ดวงตาของหวังต้าฉุยค่อนข้างคลุมเครือ จ้องมองไปที่หลงหยางและพูดด้วยรอยยิ้ม
หลงหยางหอบหายใจอย่างหนัก เขาใช้กำลังกายจำนวนมากเพื่อสังหารวาฬ์หยุนไห่ในระดับเซียนปฐี การเป็วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่มันไม่ง่ายเหมือนที่เขาคิดไว้
อย่างไรก็ตาม คำพูดของหวังต้าฉุยทำให้หลงหยางเขินอายหน้าแดงก่ำ อะไรคือเ้านายข้างนอกคือเ้า เ้านายข้างในคือข้า? พูดแบบนี้มันเหมือนเราเป็ครอบครัวเดียวกันเลย
หลงหยางไม่คาดคิดว่าหวังต้าฉุยจะไม่ปฏิบัติต่อตัวเขาในฐานะคนนอกมากนัก แต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็สามารถฆ่าวาฬ์หยุนไห่ได้และทุกอย่างก็เรียบร้อยดี
พวกเขากำลังจะหนี แต่คาดไม่ถึงว่าจะพลิกกลับมาชนะได้ในตอนท้าย วาฬ์หยุนไห่กลืนหลงหยางลงท้อง แต่นั่นก็เป็เหมือนการทุ่มหินใส่เท้าตัวเอง กระทั่งตัวหลงหยางเองก็ไม่คาดคิดว่าใน่เวลาสุดท้ายที่จะพังทลาย กลับกลายเป็โชคดีในโชคร้าย
" ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เสียใจที่สัญญากับเ้าเช่นนั้นอย่างแน่นอน "
หลงหยางในที่สุดก็หัวเราะออกมา เอาชีวิตรอดมาได้ ในที่สุดเขาก็โล่งใจ การฆ่าวาฬ์หยุนไห่ในครั้งนี้ เรียกได้ว่าส่วนใหญ่เป็เพราะโชคช่วยก็ไม่ผิด ร่างกายมันแข็งแกร่งมากจนเขาคาดไม่ถึงว่าตัวเขาจะรอดจากภัยพิบัตินี้ นี่เป็เื่บังเอิญ
ในขณะนี้ สิ่งที่ทำให้หลงหยางตื่นเต้นมากที่สุดก็คือสมบัติในวาฬ์หยุนไห่ที่สะดุดตามากที่สุด
" ไม่ ไม่ ไม่ อย่างนี้ก็เหมือนข้าเป็คนไร้เหตุผลน่ะสิ ข้าไม่อยากเอาเปรียบเ้า ดวงจิตอสูรของวาฬ์หยุนไห่นี้ แต่เ้าให้สัญญาแล้ว ข้าไม่ได้ตั้งใจจะขอนะ ฮุฮุ.. "
" แต่หากข้าปฏิเสธมัน ก็เท่ากับหักหน้าเ้า คำสัญญาจะต้องได้รับการเติมเต็ม นี่เป็คำสัญญาของบุรุษ คำพูดดุจดั่งทองคำ ข้าพูดถูกไหม? ข้าสามารถฆ่าวาฬ์หยุนไห่ครั้งนี้ เ้ามีผลงานยิ่งใหญ่ ข้าทำได้เพียงประดับหน้าเค้กเท่านั้น ไม่ต้องห่วง ข้าได้รับความรักจากเ้าครั้งนี้ ข้าได้ดวงจิตอสูรไป คราวนี้หากมีอะไรดีๆ ข้าจะคิดถึงเ้าเป็คนแรกอย่างแน่นอน "
หวังต้าฉุยตบหน้าอกของนางและพูดอย่างชอบธรรม
ในเวลานี้ หลงหยางสังเกตเห็น หวังต้าฉุยค่อนข้างไม่ค่อยระวังเนื้อระวังตัว รูปร่างสัดส่วนของนางเรียกได้ว่าเป็ที่น่าภาคภูมิใจอย่างยิ่ง เมื่อเทียบกันแล้วเมิ่งจี ไม่ได้มีใจที่กว้างมากขนาดนี้
แข็งแกร่งและภาคภูมิ อีกทั้งงดงามหาที่เปรียบมิได้
ถึงแม้ว่าจะมีผ้าปกคลุมใบหน้า มันก็ยังเชื้อเชิญให้ผู้คนชวนฝัน หญิงสาวที่งดงามเช่นนี้จะนำพาอันตรายมาสู่ผู้คน
อย่างไรก็ตาม หลงหยางไม่ได้เก็บมันมาใส่ใจมาก สิ่งที่เขาให้ความสนใจมากที่สุดก็ยังคงเป็สมบัติ
" ข้าไม่กลับคำแน่นอน "
