น้ำมนต์ทำได้เเค่ยืนหน้าเเดงอึ้งอยู่ใต้ต้นจามจุรี นี่เป็ครั้งที่ 2 แล้ว เธอโดนเขาพรากจูบถึงสองครั้งสองครา เเต่ทว่าครั้งนี้น้ำมนต์กลับรู้สึกว่า ปอร์โต้จูบเธอได้อ่อนโยนกว่าครั้งก่อนมากไม่เเน่ว่าครั้งก่อนอาจจะพลาดเเต่ครั้งนี้เขาอาจจะตั้งใจจูบเธอก็เป็ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งหน้าร้อนผ่าว หูเเดงจนลามไปถึงมือไม้ที่อยู่เฉยๆไม่ได้ซะแล้ว
"นี่เราเป็อะไรไปเนี้ย ร่างกายเหมือนจะละลายเลย ทำไมมันร้อนวูบวาบไปหมดอย่างนี้นะ น้ำมนต์ตั้งสติ!..ไอ้บ้านั่นมันเป็ศัตรูเธอนะ ฮึ้บ!! อุ่ย!" น้ำมนต์รวบรวมสติสูดหายใจเข้าให้ลึกพร้อมกับหมุนตัวจะเดินไปทานข้าว เเต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคนที่ยืนพิงต้นไม้ ทำท่าทางเก๊กหล่ออยู่นั้นกำลังขวางทางเธออยู่
"ขอทางด้วยค่ะ จะไปกินข้าว!" บอสตันหน้าเเตกเป็เสี่ยงๆ ความหล่อหล่นกระจายเต็มพื้นเมื่อรู้ว่าน้ำมนต์ไม่ได้สนใจเขาเลย เเต่ด้วยความที่ตั้งใจจะเข้าถึงน้ำมนต์ให้ได้เขาจึงกลับมาเเอ็กส์หล่ออีกครั้ง บอสตันเสยผมอย่างเท่พร้อมกับจู่โจมน้ำมนต์ด้วยสายตาอันอบอุ่น
"เมื่อกี้ในห้องอ่ะ เรายังไม่ได้เเนะนำตัวเลยนะ เราชื่อ…."
"บอสตัน..เป็เพื่อนสนิทของปอร์โต้ เมื่อกี้นายเเนะนำตัวในห้องแล้วเราจำได้ งั้นเราขอตัวก่อนนะ"
"เดี๋ยวสิ…" บอสตันยื่นมือไปกันหน้าน้ำมนต์ไว้ พร้อมกับเอี้ยวตัวมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ บอสตันเบือนหน้าหนีด้วยความเขิน เเต่ก็ไม่ลืมที่จะเอื้อมสุดมือเพื่อที่จะจับมือน้ำมนต์ให้ได้ สัมผัมแรกนั้นเขารู้สึกได้เลยว่าน้ำมนต์ตัวเล็กๆก็จริง เเต่มือเธอใหญ่มากๆแถมยังมีเส้นเืขึ้นเป็ปูดๆเต็มเลย ผิวััก็หยาบกร้านราวกับมือผู้ชาย
"แปลกจัง! น้ำมนต์..ทำไมมือใหญ่จังเลยล่ะ…ย้าเห้ย!! ไอ้โต้" บอสตันรีบปล่อยมือที่เขาเพิ่งจะจับมา ทันทีที่รู้ว่าไม่ใช่มือน้ำมนต์ ปอร์โต้แทรกตัวมาตั้งเเต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ รู้เเต่ว่าตอนนี้น้ำมนต์ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว เธอถูกปอร์โต้ผลักให้ไปยืนอีกฝั่งของบอสตันเสียแล้ว
"เออ..ฉันเอง..มัวทำบ้าอะไรอยู่เนี้ย ไปกินข้าว ไป!"
