอกล่อท่านเพื่อสิ่งใดกัน"ซูเม่ยขมวดคิ้ว
"ฝ่าาจงใจยัดเยียดเ้าให้ข้าคิดว่าซือเฉิงจะหลงใหลหญิงงามจนไม่ลืมหูลืมตา"ซูเม่ยยิ้มเศร้าๆ ยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากราวกับว่ารังเกียจรสจูบของจวิ้นอ๋องยิ่งนัก
"ท่านพี่"หงหยินก้าวขาเข้ามาข้างใน
"หวางเฟย"
"หงหยินได้ยินว่าท่านพี่สั่งลงโทษนาง"ทอดเสียงอ่อนโยน
จวิ้นอ๋องหันหลังไปทรุดกายลงบนเก้าอี้
"นางก้าวก่ายห้องหนังสือของข้า"
"แต่ท่านพี่ นางคุกเข่าด้านนอกนั่นเสียนานป่านนี้คงแทบจะทรงกายไม่อยู่แล้ว ท่านพี่จะไม่ใจร้ายกับนางไปหน่อยหรือ"
"ลุกขึ้นกลับไปห้องเ้าได้แล้ว"
ซูเม่ยลุกขึ้นพร้อมกับอาการเซถลา
"ไปให้พ้นหน้าข้า พรุ่งนี้จึงมาที่นี่แต่เช้าหาตำราสำคัญที่เ้าทำหายไป"หงหยินซ่อนยิ้มไม่อยากให้ซุเม่ยมานั่งลอยหน้าให้ชือเฉิงมองนาง
ซูเม่ยรีบออกจากห้องไปสวนทางกับคุนหลุนที่เดินนำสาวใช้ที่ยกถาดอาหารเข้ามา
คุนหลุนคว้าข้อมือบางไว้เมื่อเห็นว่าซูเม่ยเดินโซเซ
"ข้าไปส่งเ้า"
ซู่เม่ยยิ้มบางๆ คุนหลุนพยุงซู่เม่ยไปยังห้องพักไม่ไกลจากห้องหนังสือนัก
"นี่ เป็ยานวดแก้อาการปวดบวมรับไว้เสีย"
คุนหลุนล้วงหยิบยาขวดเล็กส่งให้กับซู่เม่ยที่นั่งลงบนโต๊ะหินอ่อนยกมือขึ้นบีบที่ขา
"ท่านอ๋องเป็คนที่เอาใจใครไม่เป็ ยามโมโหก็น่ากลัวเ้าเลี่ยงที่จะเข้าใกล้เสียจึงดี”
“ขอบคุณท่านองครักษ์"
“แต่ยามใจดี ท่านอ๋องก็เป็คนดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา เ้าอดทนเอาหน่อยแค่ไม่เข้าใกล้ท่านอ๋องก็นับว่าเ้ารอดตัวไป”
"ซู่เม่ยแค่ ขอมาพักพิงที่นี่ชั่วคราวไม่ได้้าสิ่งใดไม่ว่าจะตำแหน่งอะไร เดิมซู่เม่ยก็น้อมรับสิ่งที่ต้องเผชิญอยู่แล้ว แม้ฝ่าาไม่เคยดูดำดูดีเราสองคนแม่ลูกก็ไม่เคยปริปากบ่น อดบ้างอิ่มบ้าง ก็มีความสุขตามประสาแม่ลูก"
คุนหลุนกลืนน้ำลายลงคอยากเย็น
“ข้าอยากช่วย แต่ไม่รู้ว่าในใจท่านอ๋องคิดเช่นไร บุรุษใดบ้างที่พบเ้าแล้วไม่ตรึงใจ แม้แต่ข้า แต่ดูท่านอ๋องกับท่าทีเฉยชานั้นข้ามองไม่ออกจริงๆ”ซู่เม่ยสุดลมหายใจเข้าลึกๆ
“ข้าหวังแค่ที่พักพิงดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ต้องเข้าไปเผชิญเคราะห์กรรมในวังหลวง ไม่ได้อยากให้เขารับข้าไว้ในฐานะชายารองหากเขารับไว้ในฐานะชายารองอย่างที่ฝ่าา้าข้าเองก็คง ไม่สู้ชอบใจนัก”
“ข้าเริ่มจะมั่นใจแล้วว่าเ้าเป็เืเนื้อเชื้อไขของฝ่าา”
พูดไปยิ้มไป ซู่เม่ยกลับยิ้มเศร้าๆ
“ข้านวดเขาให้เ้าดีไหม”ซู่เม่ยส่ายหน้า
“ขอบคุณท่านองครักษ์แต่ซู่เม่ยไม่รบกวนจะดีกว่า”คุนหลุนพยักหน้าขึ้นลง
“บางทีฝ่าาอาจยอมรับเ้า หากว่าพิสูจน์ได้ว่าเ้าคือเืเนื้อเชื้อไขของฝ่าา”
“มารดาข้าหาใช่หญิงมากรักอีกทั้งตลอดระยะเวลา18ปีมานี้ ข้าไม่เคยเห็นนางชายตามองบุรุษใด ข้าจะเป็ใครหาสนใจไม่ แค่ฐานะสาวใช้ในจวนอ๋องก็ดีแล้ว มารดาข้าจะได้ไม่ต้องลำบากใจ”
292
