ปีสุริยะศักราช 302 มหาสมุทรเกรทซี
เรือใบลำใหญ่กำลังแล่นผ่านคลื่นลมกลางมหาสมุทรเกรทซี ดูเหมือนว่าเรือลำนี้จะอยู่ในสังกัดของอัศวินสมุทรแห่งราอุล บนดาดฟ้าเรือคราคร่ำไปด้วยเหล่าอัศวินฝึกหัด พวกเขาออกมาทำภารกิจบางอย่าง...
"เฮ้~ นายเห็นอะไรบ้างไหม ไคโตะ!" เด็กหนุ่มผมบลอนด์เงินผู้มีผิวขาวราวหิมะ ะโถามเพื่อนของเขาที่ยืนสังเกตการอยู่บนเสากระโดงเรือ
"ทุกอย่างปกติดี ยูกิ!" เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล ผู้มีดวงตาสีฟ้าราวกับน้ำทะเล ตอบกลับเพื่อนของเขา
"เฮ้~ ไคโตะลงมาได้แล้ว ถึงตาฉันขึ้นไปสังเกตการณ์บ้างแล้ว" เด็กหนุ่มร่างกายกำยำอีกคนะโขึ้นไปหาไคโตะ
"ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้แหละ ริว!!" ไคโตะไต่เชือกลงมาจากเสากระโดงเรืออย่างรวดเร็ว เบื้องหน้าของเขายังมีเพื่อนอัศวินฝึกหัดอีกสามคนรอพูดคุยกับเขาอยู่
"เคน นาเดีย พีต้า ได้ข้อมูลอะไรมาบ้างไหม?"
"ไม่มีอะไรใหม่ๆเลย" เด็กหนุ่มผมดำที่ชื่อว่าเคนพูดขึ้น
"แล้วเธอละพีต้า?"
"ฉันััได้ถึงสายลมแปลกๆทางทิศใต้" เด็กสาวลูกครึ่งเอลฟ์กล่าวตอบ
"ฉันก็มีความรู้สึกว่ามีอะไรจากทางใต้เหมือนกัน พวกปลาในทะเลมันเคลื่อนไหวแปลกๆน่ะ" นาเดีย เด็กสาวผิวคล้ำ บ้านของเธอทำอาชีพชาวประมงทำให้เธอรู้จักการอ่านพฤติกรรมของพวกปลาไปด้วย
"งั้นเราจะไปสำรวจทางใต้กัน โอเคใช่ไหม ยูกิ?"
"ตามนั้น ไคโตะ"
และแล้วหัวเรือก็หันไปทางทิศใต้ มุ่งหน้าสำรวจทะเลแห่งนี้ต่อไป จนกระทั่งมาเจอแนวโขดหินแห่งหนึ่ง ตั้งขวางหน้าพวกเขาอยู่ ทั้งหมดจึงตัดสินใจอ้อมแนวโขดหินออกไป แต่ทว่า
"แย่แล้วทุกคน!! เรือโจรสลัดโผล่ออกมาจากด้านหลังแนวโขดหินนั่น และตอนนี้กำลังไล่จี้เรือของพวกเรามาแล้ว!" ริวะโบอกเพื่อนของเขา
"หันหัวเรือกลับเร็วเข้า" ยูกิรีบสั่งการให้ทุกคนเตรียมพร้อมรบทันที
"หึหึหึ ช้าไปเ้าพวกเด็กน้อย" เรือโจรสลัดเปิดช่องปืนใหญ่ตรงหัวเรือ พร้อมทั้งเล็งไปที่เรือเดินสมุทรของเหล่าอัศวิน
"ยิงได้!!" ตูม!! เสียงะุปืนใหญ่ถูกยิงออกมาจากหัวเรือ พุ่งตรงเข้าใส่เรือของศัตรูอย่างจัง
บู้ม!! ะุปืนใหญ่ตกใส่ดาดฟ้าเรืออย่างจัง เรือทั้งลำสั่นไหวราวกับถูกคลื่นั์ซัดใส่ รอยแผลจากะุก่อให้เกิดรูรั่วที่ใต้ท้องเรือ เหล่าอัศวินฝึกหัดต่างวิ่งวุ่นเพื่อสิ่งของมาอุดรอยรั่ว
"ฮึ่ม! ท่าจะไม่ดีแล้วสิ" ยูกิพยายามประเมินสถานการณ์และคิดหากลยุทธ์โต้กลับ
"ยูกิ! พวกมันจะขึ้นมาแล้ว เตรียมตัวให้พร้อม" ไคโตะพูดขึ้น ในขณะที่เรือโจรสลัดกำลังจะจอดเทียบเรือของพวกเขา
"หึหึหึหึ ทำได้แค่นี้เองเหรอ เ้าพวกเด็กน้อย" ชายร่างใหญ่ ผู้มีรอยบากบนใบหน้า ก้าวขึ้นมาพร้อมกับหญิงสาวผู้ถือคันธนู
"มาสู้กันดีกว่า เ้าหนู!!"