"เเต่..เดี๋ยว..น้ำมนต์จ้ะ เดี๋ยวเราเจอกันในห้องนะจ้ะ..ไอ้โต้เดี๋ยว.รองเท้าเว้ย!..เจอกันนะจ้ะ จุ๊บๆ" ปอร์โต้ฉุดลากบอสตันให้เดินตามเขาไป วินาทีนั้นน้ำมนต์เริ่มคิดเข้าข้างตัวเองทันทีว่า ปอร์โต้พยายามจะกันบอสตันออกจากเธอ ในตอนนั้นเองเธอคิดพล็อต นิยายรักสามเส้าขึ้นมาได้ทันที
"คุณหนูผู้ยากไร้ ดันมาตกต้องดวงใจของเ้าชายทั้งสอง คนนึงเ็าแฝงความโรแมนติก อีกคนขี้เล่นแฝงเ้าชู้ อ้า!!ฉันจะเอาเื่พวกนายนี่แหละไปเขียนลองดู อืม??..เเต่ตัวละครยังน้อยไป เอาใครมาเพิ่มดีล่ะทีนี้?....อ่อ!!นึกออกแล้ว!!" น้ำมนต์ยิ้มเล็กยิ้มน้อยก่อนจะหยิบมือถือออกมาโทรหาใครซักคน…ก่อนจะไปทานข้าวอย่างสบายใจ ่บ่ายเธอกลับเข้าไปเรียนตามปกติ เเต่ครั้งนี้เธอไม่รู้สึกอึดอัดอะไร ในทางกลับกันเธอกลับสังเกตพฤติกรรมของเขาทั้งสองคนซะมากกว่า ลักษณะเเตกต่างก็คือ ปอร์โต้ตั้งใจเรียนมากแต่ทว่าบอสตันนั้น นั่งหลับไปตั้งเเต่ต้นคาบแล้ว
"นี่เธอ..ฉันแอบเห็นนะว่าเธอแอบมองไอ้บอสอ่ะ ทำไม..สนใจในตัวเพื่อนฉันรึไง?"
"เปล่า..ไม่ใช่ซักหน่อย ฉันก็เเค่กลัวเขาเรียนไม่ทันเพื่อนอ่ะ ดูดิ..ท่าทางจะหลับลึกนะ..นายไม่คิดจะปลุกเพื่อนนายหน่อยหรอ?"
"ไม่อ่ะ ไอ้นั่นมันปกติอยู่แล้ว!"
"อะไรนะ นี่เขาหลับแบบนี้ทุกวันเลยหรอ!!"
"ใช่ไง..จะใทำไมเนี้ย จริงๆแล้วไอ้บอสมันไม่สนใจการเรียนหรอก เพราะมันเรียนไปก็ไม่ได้ใช้ ที่บ้านมันทำธุรกิจส่วนตัวน่ะ ถึงมันเรียนไม่จบมันก็มีงานรองรับ"
"เเต่การศึกษาคือพื้นฐานสำคัญของชีวิตนะ!"
"นั่นมันคงสำหรับบางคนมั้ง เเต่คงไม่ใช่สำหรับมัน..อืม..ดูเธอเป็ห่วงมันแปลกๆนะ..หรือว่าเธอชอบมัน?"
"จะบ้าหรอ..ฉันเพิ่งเจอเขาเองนะ.."
"แล้วมันทำไมอ่ะ กับบางคนยังหลงรักตั้งเเต่เจอกันครั้งเเรกได้เลย..เหมือนเธอไง!..ฮึ?" รอยยิ้มที่ส่งต่อมาถึงน้ำมนต์นั้นมันทำให้เธอหน้าแดงร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ใจความนัยๆที่ปอร์โต้พูดนั้นมันเหมือนบางท่อนในนิยายที่เธอกำลังจะเขียน ทำให้น้ำมนต์รู้สึกว่าเหมือนปอร์โต้นี่แหละตัวเอกของนิยายเธอเลย..น้ำมนต์รีบแก้ไขความเขินอายโดยการเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
"นี่ๆๆ..โต้ะนั้นน่ะ คุยอะไรกันไม่ทราบ?"
"ขอโทษครับอาจารย์ พอดีเด็กใหม่ถามผมเื่ลิปสติกที่อาจารย์ใช้น่ะครับ มันสวยดี เหมาะกับอาจารย์มากๆเลยนะครับ" น้ำมนต์ถึงกับเหลือกตากลับมาดูคนข้างๆเพราะเขารู้จักพลิกแพลงสถานการณ์ได้ดีมาก เขาสามารถทำให้อาจารย์ที่กำลังหงุดหงิดกลับมายิ้มหัวเราะได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำด้วยซ้ำ
"งั้นหรอ..อ๋อ..ขอบใจมากๆนะจ้ะน้ำมนต์ที่ชมว่าครูสวย ปากหวานนะเนี้ย นี่เป็สีเเดงเืนกรุ่นตัวลิมิเต็ดอิดิชั่นเลยนะ มี 50 แท่งในโลก เธอนี่เทสดีนะ ปอร์โต้ด้วยขอบใจมากๆนะจ้ะที่ชมครู เเหม่เอาซะเขิน สอนต่อไม่ได้เลยทีนี้ ฮิฮิ..เเต่ก็ว่านะ…น้ำมนต์ยังเป็เด็กอยู่ ใช้เเค่ลิปมันก็พอเนาะ ไว้โตแล้วค่อยใช้แบบครูนะจ้ะ มาๆ..เรียนต่อกันดีกว่าจ้ะ."
