โชคดีฉันได้สามีสามคน

        เขารู้...จากจูบนั้น จากสัมผัสที่ลูบผ่านไหล่และอกของเขา ร่างสวยเร่าร้อนทรุดตัวลงนั่งท่ามกลางละอองน้ำตรงหน้าเขาพลางก้มหน้าเข้าหาส่วนกลางลำตัวของร่างแกร่งนั้น นัทพงษ์รู้ว่าเธอต้องการอะไร

ชั่วอึดใจเขาก็รู้สึกว่าความร้อนที่อัดแน่นในกายกำลังทะลักทะลายออกมาแต่เขาก็ไม่อาจขัดขืนได้เพราะหญิงสาวไม่ยอมปล่อยให้เขาเลี่ยงหลบ เธอเต็มใจกลืนกินความร้อนระอุนั้นจนหยาดหยดสุดท้าย

        มารตีเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่หวานซึ้งพลางใช้หลังมือปาดป้ายมุมปากเบาๆก่อนจะลุกขึ้นแนบร่างร้อนแรงของเธอเข้ากับกายของเขาที่ยังแข็งขืนอยู่ ทั้งสองร่างหลอมรวมกันใต้ฝักบัวที่ยังคงไหลอย่างต่อเนื่องเสียงน้ำกลายเป็นฉากหลังของบทสนทนาไร้คำพูด ที่มีเพียงผิวกายและหัวใจเป็นภาษากลาง

        นัทพงษ์ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะมีผลลัพธ์อย่างไร เขาเพียงรู้ว่า...เขาห้ามตัวเองไม่ได้อีกต่อไปเสียงน้ำฝนจากฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์ยังคงไหลไม่หยุด ละอองไอน้ำที่จับกระจกใสทำให้ภาพของโลกภายนอกเลือนรางกลายเป็นเพียงฉากหลังที่ไร้ความสำคัญ เพราะตรงหน้าเขาคือมารตี หญิงสาวที่ทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่สบตา

        และในเวลานี้ เธอเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเขาใต้ม่านน้ำที่ตกลงมาราวกับสายฝนอุ่น หยาดน้ำเกาะตามผิวเนียนนุ่มลากเส้นแวววาวบนไหล่ขาว ไล่ลงสู่ช่วงอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงขยับตัวของเธอ นัทพงษ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นแม้เขาจะปลดปล่อยไปถึงสามครั้งแล้วแต่เขาก็กลับมาแข็งขืนอย่างรวดเร็ว เพราะโอกาสที่เขาได้อยู่ใกล้เธอแนบแน่นแบบนี้ นานขนาดนี้และชัดเจนขนาดนี้ มีไม่มากนัก

        “พี่...” เสียงเขาเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน แต่มารตีไม่ได้ต้องการคำถาม เธอเพียงมองเขาด้วยแววตาที่ลึกซึ้งและร้อนแรงเหมือนสายลมก่อนพายุจะมามือของขาวเรียวยาวเลื่อนมาประคองที่ท้ายทอยเขา ลูบเบาๆ เหมือนกำลังปลอบโยนและในขณะเดียวกันก็เป็นการเชื้อเชิญ

        หญิงสาวเป็นฝ่ายยื่นริมฝีปากเข้าหาเขาอีกครั้ง จูบของเธอไม่รีบเร่งแต่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันเร่าร้อนเสียงน้ำที่ตกกระทบพื้นกระเบื้องกลายเป็นจังหวะพื้นหลังของสัมผัสที่แผ่วเบาแต่รุนแรงในความรู้สึก

มือของเขายกขึ้นช้าๆสัมผัสไหล่เธออย่างเกรงใจ ก่อนจะเลื่อนไปแนบแผ่นหลัง ร่างเปลือยของเธอแนบชิดกับร่างเขาความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างผิวน้ำกับความร้อนจากผิวกายทำให้ทุกอย่างยิ่งเหมือนฝัน

        “พีรตี...เราจะ...เอ่อ...ทำกันไปเรื่อยๆ แบบนี้ได้เหรอ...” เขาพูดเบาๆราวกับกลัวว่าถ้าพูดเสียงดังเกินไป ทุกอย่างจะพังทลาย

