บทที่ 5 กรอกยาขับเื（1）
ลู่เซียงซือกำห่อผ้าของตัวเองแน่นเธอไม่คิดเลยว่าจะถูกเฉินจิ่นเยวียจับได้ในวินาทีสำคัญดูจากท่าทางเหมือนเธอจะรู้เื่นี้มานานแล้ว
เธอรู้ได้ยังไง?
หรือว่า...
จู่ๆ ความคิดน่ากลัวก็ผุดขึ้นมาในหัวของลู่เซียงซือ
เธอมองเฉินจิ่นเยว่ที่กำลังยิ้มอยู่ตรงหน้า“เธอจะทำอะไร?”
“ฉัน?ต้องถามเธอมากกว่ามั้งว่าทำอะไรที่ไม่ควรทำหรือเปล่า?”เฉินจิ่นเยว่ก้าวเข้ามาพร้อมกับหัวเราะเธอดึงผ้าเช็ดหน้าไหมนุ่มๆ ปักลายดอกไม้สีเดียวกับชุดกี่เพ้าของเธออกมา
“เมื่อคืนคุณพ่อเพิ่งเสียเธอก็กระวีกระวาดส่งข่าว ขโมยเครื่องประดับ แถมยังนัดกันหนีออกไปด้วยกันคืนนี้ตอนสามทุ่ม”
เธอหุบยิ้ม จ้องมองลู่เซียงซือด้วยสีหน้าว่างเปล่า“เธอคิดว่าตระกูลต้วนของพวกเราอยากจะมาก็มาอยากจะไปก็ไปงั้นเหรอ?”
ลู่เซียงซือมองเธอดวงตาเบิกกว้าง“เธอ้าอะไร?”
เฉินจิ่นเยวียโบกผ้าเช็ดหน้า “นิ่งอยู่ทำไม? ยังไม่ไปจับนังผู้หญิงแพศยาคนนี้มาให้ฉันอีก!”
สาวใช้ที่อยู่รอบๆ ไม่กล้าขัดคำสั่ง รีบตรงเข้ามาจับลู่เซียงซือ เธอพยายามดิ้นรนต่อสู้ “พวกเธอ้าอะไร? เธอจะพาฉันไปไหน? ปล่อยฉันนะ!”
ไม่มีใครตอบหญิงสาว เธอเห็นเพียงรอยยิ้มเยาะหยันและหยิ่งยโสของเฉินจิ่นเยวีย
ลูเซียงซือถูกขังในห้องเก็บฟืน เธอทั้งหนาวและหิวโหย แต่ก็พยายามระงับความตื่นตระหนกเอาไว้
ทำยังไงดี? ตอนนี้เธอควรทำยังไง? เฉินจิ่นเยวียต้องบอกเื่นี้กับต้วนเสวียิแน่ถ้าเขารู้จะทำอะไรเธอไหม? เขาจะเชื่อที่เฉินจิ่นเยวียพูดหรือเปล่า?หรือว่าเขาจะจับเธอใส่ชะลอมถ่วงน้ำเหมือนหมู?
ลู่เซียงซือยังคิดไม่ตก ประตูห้องเก็บฟืนก็ถูกคนเปิดออก เฉินจิ่นเยวียเดินเข้ามาคนแรก แล้วตามมาด้วยต้วนเสวียิ
“เสวียิ?”เมื่อเห็นใบหน้าขรึมของต้วนเสวียิหัวใจของลู่เซียงซือเย็นไปครึ่งดวง
292