"คร้าฟฟฟฟ" ปอร์หันมายักคิ้ว ขยิบตาให้น้ำมนต์เพื่อจะบอกว่าเื่เเค่นี้เขาสามารถเคลียร์ได้และจากการกระทำของเขาแล้ว น้ำมนต์เชื่อเลยว่าเขาต้องไม่เคยโดนทำโทษมาก่อนเเน่ๆ
"นายทำได้ยังไงเนี้ย?"
"ฉันบอกแล้วไงว่าที่นี่..ฉันใหญ่สุด ทีนี้เชื่อรึยังล่ะ ฮึฮึ?" นี่เป็ครั้งเเรกที่พวกเขามองหน้ากันแล้วยิ้มหัวเราะให้กับความใหญ่คับโรงเรียนของปอร์โต้ เขายังไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำมนต์อาศัยการตีสนิทกับเขาเพื่อนำมาเขียนนิยายเธอและนี่ก็ถือได้ว่าเป็อีกพล็อตของตัวเอกที่เธอศึกษาไว้ นอกจากนี้ยังมีตัวรองมาเพิ่มอีกหนึ่งคนด้วย…
"ขอโทษนะคะ…" เสียงหวานๆดังขึ้นหน้าประตู ทำเอาเพื่อนๆในห้องหันมามองเป็ตาเดียวกัน สาวผมยาวม้วนลอนสวมแว่นสายตาสั้น เธอกระตุกแว่นแล้วเดินเข้ามาด้วยชุดนักเรียนจากโรงเรียนอื่น
"อ่อ..เธอคงจะเป็ช่อแก้วที่ย้ายมาใหม่ใช่ไหม เอาเป็ว่ายังไม่ต้องเเนะนำตัวหรอกเพราะครูสอนคาบแรกไปแล้ว นักเรียนทุกคนนี่เป็เพื่อนใหม่อีกคนของพวกเธอนะ ชื่อช่อแก้วเพิ่งย้ายมาจาก NNF จ่ะ งั้นเดี๋ยวเธอไปนั่งข้างบอสตันละกันนะ..บอสตัน บอสตัน!!นี่ครูพูดดังขนาดนี้ยังไม่ตื่นอีก บอสตัน!!""
"เดี๋ยวผมช่วยปลุกเองครับอาจารย์" ปอร์โต้ยกมืออาสาไปปลุกเพื่อนสนิทของเขาให้ พอไปถึงโต้ะของบอสตัน ปอร์โต้ก็หวดฝ่ามือลงที่กลางหน้าผากของบอสตันทันที ปั้ว!!พรึ่บ!!
"ไอ้บอสตื่น!!"
"ครับๆๆ..เลิกเรียนใช่ไหมครับ ขอบคุณครับ..ไปๆๆๆๆ"
"ไปไหนเล่า!! อาจารย์เขายังสอนอยู่เลย นี้เพิ่งจะคาบแรก แกนี่ไม่ดูไม่ฟังเลยจริงๆ โน้น!เพื่อนใหม่มาอีกคนละ..เธอชื่อช่อแก้ว เธอจะมานั่งข้างๆแก..จัดโต๊ะดิ!"
"จะดีหรอวะ ท่าทางเฉิ่มๆ ใส่แว่นหนาเตอะเลย…พวกหนอนหนังสือป่าววะ..ดูลักษณะน่าจะไม่เวิร์ค แกสลับมานั่งกับฉันดีกว่าไหมวะเพื่อนแล้วให้ยัยเเว่นนั่นไปนั่งข้างน้ำมนต์?"
"พูดมากน่ะ เธอมาโน่นแล้ว..ฉันไปล่ะ!" ช่อแก้วเเบกกระเป๋าใบใหญ่มานั่งลงข้างๆบอสตัน เธอหันมายิ้มโบกมือทักทายก่อนจะรีบเอาหนังสือมาเปิดฟังครูสอน บอสตันถึงกลับข่มตาหลับอีกไม่ได้เลยเพราะเสียงปากกาที่เธอใช้นั้นมันดัง เเจ่กๆๆๆ สะท้อนเข้าไปในหูของบอสตันอยู่ตลอดเวลา..บอสตันได้เเต่นั่งทำหน้าเซ็งๆเพื่อให้รีบจบคาบ เขาจะได้ไปงีบที่อื่นนั่นเอง…
2K
