มู่อันหรานใจสั่นรัวจนแทบคุมทัพพีในหม้อไว้ไม่อยู่ ระดับเหวินอ๋องผู้เป็หลานรักของฮ่องเต้ ชายที่มีอำนาจล้นฟ้าจนสามารถสั่งสังหารใครก็ได้ทั่วแผ่นดินโดยไม่มีความผิด เหตุใดจึงถูกทำร้ายจนาเ็และต้องมาซ่อนตัวลึกลับเพียงนี้?
หรือว่า...ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวจนนางรู้สึกเสียวสันหลังวาบ หรือว่าเขากำลังคิดจะชิงบัลลังก์คืนจากเสด็จอาของเขาเอง!?
“คนข้างนอกนั่น ยาได้หรือยัง!” เสียงตวาดของกู้เวินดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้นางสะดุ้งสุดตัว
มู่อันหรานรีบเทยาใส่ชามด้วยมือที่สั่นเทา นางมองไปรอบๆ เพื่อหาตัวช่วย ทว่าป้าเฉียวและป้าหลันต่างกำลังวุ่นอยู่กับการดูาแชายชุดดำคนอื่นๆ ที่าเ็อยู่บริเวณลานนอกเรือน เด็กสาวจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องประคองชามยาเดินเข้าไปในเรือนด้วยตัวเอง
กลิ่นคาวเืแรงจัดปะทะจมูกนางทันทีเมื่อก้าวเข้าสู่ด้านใน นางเห็นกู้เวินก้าวออกมาจากห้องพักของนาง ในมือถือผ้าที่ชุ่มไปด้วยโลหิตแดงฉานออกมาด้วยอีกกองใหญ่
“ยาได้แล้วเ้าค่ะ” เด็กสาวรีบยื่นยาส่งให้ เพราะเดาว่าคนที่อยู่ในห้องน่าจะเป็เหวินอ๋อง
แทนที่กู้เวินจะรับยาไปจากนาง เขากลับพุ่งตัวไปยังห้องพักอีกห้องที่มีร่างของกู้ซ่งนอนอยู่
นางรีบหันกายเดินตามกู้เวินไปในห้องของป้าเฉียนทันที สายตาจดจ่ออยู่เพียงแค่ชามยาในมือ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หันไปมองบุรุษอีกคนที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง
“ยาเ้าค่ะ...” นางยื่นชามยาไปทางกู้เวินอีกครั้ง
ทว่ากู้เวินกลับหันมาตะคอกใส่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ยานั่นเป็ของท่านอ๋อง! เ้าเดินตามข้ามาทำไม เอาไปถวายเดี๋ยวนี้!”
มู่อันหรานชะงักงัน ใจของนางหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ไม่รู้ว่าเมื่อนางก้าวเท้าเข้าไปในห้องนั้นแล้ว โจวเหยียนจะมองนางเป็เพียงบ่าวที่ยกยามาถวาย หรือจะมองเป็คนนอกที่ต้องถูกกำจัดทิ้งกันแน่
เด็กสาวประคองชามยาเดินเข้าไปหาบุรุษที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง โจวเหยียนไม่ได้ยื่นมือมารับในทันที เขาเพียงแต่จ้องมองนางเขม็งด้วยดวงตาคมปลาบที่ดูเหมือนจะอ่านทุกความคิดของนางได้
“ได้ยินหมดแล้วสินะ”
“ห..หม่อมฉัน” มู่อันหรานอึกอัก เหงื่อผุดซึมตามไรผม ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาอ๋องหนุ่ม
โจวเหยียนจ้องนางอยู่อีกครู่หนึ่งก่อนจะรับยาไปดื่มรวดเดียวจนหมดชาม ความโล่งใจสายหนึ่งแล่นผ่านวาบเข้ามาในอก อย่างน้อยตอนนี้นางก็ยังมีลมหายใจอยู่
จังหวะนั้นเอง กู้ซานก็กลับเข้ามาในเรือน
“สั่งการคนให้ไปปล่อยข่าวเื่หอโคมเขียวเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ” กู้ซานปรายตามาทางมู่อันหรานพลางส่ายหน้าเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้โจวเหยียนรู้ว่านางจะไม่ปริปากพูดอะไรแน่