หลงหยางยักไหล่ เหวี่ยงหมัดออกไป บดขยี้กะโหลกของวาฬ์หยุนไห่ เอาดวงจิตอสูรออกมาโดยตรง
หลงหยางผงะด้วยความตกตะลึง ลมหายใจของเขาหยุดนิ่ง ดวงจิตอสูรขนาดเท่ากำปั้นสีเหลืองอำพันปรากฏขึ้นในมือของเขา และรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวก็เอ่อล้นออกมา แม้แต่เขายังรู้สึกสดชื่น กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้เขาเต็มไปด้วยพลังงาน สมบัติเช่นนี้หาได้ยากจริงๆ
สัตว์อสูรระดับเซียนปฐี พลังงานของดวงจิตอสูรเป็สิ่งเดียวที่หลงหยางเห็นในชีวิตของเขา เขาไม่เคยเห็นดวงจิตอสูรแบบนี้มาก่อนบนเกาะเซียนอสูร
" รวยแล้ว! รวยแล้ว! "
หวังต้าฉุย พูดด้วยความตื่นเต้น จ้องมองดวงจิตอสูรในมือหลงหยาง ความตื่นเต้นในใจนางไม่อาจพูดได้ ท้ายที่สุด มันก็ไม่เสียเปล่า ดวงจิตอสูรเซียนปฐีนั้นเป็สิ่งที่หาได้ยาก เพียงหนึ่งชิ้นก็มีมูลค่านับแสน สัตว์อสูรเซียนมนุษย์ไม่มีค่าควรกล่าวถึง วาฬ์หยุนไห่นี้ก็ยังเป็สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด
สิ่งนี้แลกกับหินิญญาระดับต่ำนับแสนก้อนนับว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง!
ควรรู้ว่าแม้แต่ปรมาจารย์เซียนปฐี ก็มีน้อยคนที่มีหินิญญาระดับต่ำนับแสน ซึ่งเป็สิ่งจำเป็สำหรับการฝึกตน และยังเป็ค่าเงินแข็ง หินิญญานี้มีค่าเทียบเท่าดวงจิตอสูรระดับมนุษย์หนึ่งก้อน หินิญญานับแสนก้อนและดวงจิตอสูรวาฬ์หยุนไห่นี้ย่อมมีความแตกต่างกัน
แม้ว่าหวังต้าฉุยจะไม่ขาดหินิญญา ทว่าดวงจิตอสูรเช่นนี้มีค่ามากยิ่งกว่าหินิญญาและกลิ่นอายของดวงจิตอสูรที่ตกผลึกของสัตว์อสูรนั้นมีความบริสุทธิ์อย่างมาก เมื่อเทียบกับหินิญญาแล้ว มันล้ำค่ายิ่งกว่า
ท่ามกลางหินิญญา กลิ่นอายผสมรวมกัน โดยเฉพาะหินิญญาระดับต่ำ
ความน่าดึงดูดใจของดวงจิตอสูรเซียนปฐีที่มีต่อหวังต้าฉุยนั้นปรากฏชัดเจน
" เอานี่ "
หลงหยางไม่ได้ตระหนี่และเขาโยนดวงจิตอสูรให้กับหวังต้าฉุย
หวังต้าฉุยมองดวงจิตอสูรคราหนึ่งก่อนที่จะยกนิ้วโป้งให้กับหลงหยาง
" เ้ามันคนซื่อตรงอย่างแท้จริง หลงหยาง! "
" ที่ไหนกัน ที่ไหนกัน "
หลงหยางเกาศีรษะ ใบหน้าเขาดูเขินอาย
หวังต้าฉุยรู้สึกขอบคุณหลงหยางจริงๆ ดวงจิตอสูรเซียนปฐีนี้ พูดตรงๆ มันไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะมีสิทธิ์ได้รับมัน เขาเอาชีวิตเข้าแลกสังหารวาฬ์หยุนไห่ มันเป็ผลงานของหลงหยาง หลงหยางยกดวงจิตอสูรเซียนปฐีให้แก่นางในเวลานี้ นี่คือความภักดีอย่างแท้จริง
อย่างไรก็ตาม มันยากที่จะรับประกันว่าหลงหยางมีใจและความรักให้แก่นาง แต่ตอนนี้หวังต้าฉุยมีเพียงดวงจิตอสูรในสายตา นางถือดวงจิตอสูรไว้ในมือและรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก
