ณิชาพบว่าตัวเองกลัวคำถามบางอย่างมากกว่าคำตอบ
ั้แ่เห็นผลตรวจ เธอไม่กล้าพิมพ์อะไรลงในช่องค้นหา ไม่กล้ากดอ่านบทความที่พาดหัวตัวใหญ่ และไม่กล้าถามพีร์ตรง ๆ ว่าเมื่อคืนเขาคิดอะไรอยู่
แต่คำถามนั้นกลับอยู่กับเธอทุกครั้งที่เห็นเขา
ลูกจะเจ็บไหม
เช้าวันนัดฝากครรภ์ครั้งแรก พีร์ตื่นก่อนนาฬิกาปลุก เขาแต่งตัวเสร็จั้แ่หกโมง ทั้งที่นัดของพวกเขาอยู่เก้าโมงครึ่ง
“คุณจะไปโรงพยาบาลหรือไปสนามบินคะ” ณิชาถาม ขณะยืนหน้ากระจกติดกิ๊บ
“โรงพยาบาลครับ”
“งั้นทำไมแต่งตัวั้แ่ฟ้ายังไม่สว่าง”
“เผื่อรถติด”
“เราอยู่ห่างโรงพยาบาลสิบห้านาที”
“เผื่อฝนตก”
ณิชาหันไปมองนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสว่างและไม่มีเมฆสักก้อน
พีร์ไอเบา ๆ “เผื่อหาที่จอดยาก”
เธอยิ้ม “คุณตื่นเต้นใช่ไหมคะ”
“นิดหน่อย”
“ฉันนึกว่าคุณกลัวเื”
“ก็กลัว”
“แล้วทำไมยังอยากไปด้วย”
พีร์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ “เพราะคุณไปคนเดียวไม่ได้”
คำตอบนั้นจริงจังจนณิชาไม่ทันแกล้งต่อ เธอเพียงยื่นมือให้เขา พีร์จับไว้ทันทีเหมือนรออยู่แล้ว
ห้องตรวจเต็มไปด้วยคู่รักหลายคู่ บางคนนั่งเงียบ บางคนเปิดคลิปเด็กเล็กในโทรศัพท์ บางคนดูเหมือนเตรียมคำถามมาเป็หน้ากระดาษ
ณิชาวางมือบนตัก พยายามไม่มองหน้าท้องของผู้หญิงคนอื่น เพราะมันทำให้เธอคิดถึงสิ่งที่ยังมองไม่เห็นในร่างกายตัวเอง
พีร์นั่งข้าง ๆ เขาหยิบเอกสารจากกระเป๋ามาเช็กทีละแผ่น บัตรประชาชน ใบตรวจ และสมุดเล่มเล็กที่เขาจดคำถามไว้
“คุณจดอะไรมาเยอะจัง”
“ผมกลัวลืม”
“มีอะไรบ้างคะ”
พีร์ยื่นสมุดให้เธอดู ข้อแรกเขียนว่า ‘อาหารที่ควรกิน’ ข้อสอง ‘อาการที่ต้องรีบมาหาหมอ’ ข้อสาม ‘นอนได้กี่ท่า’
ณิชาเลื่อนนิ้วลงไปอ่านบรรทัดสุดท้าย
‘ความใกล้ชิดจะทำให้ลูกเจ็บไหม’
เธอเงยหน้ามองเขา
พีร์ทำเป็มองป้ายเรียกคิว “ผมเขียนเผื่อถาม”
“คุณก็กลัวเหมือนกันเหรอ”
“ครับ”
“ทำไมไม่บอกฉัน”
“ผมคิดว่าถ้าพูด คุณจะยิ่งกังวล”
ณิชาจับสมุดไว้แน่น นั่นคือสิ่งที่เธอทำกับเขาเหมือนกัน ต่างคนต่างเก็บคำถามไว้เพราะอยากปกป้องอีกฝ่าย แล้วปล่อยให้ความเงียบทำงานแทน
เมื่อถึงคิว หมอธนกฤตทักทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มสงบ เขาไม่ได้รีบเปิดแฟ้มหรือเริ่มบอกข้อห้ามทันที แต่ถามณิชาก่อนว่าเช้านี้รู้สึกอย่างไร
“กลัวค่ะ” เธอตอบตามจริง
“กลัวเื่อะไรบ้างครับ”
ณิชามองพีร์ เขาพยักหน้าเล็กน้อยเหมือนบอกว่าเธอพูดได้
“กลัวว่าจะดูแลลูกไม่ดี กลัวทำอะไรผิด แล้วก็...” เธอหยุดไป
หมอรอโดยไม่เร่ง
“ลูกจะเจ็บไหมคะ ถ้าเรา...ยังใกล้ชิดกัน”
พีร์ขยับตัวทันที “ผมก็อยากถามครับ”
