(13 ) หนี . . .
เสียงไก่ขันรับกันเป็ทอดๆเป็สัญญาณของวันใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว หมอนินกลับมาถึงเรือนหมอตอนไหนไม่มีใครรู้ทุกคนที่ทยอยกันตื่นขึ้น ก็เห็นหมอนินนั่งจ้องมองดูกระดาษสองแผ่นที่วางอยู่บนโต๊ะความสนใจทั้งหมดจึงไปอยู่ที่กระดาษสองแผ่นนั้นและเมื่อทุกคนมาอยู่พร้อมหน้ากันแล้ว หมอนินจึงบอกว่ากระดาษส่วนใหญ่ในหีบไม้จะเป็สัญญาซื้อขายบ้าง สัญญาจ้างเรือบ้างหนังสือราชการบ้าง แผนที่เดินเรือเก่าๆบ้าง ที่ทั้งหมดเป็ตัวหนังสือไทยมีเพียงกระดาษสองแผ่นนี้ที่อยู่ในม้วนเดียวกันที่เป็หนังสือจีนจึงมั่นใจว่าต้องเป็สองแผ่นนี้แน่นอนเอกบอกว่าคงต้องเอากลับไปให้คนรู้หนังสือจีนช่วยอ่านให้ แต่แผนการแรกก็สำเร็จไปด้วยดีและต้องเริ่มแผนต่อไปทันที เพื่อที่จะได้กลับบ้านกัน
สายแล้วบุญมีเห็นหมอนินยังคงนั่งดูกระดาษสองแผนนั้นอยู่ จึงเข้าไปนั่งอยู่เป็เพื่อนแล้วถามว่าเมื่อคืนกลับเข้าเรือนมาตอนไหน หมอนินรู้สึกใกับคำถามนั้นเพราะนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ระหว่างเขากับแม่หนูเมื่อคืนที่ผ่านมาใจหนึ่งก็ไม่อยากปิดบังบุญมีคนที่รัก ใจหนึ่งก็ไม่อยากทำให้คนที่มีใจให้กับเขาต้องรู้สึกผิดหวังเพราะหัวใจของเขาได้ให้กับคนอื่นไปแล้วจึงบอกถึงเื่ที่เขาคิดอยู่ตอนนั้นไปว่า ตัวเขาพอรู้ตัวหนังสือจีนอยู่บ้างแต่ส่วนใหญ่เป็ชื่อยาจีน เอามาใช้กับกระดาษสองแผ่นนี้ก็ยังไม่ทำให้เข้าใจตัวหนังสือในนั้นได้ ซึ่งเขาพยายามจะทำตัวให้เป็ประโยชน์ให้ได้มากที่สุดเพื่อครอบครัวของคนที่เขารัก แม้หมอนินจะตอบกลับมาไม่ตรงคำถามแต่บุญมีก็เข้าใจในความตั้งใจของไอ้นิน คงได้แต่พูดให้กำลังใจไปกับหมอนิน
เอกกับนายสิงห์กลับเข้าเรือนมากินข้าวกันในตอนบ่ายหลังจากออกไปช่วยขนเสบียงที่มีคนมาส่ง เข้ามาเก็บไว้ในค่าย ทั้งสองเล่าให้ฟังว่าเห็นไอ้ใหญ่ที่เป็คนคุมสมุนมาปล้น แล้วจับพวกเขาไปขังไว้ในถ้ำเป็คนคุมลูกหาบที่ขนเสบียงขึ้นมาที่ค่าย และพวกเขาก็ไม่มั่นใจว่าไอ้ใหญ่ได้เห็นแล้วจำพวกเขาทั้งสองคนได้หรือไม่ ทั้งหมดจึงตัดสินใจกันว่าต้องลงมือเข้าไปช่วยท่านขุน คุณมะลิ และพันวิเศษ หนีออกจากค่ายกันในคืนนี้เลย