"ฮึ่ม! ยูกิ ฝากรับมือผู้หญิงคนนั้นด้วย"
"ได้เลย!" ยูกิไม่รอช้า ควักมีดบินออกมาจากกระเป๋าคาดเอวของเขา และขว้างใส่หญิงสาวคนนั้นทันที
ฟิ้วว เสียงมีดบินแหวกผ่านอากาศตรงใส่ร่างของสาวงาม แต่เธอหลบได้ พร้อมทั้งง้างคันศร ยิงใส่ยูกิทันที
ฟุบ เสียงลูกธนูออกจากสาย พุ่งทะยานไปสู่หัวใจของเด็กหนุ่ม แต่เขาก็เร็วพอที่จะตอบโต้โดยการซัดมีดบินเข้าหนยุดลูกธนูเอาไว้ได้ แล้วการต่อสู้ก็ดำเนินต่อไป... อีกด้านหนึ่ง ชายร่างั์และไคโตะกำลังเผชิญหน้ากัน ทั้งสองฝ่ายต่างเป็นักสู้ระยะประชิด โดยชายร่างั์มีอาวุธคือกรงเล็บในมือซ้าย และโล่เล็กในมือขวา ส่วนไคโตะ เขาใช้ดาบคู่เป็อาวุธ ไคโตะไม่รอช้า เข้ารุกไล่ฟาดฟันด้วยดาบคู่ของเขา ฝ่ายชายหน้าบากเองก็สามารถป้องกันปัดป้องการโจมตีของไคโตะได้อย่างแม่นยำ
"หึ!! มีดีแค่นี้เองเหรอไอ้หนู!!"
"ชิ! หนวกหูน่า!!"
"ถ้าอยากจะลองนัก ผมก็จะจัดให้" ดาบคู่ของไคโตะเปล่งประกายแสงสีฟ้าออกมาห่อหุ้มใบดาบเอาไว้
"กระบวนท่าพิเศษ ใบมีดวารี!!"
"โฮ่! ใช้เสี้ยวรูนวารีหลอมเข้ากับใบดาบงั้นเหรอ? น่าสนใจดีนี่เ้าหนู!!"
"แต่!!" โล่ของชายร่างใหญ่เองก็เปล่งประกายแสงสีน้ำตาลอมเหลืองขึ้นมาเช่นกัน
"โล่ของฉันเองก็หลอมรวมเข้ากับเสี้ยวรูนปฐีเช่นกัน มาดูกันสิว่าแกจะเจาะผ่านการป้องกันนี้ไปได้ไหม"
ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด การต่อสู้กินเวลาต่อเนื่องไปอีกราวๆ 20 นาทีก็ยุติลง
"เฮ้อ~ ยังใช่ไม่ได้เลยนะพวกเ้า ปล่อยให้เรือถูกโจมตีจากด้านหลังแบบนี้ ถ้าหากนี่เป็การสู้รบจริง ๆ หัวของพวกเ้าคงได้หลุดออกจากบ่าไปแล้ว!!"
"ขะ..ขอโทษครับท่าน คราวหลังพวกเราจะระวังให้มากกว่านี้ครับ ท่านผู้การมัวด์" ยูกิกล่าวขอโทษชายหน้าบาก ซึ่งแท้จริงแล้วเขาก็คือ ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งโรงเรียนนายเรือราอุลนั่นเอง
"คราวหลังงั้นเหรอ? อย่างที่ผู้บัญชาการบอก หากนี่เป็การรบจริง ๆ มันจะมีคราวหลังให้พวกเ้าไหม?"
