“ขอรับแต่ท่านพ่อไม่เคยสอนให้ข้าใช้อาวุธแบบที่ท่านพี่มีเพราะท่านแม่ไม่อยากให้ข้าต่อยตีกับผู้ใด ท่านแม่อยากให้ข้าเรียนหนังสือให้มากข้าจึงอ่านเขียนได้ขอรับ พรุ่งนี้ เมื่อท่านพี่ไปรบ จะส่งข่าวมาให้ข้าได้หรือไม่”
“ได้สิ พี่จะเขียนอักษรให้เ้า”มู่หยางหย่งเล่อ จรดปลายพู่กันเขียนข้อความประโยคหนึ่งไว้ให้กับน้องชายของเขา
‘จินเอ๋อร์ จงตั้งใจศึกษาเล่าเรียนรอพี่ชายเ้าคว้าชัยกลับมา’
“ข้าจะรอท่านพี่ขอรับข้าจะเก็บตัวตามที่ท่านแม่บอก รอท่านพี่กลับมารับข้า”
“เ้าจำอักษรพี่ได้หรือไม่”
“จำได้ขอรับ”
“ดีพี่จะส่งข่าวหาเ้าบ่อยๆ”
“ข้าจะอยู่กับท่านเยี่ยนชาง ท่านพี่ไม่ต้องห่วง”
“เยี่ยนชาง ข้าขอฝากจินเอ๋อร์ไว้กับเ้าอย่าให้ผู้ใดรู้ว่าจินเอ๋อร์อยู่กับเ้า จนกว่าเราจะยึดค่ายได้เมื่อนั้นเ้าจงรีบพาจินเอ๋อร์มาหาข้า ต่อไปนี้อย่าเรียกชื่อเขาให้ทุกคนเรียกเขาว่านายน้อย”
“พระองค์จะเลี้ยงเด็กในค่ายทหารอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่ เอาตำราพิชัยาให้เขาอ่านตำรายุทธ์ทั้งหมดของเ้าด้วย”
“กระหม่อมดูแล้วนายน้อยอายุไม่น่าจะถึงสิบขวบนะพ่ะย่ะค่ะ”
“อีกไม่กี่เดือนข้าก็อายุสิบเอ็ดปีแล้วข้าไม่ใช้เด็กแล้วท่านพี่”
“ใช่จินเอ๋อร์ของพี่โตแล้ว เยี่ยนชาง เ้าไปพักผ่อนเถอะ”
“กระหม่อมขอทูลลา”
“จินเอ๋อร์จงตั้งใจเรียน อย่าทำให้พี่ของเ้าต้องมีห่วง เ้าทำได้หรือไม่”มู่หยางหย่งเล่อเดินมาส่งน้องชายขึ้นรถม้า ในใจนั้นกังวลเป็ห่วงน้องชายอย่างยิ่ง
“ข้าจะรอข่าวจากท่านพี่”หยวนจินกอดลาพี่ชาย แล้วรีบขึ้นรถม้าไป มู่หยางหย่งเล่อมองขบวนรถม้าจนสุดสายตา
“นายท่านถึงเวลาต้องออกเดินทางแล้วขอรับ” มู่หยางหย่งเล่อพยักหน้าให้ซ่งชีฟงเขาขึ้นหลังม้าและหันหลังเดินทางในทิศตรงกันข้ามของน้องชาย ในใจก็หวนคิดถึงน้องชายมีเพียงการปราบปรามฏและชัยชนะเท่านั้นน้องชายกับเขาจึงจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข
มู่หยางหย่งเล่อเดินทางถึงค่ายทหารของเขาเหล่าทหารทำความเคารพเขาอย่างพร้อมเพรียง หลังจากวางแผนการรบได้อย่างรัดกุมแล้วเช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็เดินทางเข้ายึดค่ายทหารรักษาชายแดนต้าหยางกลุ่มของเขาต่อสู้กับหลู่โหย่วอี้ที่เป็แม่ทัพฏถึงเจ็ดวันเต็มเขาจึงสามารถเข้ายึดค่ายทหารได้ หลู่โหย่วอี้ถูกจับคุมขังอยู่ในคุกทหารทหารใต้บังคับบัญชาของหลู่โหย่วอี้สวามิภักดิ์ต่อมู่หยางหย่งเล่ออย่างง่ายดายเพราะใจจริงพวกเขาก็ไม่ได้คิดเป็ฏต่อแผ่นดินแคว้นหนิงั้แ่ต้นและทหารแคว้นอู่ถูกฆ่าล้างไม่เหลือแม้แต่คนเดียว