หมอพยักหน้า “คำถามนี้เจอบ่อยมากครับ สำหรับการตั้งครรภ์ของคุณ ตอนนี้เรายังต้องตรวจและประเมินให้ครบก่อน แต่โดยทั่วไป หากการตั้งครรภ์ปกติและไม่มีข้อห้ามจากแพทย์ ความใกล้ชิดของคู่รักไม่ได้ไปทำร้ายทารกโดยตรง เพราะมีมดลูกและถุงน้ำคร่ำช่วยปกป้องอยู่”
ณิชาปล่อยลมหายใจที่ไม่รู้ตัวว่ากลั้นไว้
“แต่ไม่ได้แปลว่าต้องทำ ถ้าคนใดคนหนึ่งยังไม่สบายใจ” หมอพูดต่อ “ความพร้อมของคุณทั้งสองคนสำคัญ และถ้ามีอาการผิดปกติ เช่น เืออกมาก ปวดท้องรุนแรง หรือหมอประเมินว่ามีข้อควรระวัง ก็ต้องมาคุยกันเป็รายบุคคล”
พีร์จดคำพูดแทบทุกคำ
หมอเหลือบมองสมุดแล้วอมยิ้ม “คุณพ่อจดละเอียดดีนะครับ”
“ผมกลัวจำผิด”
“ดีแล้วครับ แต่ไม่ต้องพยายามจำทุกอย่างวันนี้ก็ได้ การตั้งครรภ์เป็เื่ที่ค่อย ๆ เรียนรู้”
หลังตรวจเสร็จ พยาบาลพาทั้งคู่ไปนั่งรอรับเอกสาร ณิชาเดินช้ากว่าปกติ พีร์คอยเดินข้าง ๆ โดยไม่จับแขนเธอทันที เขารอจนเธอเป็ฝ่ายยื่นมือไปหา
“คุณโล่งขึ้นไหม” เขาถาม
“นิดหนึ่งค่ะ”
“ผมก็เหมือนกัน”
ณิชามองสมุดในมือเขา “แล้วคุณจะขีดคำถามนั้นทิ้งไหม”
พีร์เปิดไปยังหน้าที่จดไว้ เขาไม่ขีดทิ้ง แต่เขียนต่อท้ายด้วยลายมือเล็ก ๆ ว่า ‘ถามกันก่อน’
“ผมว่ามันยังเป็คำถามอยู่” เขาพูด “แค่คำตอบไม่ได้อยู่ที่หมอคนเดียว”
ณิชามองประโยคนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
ระหว่างทางกลับบ้าน พีร์แวะร้านโจ๊กโดยไม่ถามความเห็น เธอมองถุงที่เขาถือแล้วหัวเราะ
“หมอบอกให้กินมื้อเล็ก ๆ คุณเลยเชื่อทันทีเลยนะคะ”
“ผมจะไม่เถียงหมอ”
“แล้วถ้าหมอบอกให้คุณพักผ่อนบ้างล่ะ”
“หมอยังไม่ได้บอก”
ณิชาตักโจ๊กคำแรก รสชาติธรรมดา แต่ความอุ่นจากมันทำให้ท้องที่ปั่นป่วนั้แ่เช้าสงบลงนิดหนึ่ง
พีร์นั่งมองเธอกินอยู่เงียบ ๆ จนเธอต้องเงยหน้าถาม
“มองอะไรคะ”
“มองว่าคุณกินได้ไหม”
“ฉันกินได้ค่ะ”
“ดี”
คำเดียวของเขาทำให้ณิชายิ้ม
คืนนั้นพีร์ปิดไฟหัวเตียงช้ากว่าทุกวัน เขานอนหันหน้าเข้าหาเธอ แต่เว้นระยะห่างเล็กน้อยราวกับกลัวว่าการกอดแรงเกินไปอาจทำให้เธอไม่สบาย
ณิชาจึงขยับเข้าไปใกล้เอง วางมือบนแขนเขา
“คุณกอดฉันได้ค่ะ”
พีร์มองเธอ “แน่ใจนะ”
“ถามอีกแล้ว”
“ผมจะถามจนกว่าคุณจะรำคาญ”
“ฉันรำคาญแล้วค่ะ”
เขายิ้ม ก่อนดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างเบามาก เบาจนณิชาต้องเป็ฝ่ายกระชับแขนรอบเอวเขาเอง
คำถามเื่ความใกล้ชิดยังไม่หายไป ความกลัวก็ยังไม่ได้หายไปเช่นกัน
แต่คืนนี้ ทั้งคู่รู้แล้วว่าไม่จำเป็ต้องหาคำตอบทั้งหมดในคืนเดียว
พีร์จูบหน้าผากเธอ แล้วกระซิบว่า
“ถ้าไม่แน่ใจ เราถามกันนะ”
ณิชาหลับตาในอ้อมแขนเขา
“ค่ะ”
12K