"ขออภัยเป็อย่างสูงครับ ท่านรองคาทารีน่า!!" ยูกิพูดพลางก้มหัวขอโทษสตรีผู้ใช้ธนูเป็อาวุธ เธอผู้นี้เป็บุตรสาวของผบ.มัวด์ ชื่อของเธอคือ คาทารีน่า มัวด์
"เอาล่ะ ๆ ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ช่วยไม่ได้ พวกเ้าต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้ แต่ข้าก็ต้องขอชมเชย ยูกิ ไคโตะ พวกเ้ามีฝีมือในการต่อสู้สูงขึ้นมาก ช่างน่าประทับใจจริง ๆ"
"ขอบคุณครับท่านผบ." ทั้งยูกิและไคโตะต่างยิ้มรับด้วยความยินดี
"ท่านผบ.คะ เราต้องรีบกลับกันแล้วค่ะ พิธีสำเร็จการศึกษาของพวกเขาจะเริ่มในค่ำคืนนี้แล้ว"
"นั่นสินะ งั้นพวกเราจะกลับไปเตรียมการกันก่อน ส่วนพวกเ้าก็รีบกลับมาที่ป้อมราอุลเร็ว ๆ ละกัน" เมื่อพูดจบทั้งผบ.มัวด์ และรองผบ.คาตารีน่าก็ออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อนด้วยเรือของพวกเขา
"พวกเรายังพอมีเวลา ค่อย ๆ แล่นเรือกลับกันเถอะ" ยูกิพูดกับทุกคน
"ฉันเห็นด้วย เรือของพวกเราได้รับความเสียหาย จะเป็การดีกว่าฝืนขีดจำกัดของเรือเรา" ไคโตะกล่าวเสริม
เวลาผ่านไปอีกซักพักใหญ่ ๆ เรือของพวกเขาก็ได้เข้ามาในเขตน่านน้ำของเมืองท่าโนเบิล อีกไม่กี่อึดใจก็จะกลับถึงเมืองท่ามารีนแล้ว
"พวกเราใกล้จะถึงบ้านแล้ว ตรวจตราความเรียบร้อย แล้วเตรียมขนสัมภาระลงจากเรือนะพวกเรา" ยูกิประกาศขึ้น
"รับทราบ!!" ทุกคนขานรับ
ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่น ๆ กับการเก็บสัมภาระอยู่นั้น เคนที่ทำหน้าที่สังเกตการณ์ก็ได้เห็นบางสิ่งบางอย่าง
"แย่แล้ว! ทุกคน!! ข้างหน้าเรามีเรือโจรสลัด" เคนะโลงมาบอกพวกไคโตะที่อยู่ด้านล่าง สร้างความงุนงงให้แก่ทุกคนอย่างมาก เพราะมันแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยที่โจรสลัดจะโผล่ออกมาในทะเลแถบนี้
"หรือว่านี่ก็เป็การฝึก? ทุกคนเตรียมะุปืนใหญ่ที่ใช้ในการฝึกออกมา" ยูกิสั่งการเตรียมต่อสู้
แต่ว่าเขาช้าเกินไป เรือโจรสลัดเปิดฉากยิงเข้าใส่ก่อน ฟิ้ววว ตูม!! กราบขวาของเรือถูกยิงจนแหว่งหายไปแบบไม่เหลือร่องรอย ความเสียหายที่เกิดขึ้นทำให้เรือเริ่มเสียการควบคุม แรงปะทะจากปืนใหญ่รุนแรงกว่าครั้งก่อนมาก อัศวินฝึกหัดได้รับาเ็กันหลายคน ในขณะที่พวกยูกิ ไคโตะ นาเดีย ริว เคน พีต้า กำลังใกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"นี่มันปืนใหญ่รูน ทำไมพวกเขายิงปืนจริง? หรือว่า!! นั่นคือโจรสลัดของจริง!!"
ตอนหน้า โจรสลัดของจริงออกโรง!!
โปรดติดตามตอนต่อไป
2K