“เรียนท่านแม่ทัพคนของเราที่ส่งไปสืบข่าวที่เมืองหลวง กลับมาแล้วขอรับ”เจิ้งเหว่ยอีคุกเข่าลงต่อหน้ามู่หยางหย่งเล่อ ที่กำลังหารือเื่การวางแผนเข้าเมืองหลวงช่วยเหลือฮ่องเต้และเหล่าข้าราชบริพารที่ถูกหลู่หนานอ๋องจับตัวไว้รองแม่ทัพเจิ้งก้มหน้าลงมองพื้นไม่กล้าสบตาของนายเหนือหัว
“ข่าวไม่ดีอย่างนั้นหรือ” มู่หยางหย่งเล่อมองรองแม่ทัพเจิ้งเหว่ยอีอย่างประเมินสถานการณ์เขารู้ว่าข่าวที่รองแม่ทัพเจิ้งได้มาคงไม่ใช่ข่าวดีอย่างแน่นอน
“ฮ่องเต้!ฮ่องเต้ทรงสิ้นพระชนม์แล้วพ่ะย่ะค่ะ ั้แ่ที่หลู่หนานอ๋องเข้ายึดหวังหลวงไอ้โจรฏผู้นั้นก็สังหารฮ่องเต้ ฮองเฮาและเหล่าเชื้อพระวงศ์จนหมดสิ้นพ่ะย่ะค่ะ”มู่หยางหย่งเล่อกำมือแน่นตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ
“เสด็จพี่รัชทายาทมีข่าวของพระองค์หรือยัง พระองค์กำลังเดินทางไปซานเป่ย ตอนนี้คงถึงแล้วใช่หรือไม่ส่งคนไปสืบข่าวให้ข้าเดี๋ยวนี้” มู่หยางหย่งเล่อพูดเสียงดังจิตใจพะวงคิดถึงพี่ชายที่ติดต่อไม่ได้นานนับเดือน
“รัชทายาทเดินทางไปไม่ถึงซานเป่ยพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ถูกลอบสังหารระหว่างที่กำลังจะถึงชายแดนซานเป่ยพ่ะย่ะค่ะ”
“เสด็จพ่อลูกอกตัญญูนัก ไม่ได้อยู่ปกป้องพระองค์แม้วาระสุดท้ายของพระองค์ลูกก็มิได้อยู่ปรนนิบัติ ลูกช่างอกตัญญูนัก หลู่จื่อเทา!ข้ากับมันไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้อีกต่อไป หนี้เืนี้มันจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต นำตัวหลู่โหย่วอี้ไปลานปะา”มู่หยางหย่งเล่อในชุดเกราะนักรบหยิบดาบประจำกายแล้วเดินออกจากกระโจมทันทีเขาเดินมารอทุกคนที่ลานปะาในมือถือดาบอย่างมั่นคงในใจก็คิดถึงเหตุการณ์สมัยที่ตัวเขายังเด็ก ห้าขวบต้องสูญเสียมารดาผู้เป็ที่รักไปไม่กี่ปีต่อมาท่านอาหญิงก็ถูกเนรเทศจากเมืองหลวงและมาเสียชีวิตไปต่อหน้าต่อตาเขาเขาคิดว่าเขายังเหลือเสด็จพี่รัชทายาทและเสด็จพ่อที่ดีกับเขาแต่บัดนี้คนที่เขารักทุกคนได้จากเขาไปหมดแล้ว
มู่หยางหย่งเล่อมองดูหลู่โหย่วอี้ที่ร่างกายเต็มไปด้วยาแไฟไหม้ด้วยสายตาเ็าทหารจับนักโทษหลู่โหย่วอี้ให้คุกเข่าลงต่อหน้าท่านแม่ทัพของพวกเขาหลู่โหย่วอี้มองมู่หยางหย่งเล่อพร้อมกับตัวสั่นเทาอย่างหวาดกลัว
“เ้ากลัวอย่างนั้นหรือหลู่! โหย่ว! อี้!” มู่หยางหย่งเล่อชี้ปลายดาบไปที่คอของหลู่โหย่วอี้อย่างข่มขวัญ
“ทะ ท่านต้องนำตัวข้า กะ กลับไปตัดสินความที่เมืองหลวง ท่านจะฆ่าข้าตอนนี้ไม่ได้”หลู่โหย่วอี้ลนลานพูดอย่างกลัวตาย เขาไม่กล้ามองสบตาของมู่หยางหย่งเล่อแม้แต่น้อย
“กลับเมืองหลวงอย่างนั้นหรือจะกลับไปทำไมเล่า เ้าชอบต้าหยางแห่งนี้มิใช่หรือ”มู่หยางหย่งเล่อกดดาบลงบนลำคอของหลู่โหย่วอี้ ค่อยๆบาดลงเนื้อของเขาทีละเล็กทีละน้อยจนเริ่มมีเืไหลออกมา
“อ้าก!ท่านกำลังทำผิดวินัยทหาร ทรมานนักโทษอย่างข้า”หลู่โหย่วอี้แผดเสียงร้องออกมาเมื่อดาบค่อยๆบาดลึกเข้าผิวกายของเขาอย่างเ็ป