โจวเหยียนหันกลับมาหานางอีกครั้ง แววตาเ็า “รู้น้อยเข้าไว้จะดีที่สุด ปิดปากของเ้าให้สนิทเสีย”
จากนั้นเขาก็หันไปสั่งการองครักษ์ทั้งสอง
“หากพวกเ้าหายหน้าไปพร้อมกันหมด คนจะยิ่งสงสัย กู้ซาน กู้เวิน พวกเ้าจงไปปรากฏตัวที่หอโคมเขียว ทำทีเป็อารักขาข้าที่อยู่ในนั้นให้แเีที่สุด อย่าให้ผู้ใดจับพิรุธได้ว่าคนข้างในเป็เพียงตัวแทน”
เมื่อกู้ซานรับคำสั่งและก้าวออกไปอีกครั้ง เหวินอ๋องที่าเ็จนใบหน้าซูบซีดก็ปรายตามองเด็กสาวที่ยืนสั่นอยู่ข้างเตียง
“พยุงข้าขึ้น”
มู่อันหรานรีบเข้าไปทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทว่าทันทีที่นางยื่นแขนออกไป โจวเหยียนกลับคว้าร่างของนางเข้าหาตัวอย่างแรง แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามพาดทับไหล่เล็กของนางเพื่อใช้เป็หลักยึดในการพยุงกาย
ััจากผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่อุ่นร้อนแนบชิดกับพวงแก้มและลำคอของนาง ทำให้เด็กสาวถึงกับตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป
นางไม่เคยใกล้ชิดบุรุษใดถึงเพียงนี้มาก่อน ยิ่งเขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าท่อนบน กลิ่นอายบุรุษที่ดุดันผสมกับกลิ่นคาวเืที่คละคลุ้งยิ่งเด่นชัดจนนางแทบหายใจไม่ออก เด็กสาวรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก มันไม่ใช่ความเขินอายเยี่ยงสตรีแรกรัก แต่มันคือความประหม่าปนพรั่นพรึง
นางพยายามตัดความคิดทั้งหมดออกจากหัวแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ ทว่าความร้อนจากแผ่นอกกว้างที่โอบล้อมนางไว้นั้นกลับรุกรานความรู้สึกของนางอย่างรุนแรง
เขาพยุงร่างที่หนักอึ้งเดินมายังเตียงที่กู้ซ่งนอนอยู่ มู่อันหรานเห็นกู้วั่งกำลังเย็บแผลสดๆ บนแผ่นหลังของกู้ซ่งอย่างน่าสยดสยอง รอยเืและเนื้อที่แยกออกจากกันทำให้นางร่างสั่นสะท้านจนเผลอจะเบือนหน้าหนี
ทันใดนั้น โจวเหยียนที่โอบไหล่นางอยู่ก็บีบไหล่เล็กๆ ของนางแน่นขึ้น
“ดูเอาไว้” เขาเอ่ยเสียงต่ำชิดใบหน้านาง “ต่อไปเ้าจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้อีกมาก หากแค่นี้ยังใจเสาะก็ไม่คู่ควรจะรับใช้ข้า”
มู่อันหรานข่มความหวาดกลัว จ้องมองการเย็บแผลนั้นตาไม่กะพริบตามคำสั่ง
เมื่อกู้วั่งเย็บเข็มสุดท้ายเสร็จ เขาก็ปาดเหงื่อที่หน้าผาก
“นอกจากแผลลึกบนหลังแล้ว เขายังมีกระดูกซี่โครงหักอีกด้วยพ่ะย่ะค่ะ กู้ซ่งคงต้องรักษาตัวอยู่ที่นี่อีกระยะ แต่ตอนนี้ก็นับว่าปลอดภัยแล้ว”
มู่อันหรานลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ทว่านางเพิ่งรู้สึกตัวว่า ตลอดเวลาที่ยืนดูการเย็บแผล โจวเหยียนยังคงไม่ปล่อยมือจากไหล่นางเลยแม้แต่น้อย
เสียงฝีเท้าของป้าเฉียวและป้าหลันที่ก้าวเข้ามาในเรือนดึงสตินางกลับมา ป้าเฉียวรีบเดินเข้าไปดูกู้ซ่งก่อนจะหันไปบอกกู้วั่ง
“ท่านไปพักเสียหน่อยเถิด ทางนี้ข้ากับป้าหลันจะช่วยกันเฝ้าต่อให้เอง”