" ด้วยสิ่งนี้ ภายในเดือนนี้ข้าก็สามารถไปถึงขอบเขตครึ่งก้าวเซียนปฐีได้แล้ว "
" เช่นนั้นก็ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วย "
หลงหยาง พูด
" คิกคิก ไม่ต้องห่วงไป หากมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น พี่สาวไม่ลืมเ้าหรอก "
หวังต้าฉุยถือดวงจิตอสูรและชมความงามของมัน
" ไปกันเถอะ รีบไปเมืองบาดาลป๋อหยางกันดีกว่า "
" รอเดี๋ยวก่อน ร่างกายของวาฬ์หยุนไห่มันมีอะไรบางอย่างอยู่ "
คำพูดของหลงหยางทำให้หวังต้าฉุยตกตะลึง วาฬ์หยุนไห่นี้เหลือเพียงแค่ศพไม่ใช่เหรอ? หรือจะมีสมบัติอีก?
หลงหยางไม่ได้พูดอะไรและรีบตรงไปข้างหน้า ฉีกร่างของวาฬ์หยุนไห่อีกครั้งและเข้าไปในร่างของมัน
หลงหยางมีการรับรู้สมบัติที่ไม่มีใครเทียบได้ หากไม่ใช่เพราะมีสมบัติในร่างกาย หลงหยางคงหนีไปแล้ว ทำไมต้องมายุ่งเกี่ยวกับมันที่นี่? เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด ก็เพื่อสมบัติในร่างของมัน
หลังจากเวลาผ่านไปราวๆหนึ่งเค่อ (เค่อ 刻 เป็หน่วยนับเวลาหนึ่งเค่อ เทียบเท่ากับสิบห้านาทีโดยประมาณ) ในที่สุดหลงหยางก็ออกมาจากร่างของวาฬ์หยุนไห่
ในขณะนี้ มีสิ่งมากมายอยู่ในมือของหลงหยาง จากนั้นครู่หนึ่งสายตาหวังต้าฉุยก็สบลงที่มือของหลงหยางและไม่อาจละสายตาไปได้แม้แต่น้อย
นี่มัน?
ไข่มุกดำสิบสามเม็ด?
มีปะการังหยกเืด้วย?
และนั่น.... กล่องดำ
ในตอนแรก หลงหยางอาศัยไข่มุกดำเม็ดเดียว ความแข็งแกร่งของเขาก็บุกทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเซียนมนุษย์ และเขายังฆ่าคนที่ไล่ล่าเขา ในเวลานี้ ไข่มุกดำสิบสามเม็ดปรากฏขึ้นพร้อมกันและแต่ละเม็ดนั้นมีขนาดเท่ากำปั้นทารก นี่คือไข่มุกดำที่ได้รับการบ่มเพาะมานานเป็พันปีหรือหมื่นปี เมื่อเทียบกับไข่มุกดำที่หลงหยางได้รับก่อนหน้า มันล้ำค่ากว่ามาก
ยิ่งไปกว่านั้น ปะการังหยกเืมีค่าเทียบเท่ากับไข่มุกดำทั้งหมด ปะการังหยกเืเรียกได้ว่าเป็ยาอายุวัฒนะในทะเลลึกและหาพบได้ยากมาก ทุกๆครั้งที่ปะการังหยกเืปรากฏ มันทำให้กระทั่งเหล่าเซียน์ ผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งต่อสู้เพื่อแย่งชิงมัน ซึ่งเพียงพอที่จะคาดเดามูลค่าของปะการังหยกเืนี้
นอกจากนี้ ปะการังหยกเืนี้ไม่เพียงแค่ใช้ในการปรุงยาเท่านั้น แต่กลิ่นอายของมันบริสุทธิ์อย่างมาก ปะการังใต้น้ำนับแสนก็ไม่อาจเทียบกับปะการังหยกเืนี้ได้ ตำนานว่ากันว่าปะการังหยกเืนั้นถูกสร้างขึ้นมาจากหยดเืั ซึ่งมีน้อยคนมากที่ได้พบเห็นมัน
แต่หวังต้าฉุยรู้และนางจำมันได้ด้วยการมองเพียงครั้งเดียว ดังนั้น นางจึงตื่นเต้นมาก สมบัติมากมายขนาดนี้ แม้แต่ผู้ฝึกตนเซียน์ คาดว่าคงไม่มีทางสงบใจได้