        สาวสวยเพียงยิ้มน้อยๆ  ริมฝีปากยังแตะที่ปลายคางเขา “เงียบเถอะ...”เสียงเธอแผ่วราวลมหายใจ “อยู่กับพี่ตรงนี้... แค่นี้ก็พอ” คำพูดนั้นราวกับเวทมนตร์สะกดชายหนุ่มหยุดต่อต้าน หยุดตั้งคำถาม

        นัทพงษ์ปล่อยให้ตัวเองจมหายไปในความรู้สึก ในกลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวเธอในเสียงลมหายใจที่กระชั้นขึ้นของเธอและในจังหวะหัวใจที่สื่อสารบางสิ่งลึกซึ้งโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย

        มารตีใช้ปลายนิ้วเรียวไล้ที่ข้างแก้มเขาก่อนจะลากลงมาตามลำคออย่างเชื่องช้า มือของเธอเปียกน้ำแต่กลับรู้สึกอุ่นร้อนยิ่งกว่าสิ่งใดขณะที่อีกมือหนึ่งกำลังวุ่นวายอยู่กลางลำตัวเขา

        นัทพงษ์ลูบแผ่นหลังเนียนลื่นของเธอเบาๆ จากแนวไหล่ไล่ลงมาถึงช่วงเอวก่อนจะเลยลง ถึงก้อนเนื้ออวบนุ่มหยุ่นมือเบื้องล่าง มันเป็นสัมผัสที่เขาเคยได้เพียงฝันในห้องทำงานหรือริมทะเลตอนนี้กลับอยู่ในอ้อมแขนเขา เสียงหอบหายใจของเธอใกล้หูเขามาก เขาแทบจะได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้นในอกนั้นแรงพอๆ กับของเขาเอง

        “ถ้าพี่ปพนต์...” เขาเริ่มเอ่ยอีกครั้ง

        เธอกดนิ้วลงบนริมฝีปากเขา ห้ามคำพูดนั้นไว้ “ตอนนี้ ไม่มีใครอยู่มีแค่เรา...”

        เธอเป็นฝ่ายขยับตัวไปนั่งบนขอบอ่างอาบน้ำที่วางอยู่ถัดออกไปแยกขาออกเปิดเผยส่วนลี้ลับให้เขาเห็นอย่างเต็มตาก่อนจะดันร่างเขาให้เข้าไปนั่งตรงนั้น

            ชายหนุ่มเริ่มรู้แล้วว่าหญิงสาวต้องการอะไรเขาขยับใบหน้าเข้าไปชิด...จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่รวยระรินออกมาเขาบรรจงแนบชิดอย่างตั้งใจ ยิ่งได้ยินเสียงลมหายใจหนักๆ ของมารตี และเสียงครางเบาพร้อมกับร่างกายที่ขยับไหวไปมา เขาก็ยิ่งร้อนรุ่ม

        นัทพงษ์หลับตาลง เขาไม่อาจจะทานทนได้อีกแล้ว ทุกอย่างดำเนินไปในความเงียบงันเสียงที่ได้ยินมีเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วง เสียงน้ำฝนที่โปรยลงมาจากฝักบัว เสียงผิวกายที่ลูบไล้กันและกันและในความเงียบนั้นเอง เขารู้ว่า เขาไม่มีวันลืมสัมผัสของเธอคืนนี้ไปได้เลย

        ความหวาน ความตื่นเต้น ความกลัว และความปรารถนา ผสมผสานกันกลายเป็นคืนหนึ่งที่เขาไม่อาจหวนกลับเป็นคนเดิมได้อีกเขาอาจจะยังเป็น “นัทพงษ์” คนเดิมในสายตาคนอื่น แต่ภายใน เขารู้ว่าเขากำลังเปลี่ยนไป เพราะเธอ และในจังหวะที่ทั้งสองกำลังแนบกายกันอย่างเต็มรูปแบบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากนอกประตูห้องน้ำ

        “รตี...อยู่ไหม๊จ๊ะ?” เสียงของปพนต์…ดังเบาๆจากอีกด้านของบานไม้

        โลกทั้งใบหยุดหมุนในชั่ววินาทีนั้น มารตีชะงัก เธอเบียดตัวแนบอกหนุ่มรุ่นน้องแน่นขึ้นฝ่ามือเขาเลื่อนมากุมมือเธอไว้แน่น เธอหายใจลึกๆก่อนจะยิ้มให้เขาน้อยๆ...ดวงตาไม่ได้มีแววกังวล กลับมีเพียงแววหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่

        หญิงสาวหันไปพูดเสียงดังพอได้ยิน “ขออาบน้ำแป๊บนะคะ ร้อนนิดหน่อย...”