โดยแผนการมีอยู่ว่าให้ท่านขุนแสร้งทำเป็ อาละวาดเพราะพิษไข้ป่า แล้วให้คุณมะลิและพันวิเศษสองพี่น้องบอกกับผู้คุม ให้ตามหมอเพื่อไปดูอาการคุ้มคลั่งโดยหมอนินจะไปดูกับบุญมี หลังจากนั้นเอกกับนายสิงห์จะเข้าไปลอบเผายุ้งฉางที่เก็บเสบียงและเรือนข้างเคียงซึ่งก็คือเรือนหมอและเรือนนอนอื่น ทำให้เกิดความวุ่นวายภายในค่ายทุกคนจะมาช่วยกันดับไฟ แล้วทั้งสองจะตามไปสมทบกันที่ถ้ำ เพื่อช่วยทั้งสามคนพาหนีออกไปทางป่าหลังูเาที่ไม่ต้องผ่านหมู่บ้านออกไป ซึ่งหมอนินพอจะรู้ทางเดินแถวนั้นอยู่บ้าง
แผนการที่ได้นัดกันไว้กับคนที่ถูกจับไว้อยู่ในถ้ำ ให้เริ่มเมื่อคนเดินยาม เคาะเกราะบอกเวลาตอนยามสองต้องมาถูกขัดจังหว่ะด้วยแม่หนู ที่ทนความคิดถึงรสพิษสวาทจากหมอนินที่ผ่านมาในคืนก่อนไม่ได้ เธอเข้าไปหาหมอนินตอนยามสองพอดีพอยามที่คุกในถ้ำมาตามให้หมอนินไปดูอาการ แม่หนูจึงอาสาไปดูกับหมอนินแทนบุญมีเพื่อที่จะได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกันอีก หมอนินแอบกระซิบบอกบุญมีให้ตามไปช่วยเอกกับนายสิงห์ ทำตามแผนที่วางกันไว้แล้วเขาจะหาทางสลัดแม่หนูออกไปเอง
เสียงเคาะเกราะรั่วๆเป็สัญญาณระดมคนให้มาช่วยกันดับไฟยังคงดังอยู่ เอก นายสิงห์ และบุญมี จัดการกับยามเฝ้าหน้าถ้ำที่ตอนนี้เหลืออยู่เพียงคนเดียว เพราะไปช่วยดับในค่ายได้ไม่ยาก นายสิงห์คว้าเหล็กงัดโซ่ตรวนติดมือตามเข้าไปในถ้ำเมื่อไปถึงจุดที่ท่านขุนถูกล่ามไว้ หมอนินกำลังกดหน้าอกท่านขุนเพื่อช่วยกระตุ้นให้กลับมาหายใจ โดยมีแม่หนูช่วยอยู่ข้างๆนายสิงห์และเอกรีบเข้าไปใช้เหล็กงัดโซ่ตรวน ที่ล่ามสองพี่น้องออกหมอนินหยุดกดกระตุ้นหัวใจท่านขุน แล้วบอกกับทุกคนว่าท่านขุนตายเพราพิษไข้ป่าแล้วเสียงคุณมะลิร้องไห้ฟูมฟายเรียกหาท่านขุน โดยมีพันวิเศษคอยกอดปลอบใจไว้แม่หนูมองไปที่ทุกคนอย่างงงๆ แล้วถามหมอนินว่าเกิดอะไรขึ้น
หมอนินบอกกับแม่หนูว่าคนเหล่านี้คือคนในครอบครัวของเขา เขาอาสาพามาที่นี่ เพื่อมาช่วยคนและมาเอาสมบัติของครอบครัวเขากลับคืน เขาซาบซึ้งในความรักที่แม่หนูมีให้แต่เขาได้เลือกเส้นทางชีวิตนี้แล้ว ขอให้แม่หนูอภัยแก่เขาด้วย
ทันใดนั้นขุนดำพร้อมกับลูกสมุนโจรนับสิบที่มีไอ้ใหญ่เป็คนนำถือดาบกรูกันเข้ามาภายในถ้ำ ไอ้ใหญ่ใช้ดาบชี้หน้า เอก บุญมี และนายสิงห์แล้วบอกว่าทั้งสามคนไม่อาจตบตาตนได้ แต่เสียดายที่คิดจะมาบอกกับขุนดำช้าไปหน่อยแต่เมื่อถึงเวลานี้แล้วก็จะไม่ให้ใครหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน
เอกตอบไอ้ใหญ่กลับไปว่าพวกเขามาเอาของของเขาที่ถูกปล้นมา ถ้าไม่คิดดีแล้ว คงไม่กล้าเข้ามา