สำหรับกล่องดำนั้น หวังต้าฉุยเองก็ไม่รู้และมันไม่ได้ดูมีอะไรผิดปกติ แต่ไข่มุกดำพวกนี้ได้บดบังแสงของดวงจิตอสูรในมือนางอย่างสมบูรณ์ อีกทั้งไข่มุกดำเหล่านี้ยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัว
" ของพวกนี้..... "
น้ำลายของหวังต้าฉุยแทบหกออกมา สมบัติมากมายขนาดนี้ ทั้งยังไข่มุกดำจำนวนมากและปะการังหยกเื นางไม่รู้ว่าทำไมหลงหยางถึงได้โชคดีขนาดนี้?
นี่น่าจะเป็บุตรแห่ง์ในตำนาน
" ของพวกนี้ทั้งหมดเป็ของข้า ส่วนดวงจิตอสูรนั่นเป็ของเ้า "
หลงหยาง กล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจเขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร ด้วยไข่มุกดำจำนวนมาก ไข่มุกหนึ่งเม็ดมีค่ายิ่งกว่าทองพันชั่งและมูลค่าของมันก็พุ่งสูงขึ้น
ดวงตาของหวังต้าฉุยเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและแทบรอไม่ไหวที่จะกระโจนเข้าไปข่วนเขา
เช่นเดียวกับสมบัติอื่นๆ หลงหยางเช็ดไข่มุกดำและเก็บมันใส่ไปในแหวน ปะการังหยกเืนี้ทำให้เขาประหลาดใจมาก
" แค่มองแวบแรก ก็บอกได้ว่าสิ่งนี้เป็สมบัติที่ดี มันล้ำค่าขนาดนั้นเลยหรือ? เ้ารู้หรือเปล่า? "
" ปะการังหยกเืสามารถใช้ในการกลั่นเป็ยา แต่มันก็สามารถดูดซับแก่นแท้โดยตรงได้ เหล่าผู้ฝึกตนเซียน์ต่างแห่ตรงเข้าหามัน เ้าว่ามันมีค่ามากไหมล่ะ "
หวังต้าฉุย พูดพลางกัดฟันของนาง
" จิ๊ จิ๊ ข้าได้กำไรแล้ว "
หลงหยางส่ายศีรษะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เวลานี้ เขาเรียกได้ว่ากอบโกยมากมาย แต่ใบหน้าของหวังต้าฉุยดูไม่ดีเท่าไหร่นัก
ั์ตาที่สั่นเครือกับสภาพอารมณ์ที่ไม่แน่นอน แม้ว่าจะไม่เห็นใบหน้านางทั้งหมด แต่ก็ยังเห็นสีหน้าบูดบึ้งของนาง
" ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเ้าถึงยอมให้ดวงจิตอสูรแก่ข้า เ้ารู้อยู่แล้วใช่ไหมว่ามีขุมทรัพย์อยู่ในท้องวาฬ์หยุนไห่นี้? "
หวังต้าฉุย กล่าวด้วยความโกรธ
" ไม่มีทาง ข้าก็แค่โชคดี เ้าไม่จำเป็ต้องอิจฉาข้าไป ทั้งหมดเป็เพียงแค่โชคชะตา "
หลงหยาง ย่นคิ้วและกล่าว หวังต้าฉุยขุ่นเคือง กัดฟันขาวของนาง แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้
คนเป็อันตรายกว่าคนตาย นี่มันน่าหงุดหงิดเกินไป เดิมทีนางมีความสุขมากที่ได้ดวงจิตอสูรเซียนปฐี แต่ในตอนนี้ หวังต้าฉุยรู้สึกว่าดวงจิตอสูรวาฬ์หยุนไห่มันไม่ได้หอมหวลอะไรเลย
กลับกลายเป็ว่าหลงหยางวางแผนอะไรบางอย่าง เขารู้ว่าภายในร่างกายของวาฬ์หยุนไห่มันมีความผิดปกติอย่างยิ่ง
" เ้าโกหกข้า ผู้ชายล้วนเป็คนโกหกหลอกลวง "
หวังต้าฉุยดูไม่พอใจ