“เจ็บอย่างนั้นหรือปวดอย่างนั้นหรือ เ้ารู้สึกทุกข์ด้วยหรือแต่คงไม่เท่าความเ็ปของเหล่าราษฎรกระมัง พวกเขาสูญเสียบ้าน สูญเสียคนที่รักเพราะความโลภของพวกเ้า”
“าก็เป็เช่นนี้จะมาโทษพวกข้าได้อย่างไร”
“ถ้าพวกเ้าไม่โลภในสิ่งที่ไม่ใช่ของเ้าานี้จะเกิดขึ้นมาได้อย่างไร”
“ถ้าจะโทษก็ไปโทษคนแคว้นอู่นั้นโทษพ่อเ้าด้วยที่ไม่ยอมยกต้าหยางให้พวกนั้น”
“พูดกับคนขลาดอย่างเ้าช่างเปลืองน้ำลายตนเองยอมตกเป็เบี้ยให้ศัตรูใช้เดินแม้กระทั่งดินแดนของบรรพบุรุษก็คิดจะยกให้คนอื่นปกครองง่ายๆ ข้าไม่แปลกใจเลยทำไมคนโง่อย่างเ้าถึงโดนจับได้ง่ายดายนัก”
“จะพูดว่าจับข้าได้อย่างง่ายได้อย่างไรกันในเมื่อเ้าใช้เวลาล้อมจับข้าถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน ใช้เวลามากเพียงนี้ ยังมาดูถูกข้าเป็เ้าเองที่ไม่เก่งกล้า”
“เ้าคิดอย่างนั้นหรือแล้วมันผู้ใดที่หลบอยู่ในวงล้อมของคนแคว้นอู่ ปากก็ร้องบอกให้พวกมันปกป้องแล้วมันผู้ใดที่ไปแอบหลบในหีบผ้าใบใหญ่อย่างคนขลาด มิใช่เ้าหรอกหรือที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกมาเพราะหีบที่ใช้หลบซ่อนโดนจุดไฟเผา”
“มู่หยางหย่งเล่อ!เ้าช่างปากดียิ่งนัก ถ้าเ้าฆ่าข้า ท่านพ่อข้า จะต้องฆ่าเ้าแน่นอน”
“พ่อเ้าอย่างนั้นหรือเ้าคิดว่าข้า มู่หยางหย่งเล่อ จะกลัวโจรฏอย่างหลู่จื่อเทาอย่างนั้นหรือไอ้คนเนรคุณที่ฆ่าได้แม้กระทั่งพี่สาวแท้ๆ ของตัวเอง”
“ท่านพ่อข้าจะต้องฆ่าเ้าแน่เ้าต้องตายแน่”
“ข้าไม่เคยกลัวตายและข้าจะตามฆ่าพ่อเ้าไปทุกหนทุกแห่ง เ้ารอไม่นานหรอกข้าจะส่งพ่อเ้าไปอยู่เป็เพื่อน” พูดจบมู่หยางหย่งเล่อก็ง้างดาบสุดแขนแล้วฟันลงบนคอของหลู่โหย่วอี้ทันทีหัวของหลู่โหย่วอี้หลุดกระเด็นหมุนกลิ้งลงไปนอนแทบเท้าของหยวนจินที่เดินทางมาถึงและมองดูพี่ชายสำเร็จโทษนักโทษอยู่นานแล้วเขามองใบหน้าเปื้อนเืของหลู่โหย่วอี้ด้วยสายตาเ็า แล้วมองกลับไปยังพี่ชายที่ยืนถือดาบมองมายังเขาด้วยท่าทางสง่างามหยวนจินก้าวข้ามหัวของโจรฏหลู่โหย่วอี้เดินอย่างมุ่งมั่นมาหาพี่ชายที่ยืนคอยอยู่
“มาแล้วหรือจินเอ๋อร์”มู่หยางหย่งเล่อจับบ่าของน้องชาย ทั้งสองส่งยิ้มให้กันรอยยิ้มที่หายไปกลับคืนมาเมื่อเขาได้ล้างแค้นให้คนตระกูลหยวนและชาวบ้านผู้บริสุทธิ์สมดังตั้งใจแล้ว
“ข้ามู่หยางหย่งเล่อวันนี้ได้สังหารโจรฏหลู่โหย่วอี้เพื่อเซ่นสังเวยต่อดวงิญญาของผู้บริสุทธิ์ได้สำเร็จแล้วบัดนี้ฮ่องเต้และเหล่าราชนิกุลสกุลมู่หยางแห่งแคว้นหนิงได้ถูกโจรฏหลู่หนานอ๋องสังหารสิ้นเหลือเพียงข้า มู่หยางหย่งเล่อ ที่เป็บุตรของฮ่องเต้เพียงผู้เดียว วันนี้ข้าขอรับน้องชายข้ากลับเข้าสู่สกุลมู่หยาง นามของเขาคือ มู่หยางจิน”
79K