แม่หนูที่รักและเป็ห่วงหมอนินมากล้วงมือเข้าไปในย่ามที่ใส่ยาของไอ้นินหยิบมีดพกสั้นของหมอนินออกมาจ่อที่คอของตัวเองแล้วบอกให้หมอนินพาทุกคนหนีออกไปตามทางเดินข้างหลังที่จะพาทะลุออกไปที่ป่าหลังถ้ำได้
หมอนินคว้าคบไฟที่ผนังถ้ำใกล้ตัวแล้วบอกให้ทุกคนรีบตามเขาไป
แม่หนูยังคงเอามีดจ่อคอตัวเองไว้แล้วคอยเดินถอยหลังคุมเชิงตามกลุ่มของหมอนินไป จนไปถึงทางเดินในถ้ำที่แคบที่สุดจึงหยุดยืนขวางไว้อยู่ตรงนั้น ขู่ไม่ให้ใครเข้ามาไม่เช่นนั้นจะเอามีดเชือดคอตัวเอง
หมอนิน บุญมีคุณมะลิ พันวิเศษ เอก และนายสิงห์ รีบเดินตามกันไปตามทางแคบๆ ภายในถ้ำใช้เวลาอยู่บ้าง เพราะความไม่คุ้นชินกับทางเดิน ในที่สุดก็ออกมาจากถ้ำได้
ภายนอกถ้ำนั้นเป็ป่ารกทึบที่มืดมิดมองไม่เห็นทางเดิน อาศัยคบไฟอันเดียวที่หมอนินถือออกมาทำให้ทุกคนต้องรีบสาวเท้าเกาะไหล่ เดินตามคนข้างหน้ากันไป โดยไม่รู้ทิศรู้ทางผ่านไปอึดใจใหญ่ๆ ก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นไกลๆ เป็ระยะๆ ตามมาจากข้างหลังยิ่งทำให้ทุกคนต้องรีบกึ่งเดินกี่งวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต
จวบจนรุ่งสางแม้จะไม่ได้ยินเสียงปืนมาพักใหญ่แล้ว แต่ทุกคนก็ยังไม่วางใจ ยังคงเดินไปข้างหน้าจากความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า จึงทำให้ความเร็วในการเดินลดลงไปบ้างจนกระทั่งมาถึงที่โล่งรกร้างว่างเปล่าและมีลำน้ำไม่ใหญ่นักขวางอยู่ข้างหน้านายสิงห์ที่คอยเดินระวังหลัง บอกให้หยุดพักก่อน เพราะเมื่อหันมองกลับไปจะเห็นเทือกเขาที่พวกเขาเดินจากมันมาั้แ่เมื่อคืน อยู่ห่างไกลออกไปริบตาพวกโจรอาจจะไม่ตามมาแล้วก็ได้ทุกคนจึงหาที่ร่มใต้ต้นไม้ใหญ่ติดกับริมน้ำเป็ที่พัก
ไม่นานนักเอกก็สังเกตเห็นมีเรือบดสองลำกำลังพายมายังที่พวกตนพักกันอยู่ จึงบอกให้ทุกคนเก็บดาบวางไว้ก่อน เพราะหากเป็ชาวบ้านอาจจะหวาดกลัวคิดว่าเป็พวกโจรป่า ทำให้เกิดการต่อสู้กันขึ้นได้
เมื่อเรือทั้งสองลำเข้ามาใกล้จึงเห็นว่าคนพายเรือเป็ตากับยายที่เก็บของป่าไปขาย เอกจึงกวักมือเรียกให้เข้ามาหาแล้วบอกกับสองตายายว่า พวกตนหนีการตามล่าของโจรป่ามา และไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ใดตากับยายบอกว่า เดินลงไปตามลำน้ำนี้สักครึ่งวันก็จะถึงเมืองกุย*ก่อนสองตายายจะจากไปยังได้ให้ผัก และผลไม้ไว้กินแก้หิวด้วย
