เช้าวันอาทิตย์...
ดูเหมือนราหูจะเข้ามาบดบังดวงชะตาของอาจารย์เมฆตลอดทั้งปี ในขณะที่เขานอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง เสียงเคาะประตูก็ดังสนั่น ชายร่างกำยำยันตัวองขึ้นมาด้วยความเหนื่อย ก่อนจะรีบใส่เสื้อผ้าเพื่อปกคลุมห่วงล็อคที่ล็อคลำเอ็นของตัวเองเอาไว้ มัดขาหนาแข็งแกร่งเดินกะเผลกไปตามทางเดินช้าๆ เนื่องจากคืนที่ผ่านมาเขาใช้นิ้วล้วงลึกเข้าไปในตัวนานกว่าปกติ...
แกรก...
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“คุณเมฆใช่มั้ยครับ”
“ครับ”
“ได้อ่านข้อความที่ทางคอนโดส่งให้มั้ยครับ ทางเราพยายามติดต่อแล้ว แต่คุณไม่ยอมตอบรับเลย”
“อ้อ ขอโทษครับ…พอดี….่นี้ผมยุ่งๆ”
ร่างสูงเกาหัวด้วยความงุนงง ก่อนจะรับรู้ถึงสาเหตุที่นิติคอนโดต้องขึ้นมาหาถึงห้อง ชายหนุ่มไม่ได้จ่ายค่าเช่ามาสามเดือนแล้ว และวันนี้ก็เป็วันสุดท้ายที่เขาจะต้องย้ายออกตามระเบียบ แม้ว่าเมฆจะขอร้องให้ยืดเวลาไปอีกสักอาทิตย์ แต่ครั้งนี้เขาก็ต้องยอมรับชะตากรรมของตัวเองจนได้
ข้าวของจำเป็ทุกอย่างยัดเข้ากระเป๋า...
ใบหน้าเคร่งเครียดเฝ้าแต่นึกคิดว่าใครบ้างจะช่วยได้ เมื่อนึกถึงบ้านพักอาจารย์ที่ทางโรงเรียนเคยเสนอให้ั้แ่เข้ามาทำงานวันแรก ดูเหมือนเส้นทางอันหม่นหมองของเมฆก็เริ่มจะเห็นแสงสว่าง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าใครเป็เ้าของโครงการ ร่างกำยำของอาจารย์หนุ่มก็เสียวสันหลังจนตัวแข็งไปหมด...
อาจารย์พละโทรไปยืมเงินเพื่อนเพื่อมาจ่ายค่าคอนโดที่ค้างไว้...
จากนั้นร่างกายก็มุ่งหน้าไปรอใครอีกคนถึงหน้าบ้าน...และชายผู้นั้นคือคนที่มอบกรงขังให้น้องชายของเขานั่นเอง!
เวลาต่อมา...
รถยนต์คุ้นตาเลี้ยวเข้ามาถึงประตู ท่านรองภานุพึ่งจะกลับจากประชุมในวันอาทิตย์ แต่ไม่ทันที่จะเลี้ยวรถเข้าไปด้านใน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชายร่างใหญ่ผิวเข้มตัวโปร่งสูงชะลูด รอยยิ้มมีเลศนัยยกขึ้นมุมปาก เพราะตลอดการเดินทางกลับมา...ท่านรองก็นึกทาสหมาของเขาทุกวินาที!
“หึหึ…ติดใจซะแล้วหรอ”
“น…นายท่านครับ”
“เข้าไปคุยกันข้างใน”
อาจารย์หนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะเดินตามรถยนต์คันใหญ่เข้าไปในบ้าน ห้องรับแขกขนาดใหญ่โล้งกว้างไร้ผู้คน ทันทีที่ท่านรองนั่งลงฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็เริ่มนั่งลงบ้าง แต่เสียงกระแอมและสายตาที่มองมานั้นกลับทำให้เมฆต้องลุกขึ้น...
ชายหนุ่มค่อยๆนั่งลงไปบนพื้น...
เขาคุกเข่าต่อหน้าเ้านายก่อนจะสารภาพเื่ราวทั้งหมดที่พึ่งเกิดขึ้นกับตัวเอง...
“บ้านพักอาจารย์อย่างนั้นหรอ”
“ช…ใช่ครับ”
“ฉันจำได้ว่าเหลืออยู่หลังหนึ่งนะ”
“จ…จริงหรอครับ”
ท่าทางดีใจของอีกฝ่ายทำให้ท่านรองยิ้มเยาะ...
ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ต่างจากหมาจนตรอกที่หมดหนทางสู้ ใบหน้าละห้อยและสายตาวิงวอนมันปลุกอารมณ์ความเป็นายในตัวชายรุ่นใหญ่อย่างหนัก ท่านรองภานุชอบเหลือเกินเวลาที่ได้เห็นสภาพอันแสนไร้ยางอายเช่นนี้ รสนิยมการชื่นชมเสียงทรมานและการฝึกฝนคนราวกับสัตว์ ช่างเป็อะไรที่ใครก็ไม่คาดคิดว่าชายผู้เป็ที่รักของทุกคนขนาดนี้จะวิปริตเกินมนุษย์ได้!
“แกอยากได้หรอ”
“ผม…ผมไม่มีที่อยู่แล้วครับ”
“เหมือนฉันจะจำได้…ว่าเคยยื่นบ้านหลังนั้นให้แกั้แ่เจอกันครังแรกแล้วหนิ”
“….ผม…ผมโง่เองครับ นายท่าน”
สายตาอบอุ่นจ้องมองสัตว์เลี้ยงตรงหน้า
ทันทีที่ฝ่ามือหนาเอื้อมไปลูบหัวชายหนุ่มเบาๆ อาจารย์เมฆก็สะดุ้งโหย่งด้วยความใ ใบหน้าของเขาซีดเผือดพร้อมกับลมหายใจผิดจังหวะ การััทุกอย่างจากท่านรองมันทำให้หันใจสั่นไหวรุนแรงจนได้ยินเสียงกลางอก!
“ทำให้เ้านายพอใจก่อนสิ”
“น…นายท่านครับ”
“ฉันไปประชุมมาทั้งวัน…รองเท้าเปื้อนฝุ่นไปหมด”
“…..”
“ทำความสะอาดซะ”
ขาของท่านรองภานุพาดขึ้นมาบนโต๊ะหน้าโซฟา...
ทันทีที่ดวงตาคมเข้มเห็นรองเท้าหนังสีดำกระดิกเรียก ฟันกรามก็กัดแน่นด้วยความเจ็บใจ แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้ ถ้าหากไม่ยอมตอนนี้...คืนนี้คงไม่มีที่ซุกหัวนอน หรือแย่ไปกว่านั้น...ชายหนุ่มอาจจะต้องนอนเป็ทาสให้ท่านรองโรคจิตทรมานในบ้านหลังนี้ตลอดทั้งคืน!
96