" ข้าเชื่อในตัวเ้ามากขนาดนั้นมันไม่มีความหมายเลย ดูเ้าทำกับข้าสิ ฮือฮือ.... หลงหยาง เ้าคนไร้หัวใจ "
หลงหยางขดริมฝีปากเขา แสดงออกท่าทางไม่เห็นด้วยเท่าไหร่
" นี่เ้ากำลังทำอะไร? เ้าเลือกเอาดวงจิตอสูรไปแล้ว และข้าไม่ได้บังคับให้เ้าเลือกมันเสียหน่อย คนที่รู้จักพอ ย่อมมีความสุขเสมอ เ้าเองก็ได้ดวงจิตอสูรเซียนปฐีไปเชียวนะ "
หวังต้าฉุยอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา นางอ้างตัวว่าเป็อัจฉริยะและชาญฉลาด ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเท่าไหร่ที่หลงกลนาง แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากออกมาจากูเา นางกลับถูกหลงหยางบีบให้ต้องใช้ไพ่ตาย ชายคนนี้ก็เป็เหยื่อเช่นกัน
" ไม่ยุติธรรมเลย ไม่ยุติธรรม! "
หวังต้าฉุย ไม่ยอม
" ในโลกนี้มันไม่มีความยุติธรรมใดๆ สิ่งเหล่านี้เป็เหมือนพรที่ข้าได้รับจากการทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนัก หากเ้าเป็คนวาฬ์หยุนไห่ คงไม่ได้อะไรจากมันเลย ยอมรับโชคชะตาเสียเถอะ พี่สาวต้าฉุย "
ใบหน้าหลงหยางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สมบัติมากมายขนาดนี้ ใครบ้างไม่อยากหัวเราะเสียงดัง?
หวังต้าฉุยที่น่าสงสาร คิดว่าตัวเองเป็ผู้ชนะแล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าหลงหยางผีน้อยจะฉลาดเฉลียวไม่เสียท่าให้กับนาง
เฮ้ เ้าคนไร้หัวใจ บัญชีแค้นนี้ไม่จบง่ายๆหรอก!
หวังต้าฉุยทำได้เพียงกัดฟันและกลืนเข้าไปในท้องเท่านั้น แต่นางควรจะพอใจจริงๆ ถ้าหากไม่ได้หลงหยาง บางทีนางคงไม่ได้รับกระทั่งดวงจิตอสูรเซียนปฐีนี้
ผู้คนไม่มีใจพอที่จะกลืนช้างได้และบางครั้งพวกเขาก็ควรที่จะพอ
หวังต้าฉุยเตือนตัวเองอยู่เสมอ แต่.....สิ่งนี้ใช้ไม่ได้ผล มีสมบัติมากมาย ใครบ้างที่ไม่ชอบมัน? หลงหยาง เ้าสารเลว พี่สาวจะชำระบัญชีแค้นนี้กับเ้า ไม่ช้าก็เร็ว
" แล้วกล่องดำนั่นคืออะไร? "
หลงหยางสังเกตเห็น ใน่เวลาสุดท้ายนี้ มีเพียงกล่องดำนี้ในร่างของวาฬ์หยุนไห่ที่ไม่ถูกละลาย เขาจึงสงสัยมาก ดังนั้นจึงนำมันมาด้วย แต่เขาไม่รู้ว่าจะเปิดมันอย่างไร
กล่องดำนี้เป็เพียงกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดหนึ่งฉื่อเท่านั้น มีลวดลายนับไม่ถ้วนอยู่บนนั้น มันเหมือนกลีบดอกที่มืดมากและไม่มีตัวล็อค แต่มันเปิดออกไม่ได้ มันแปลกมาก
" มันไม่มีประโยชน์ โยนมันทิ้งไป "
หวังต้าฉุย กล่าวด้วยเสียงขุ่นเคือง
" ก่อนอื่นลองวางมันดูก่อน สิ่งนี้ค่อนข้างชั่วร้าย อาจเป็สมบัติก็ได้ "
หลงหยางไม่ฟังคำไร้สาระของหวังต้าฉุย แม้ว่าเขาจะพยายามหลายครั้งก็ไม่อาจเปิดกล่องดำนี้ได้ มันก็ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตจะเปิดมันไม่ได้เสียหน่อย หากมันเป็สมบัติหายากจริงๆ มันก็สามารถทำเงินได้มหาศาล