กู้วั่งเห็นสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย จึงหันไปทางโจวเหยียน
“กระหม่อมจะรีบกลับไปที่จวนก่อน และจะทิ้งองครักษ์ฝีมือดีไว้อารักขาที่นี่ส่วนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้รับคำอนุญาต กู้วั่งก็เร่งรีบจากไปพร้อมกับชายชุดดำคนอื่นๆ ทิ้งให้เรือนไม้หลังเล็กกลับคืนสู่ความสงบที่มู่อันหรานยังรู้สึกอึดอัด
“อันหราน ไปเปลี่ยนผ้าปูเตียงและจัดห้องให้หวังเย่ใหม่เสีย” ป้าเฉียวหันมาสั่ง
เด็กสาวรีบฉวยโอกาสนี้หลบหลีกจากการถูกเกาะกุม นางย่อตัวลงเล็กน้อยก่อนจะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในห้องพักของตนเอง นางรีบจัดการดึงผ้าปูเตียงที่เปื้อนเืออกแล้วผลัดเปลี่ยนเป็ผืนใหม่ที่สะอาดสะอ้าน พลางกวาดเอาของใช้ส่วนตัวของตนออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
คืนนั้น เด็กสาวต้องระเห็จมานอนรวมกับป้าทั้งสองในห้องของป้าหลัน แม้จะเบียดเสียดไปบ้างแต่นางกลับรู้สึกปลอดภัยกว่าการต้องนอนคนเดียวในเรือนที่มีเหวินอ๋องพำนักอยู่ด้วย
ทว่าความลำบากที่แท้จริงเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันต่อมา
นางถูกป้าหลันส่งตัวไปปรนนิบัติโจวเหยียนแต่เพียงผู้เดียว ั้แ่การเตรียมน้ำล้างหน้า ยกถาดชามยา และที่ทำให้นางหงุดหงิดใจที่สุดคือการต้องป้อนข้าวป้อนยาให้บุรุษที่นั่งทำตัวเป็รูปปั้นทองคำอยู่บนเตียง
แผลของเขาอยู่ที่หน้าอกและหน้าท้องแท้ๆ แขนทั้งสองข้างก็ยังขยับได้คล่องแคล่ว แต่กลับไม่ยอมจับแม้กระทั่งตะเกียบ! เด็กสาวบ่นอุบในใจขณะที่บรรจงตักโจ๊กอุ่นๆ ส่งถึงริมฝีปากของอ๋องหนุ่ม
"ร้อนเกินไป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นสั้นๆ พลางสะบัดหน้าหนี
เด็กสาวชะงัก ลอบถอนหายใจยาวจนไหล่ไหว นางดึงช้อนกลับมาแล้วก้มลงเป่าลมเบาๆ ก่อนจะยื่นส่งให้เขาใหม่อีกครั้ง "ได้แล้วเพคะ ไม่ร้อนแล้ว"
ดวงตาสีดำสนิทของโจวเหยียนจ้องมองช้อนที่เพิ่งผ่านริมฝีปากของเด็กสาวมาหมาดๆ ด้วยความรู้สึกสับสน ไม่เคยมีผู้ใดกล้าทำเช่นนี้กับอาหารของเขามาก่อน!
ป้าหลันที่ยกถาดยายามาส่ง ถึงกับเข่าอ่อนอยู่หน้าประตู นางลุ้นจนแทบสิ้นสติ รอรับโทสะจากผู้เป็นายที่อาจจะหมายถึงชีวิตของมู่อันหราน
แต่หญิงสูงวัยกลับต้องสำลักลมหายใจตัวเองจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อได้เห็นสิ่งที่เหลือเชื่อยิ่งกว่าตะวันขึ้นทางทิศตะวันตก
นางเห็นท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์เพียงแค่นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะค่อยๆ อ้าปากรับโจ๊กที่เพิ่งผ่านลมปากของสาวใช้คนหนึ่งเข้าไปอย่างเชื่องช้า...แถมยังกลืนลงคอไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
10K
![[ Love bro ] แอบรักพี่ชายข้างบ้าน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/4f1dba73e962d7a1e416473f626ba08b.webp)