        เสียงปพนต์เงียบไป แล้วก็มีเสียงฝีเท้าถอยห่างออกไปช้าๆ นัทพงษ์หลับตาแน่นเขาไม่แน่ใจว่าเขาควรดีใจหรือกลัวมากกว่ากัน แต่ที่แน่ๆ เขารู้แล้วว่า...ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว

        ละอองน้ำยังตกกระทบพื้นกระเบื้อง แต่ในหัวของนัทพงษ์ ทุกอย่างเงียบงันแม้จะผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีหลังจากประตูห้องน้ำปิดลง แต่สำหรับเขา มันเหมือนเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเขาไม่แน่ใจริมฝีปากของเธอที่สัมผัสแก้มเขาเบาๆ ก่อนจากไป ยังอุ่นอยู่ ไม่ใช่ความร้อนจากน้ำแต่เป็นความอ่อนโยนที่หลงเหลือ...ในหัวใจ

        มารตีไม่พูดอะไรสักคำ ไม่มีคำสัญญา ไม่มีคำบอกลา เธอแค่จูบแก้มเขาแล้วเดินจากไป ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนสายลม มาเงียบๆ แตะเบาๆ แล้วหายไป เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆที่ไม่มีใครจับต้องได้

        นัทพงษ์ยืนอยู่อย่างนั้น เปลือยกายและเปลือยใจ เขารู้ดีว่าเขาเพิ่งทำสิ่งที่ไม่ควรรู้ว่าความใกล้ชิดนั้นคือข้อห้ามที่เขาควรกั้นขอบเขตไว้อย่างมั่นคง แต่เขากลับปล่อยให้มันพังทลาย...ตั้งแต่ตอนที่เธอยื่นมือมาหาเขาและตอนนี้ ความเงียบกลายเป็นเสียงตะโกนที่ดังที่สุดในหัวของเขา ตะโกนว่า"ผิด" แต่กลับมีอีกเสียงหนึ่ง...กระซิบว่า "สุข"

        ชายหนุ่มหายใจเข้าลึกๆ หลับตาลง แล้วพิงหลังกับผนังห้องน้ำเย็นเฉียบ สายน้ำยังคงรินลงมาแต่มันไม่อุ่นอีกต่อไป หรือบางที ความอบอุ่นทั้งหมดได้จากไปพร้อมกับร่างร้อนแรงของเธอแล้ว

        “เราไม่ควร...” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆเหมือนอยากให้ใครสักคนมายืนยันว่าเขาคิดถูก แต่เขากลับไม่มีใครให้ถามไม่มีใครให้สารภาพ โลกของเขาเหลือเพียงความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ ความรู้สึกที่ทั้งผิด...ทั้งหอมหวาน

        มันเหมือนเขาได้ของขวัญจากเทพธิดา บางสิ่งที่งดงามเกินจะเอื้อมถึง บางสิ่งที่เขาไม่ควรแม้แต่จะคิดฝันแต่เธอกลับมอบมันให้เขาด้วยมือเปล่า รอยยิ้ม และสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ นั่นต่างหาก...ที่ทำให้เขาหวั่นไหวที่สุดไม่ใช่เพราะร่างเปลือยสวยงามของเธอ ไม่ใช่เพราะจูบที่เร่าร้อน แต่เพราะแววตาเธอ ที่มองเขาราวกับเขามีความหมาย...แม้จะไม่มีสิทธิ์

        เขาเช็ดหน้าด้วยฝ่ามือเปียกน้ำทั้งที่หยดจากฝักบัวและหยดจากหัวใจ ความร้อนรุ่มไหลวนอยู่ในอกคล้ายพายุที่ไม่มีทางสงบลงง่ายๆ มารตี...เธอเป็นใครกันแน่? ทำไมเขาถึงไม่อาจหักห้ามตัวเองได้แม้เพียงครึ่งวินาทีที่อยู่ใกล้เธอ?

        เขาจำได้แม่น รอยยิ้มของเธอตอนเดินผ่านประตูห้องน้ำ ไม่ใช่รอยยิ้มที่เสียใจไม่ใช่รอยยิ้มที่สับสน

แต่เป็นรอยยิ้ม...ที่พอใจ

เธอรู้ว่าเขาจะไม่พูดอะไรและเขาก็ไม่พูดจริงๆ