นอกจากนี้ สิ่งนี้ไม่ถูกย่อยสลายในร่างกายของวาฬ์หยุนไห่ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความพิเศษของมัน
หวังต้าฉุยไม่สนใจเขาอีก ตอนนี้นางกำลังโกรธ ยังไงก็ตาม บัญชีแค้นนี้ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
" รีบไปเมืองบาดาลป๋อหยางกัน อยู่ที่นี่นานไปไม่ใช่เื่ดี การสังหารวาฬ์หยุนไห่นี้จะต้องดึงดูดสัตว์อสูรทะเลมากมายมาแบ่งอาหารของพวกมัน "
แม้ว่าหวังต้าฉุยจะโกรธ แต่ก็ไม่ได้สูญเสียเหตุผล อยู่ที่นี่นานมันอันตรายมาก หากไม่รักษาไว้ จะดึงดูดสัตว์อสูรทะเลที่ทรงพลัง
หลงหยางผงกศีรษะ ในเวลานี้เขายังคงศึกษากล่องดำในมือและก็ออกเดินทางไปพร้อมกับหวังต้าฉุย
อย่างไรก็ตาม ทันใดนั้นเอง หลงหยางก็ััได้ว่าคลื่นน้ำโดยรอบปั่นป่วนขึ้น
" ไม่นะ! หนีไป! "
สีหน้าหวังต้าฉุยเปลี่ยนไปอย่างมาก เทียบประสบการณ์ของนางในทะเลไร้ขอบเขต นางเหนือกว่าหลงหยางมาก คลื่นขนาดใหญ่เช่นนี้ มันจะต้องเกิดความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่
" ้าจะหนีงั้นรึ? มันสายเกินไปแล้ว "
สุ้มเสียงเฉยเมยดังในหูของหลงหยางและหวังต้าฉุย จากนั้นก็เห็นผู้หญิงที่เ็าถือตรีศูลในมือ นางดูน่าหลงใหลมาก อีกทั้งยังสวมชุดเกราะสีทองและท่วงท่าของนางสง่างามองอาจยิ่งกว่าบุรุษ
รอบๆนั้น มีร่างสิบร่างปรากฏขึ้น และทั้งสองถูกปิดล้อมไว้อย่างแ่า แทบไม่มีทางออกเลย
ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าที่เ็าและดูเย่อหยิ่ง การแสดงออกที่ไม่แยแสสิ่งใดและใบหน้าที่สวยงามของนางราวกับูเาน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ ความแข็งแกร่งของนางก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน อย่างน้อย หลงหยางก็รู้ว่าตัวเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้เลย
นางเป็ใครกัน?
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?
หลงหยางตกตะลึงในใจ และเหล่าคนเกราะเงินเองก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน ดุร้ายและสง่างาม
" เ้าอีกแล้ว! "
หวังต้าฉุย ขมวดคิ้วและเอ่ยขึ้นเบาๆ ในสายตาของนาง ดาบและเงาดาบเหมือนพร้อมรบ แต่ด้วยความแข็งแกร่งของนาง มันเป็ไปไม่ได้เลยที่จะเทียบกับผู้หญิงเ็าที่ถือตรีศูลในมือตรงหน้านาง
...................................................
===========================================
โปรดติดตามตอนต่อไป...
861
![[จบ] บรรพบุรุษสายมูตัวน้อย ดูดนมขวดทำนายดวงชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760593036_6098261.webp)