ระหว่างที่หยุดพักกันที่ริมน้ำนั้นหมอนินที่ยังคงค้างคาใจอยู่กับข้อความ ในกระดาษทั้งสองแผ่นนั้นจึงหยิบขึ้นมาดูเพื่อตีความหมายตัวหนังสือจีนเ่าั้ให้ได้พันวิเศษสังเกตเห็นเข้า จึงถามกับหมอนินว่าในกระดาษนั้นเขียนอะไรไว้?ตัวเขาร่ำเรียนหนังสือมา รับราชการติดตามท่านขุนอักษรพินิจไปตามเมืองต่างๆมากมายรู้หนังสือหลายภาษา เขาช่วยแปลความหมายให้ได้ หมอนินรีบเก็บม้วนกระดาษเ่าั้แล้วตอบกลับไปว่าไม่มีอะไร เป็เพราะดูจากนิสัยของพันวิเศษแล้วทำให้ไม่อาจไว้วางใจคนคนนี้ได้
ทั้งหกคนออกเดินลัดเลาะไปตามลำน้ำที่สองตายายได้บอกไว้ ผ่านบ้านคนที่อยู่ริมน้ำก็ถามทางไปด้วยจนเวลาค่ำก็มาถึงตลาดเมืองกุยที่ยังคงมีชาวบ้านมาซื้อขายแลกเปลี่ยนสิ่งของกันอยู่บ้างเอกแจกเบี้ยให้ทุกคนหาซื้อเสบียงติดตัวไว้ระหว่างเดินทางนายสิงห์ไปสืบหาที่พักค้างแรมกับชาวบ้านในละแวกตลาด ได้รับคำตอบว่าที่เมืองกุยไม่มีที่แบบนั้น แต่จะว่าโชคดีหรือเปล่าก็ไม่รู้มีตาลุงขี้เมาที่เดินเซไปมาอยู่แถวนั้น ได้ยินเข้า จึงเสนอให้ไปพักที่เรือนของเขาที่อยู่ห่างตลาดออกไปไม่ไกลนัก โดยคิดเงินแค่คนละ หนึ่งเฟื้อง*เท่านั้น
.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
เมืองกุย* ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำกุยบุรีสมัยที่ทัพม่ายกเข้ามาตีเมืองสยามจะเข้ามาทางช่องด่านสิงขรที่พื้นที่เป็่ที่แคบและพื้นน้ำตื้นที่สุดอยู่ทางทิศตะวันตก ติดกับประเทศพม่า ปัจจุบันเป็คือ อำเภอกุยบุรีจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
เฟื้อง*เป็ชนิดเงินที่ใช้กันในสมัยอยุธยา มี บาท สลึงและเฟื้อง (มูลค่าจากมากไปหาน้อย)
.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ที่ที่ลุงขี้เมาพามาพักเป็คอกควายเก่า ที่อยู่ห่างไม่ไกลนักกับเรือนที่มีสภาพคล้ายกับกระต๊อบที่เป็ที่พักของแกกับเมียและหลานที่เป็เด็กเล็กๆ อีกสองคน เมียของแกเข้าใจว่าลุงพาเพื่อนมากินเหล้ากันที่บ้านอีกแล้ว จึงด่าลุงโขมงโฉงเฉงแต่พอรู้ว่าลุงแกได้เงินถึงหกเฟื้อง ก็ยิ้มหน้าบาน บอกให้พักผ่อนกันได้ตามสบายแล้วพากันจูงมือผัวและหลานๆ ไปใช้เงินกันที่ตลาด
ด้วยความที่เดินทางกันมาอย่างเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียแทบไม่ได้พักทำให้คุณมะลิเป็ไข้ป่าขึ้นมาในคืนนั้น หมอนินต้องต้มยาให้กิน และตกลงกันว่าจะพักอยู่ที่บ้านลุงขี้เมากันอีกหนึ่งวัน ให้คุณมะลิหายไข้ มีอาการดีขึ้นก่อน จึงจะหาทางกลับบ้านกัน
261
