“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ร่างกายที่เคยร้อนรุ่มด้วยฤทธิ์ยาตอนนี้เหลือเพียงความปวดหนึบและล้าลึกไปถึงกระดูก 

เธอค่อยๆ เลื่อนคอเสื้อลง 

ภาพที่เห็นในกระจกทำให้เธอต้องสูดหายใจเข้าลึก...

​รอยรักสีเข้มกระจายอยู่ตามลำคอและหน้าอก บางจุดเป็นรอยฟันที่ย้ำเตือนถึงอารมณ์ดิบเถื่อนของพี่กรเมื่อคืน 

แพรใช้นิ้วแตะเบาๆ ที่รอยช้ำตรงไหปลาร้า ความเจ็บแปลบที่แล่นขึ้นมาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแย่ แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึก 'ตื่น'

​รอยพวกนี้คือหลักฐาน... ว่าเธอผ่านฝันร้ายของ อ.เอก มาได้ เพราะอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ 

แพรขบเม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อของตัวเองเบาๆ ในกระจก ก่อนจะพึมพำกับตัวเองนิ่งๆ

​"นี่สินะ... สภาพของคนที่ถูกรักจนแทบขาดใจ"

*ถึงมหาลัย — เช้าเดียวกัน*

แพรกับพี่กรแยกกันเดินเข้าไป (เพื่อไม่ให้ใครเห็นชัด ๆ)

แพรเดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้วนั่งลงเปิดคอมพิวเตอร์ตามปกติ

แพรพยายามดึงคอเสื้อเชิ้ตขึ้นให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้มันจะลำบากใจที่จะต้องสบตากับความอยากรู้อยากเห็นของคนทั้งแผนก 

ไม่นาน พี่แอน ก็เดินมาที่โต๊ะแพรทันที หน้าตาตื่นเต้นปนอยากรู้อยากเห็นสุด ๆ

“แพร!!! เมื่อวานนี่มันอะไรกันเนี่ยยยยยย”

พี่แอนกระซิบดัง ๆ มือตบไหล่แพรเบา ๆ

“พี่เห็นอาจารย์ธนากรวิ่งมาพยุงแพรออกจากร้านเลยอะ ดูจริงจังมากกกก

แล้วตอนออกไป อาจารย์โอบเอวแพรแน่นเลยนะ..

เธอคบกันเหรอจ๊ะ?! บอกพี่หน่อยดิ อย่าปิดบังเลยยยย

พี่เอกดูหน้าเสียเลยอะ เมื่อเมื่อวานพี่เห็นเขานั่งเงียบไปเลย 5555”

พี่แอนยิ้มกว้าง รอฟังคำตอบแบบตาโต

เพื่อนร่วมงานอีกสองสามคนแอบหันมามองแพรด้วยสายตา “อยากรู้อยากเห็น” เหมือนกัน

แพรตอบพี่แอนด้วยท่าทางเรียบๆ ยิ้มบางๆ

“ใช่ค่ะพี่แอน... หนูกับพี่กรคบกันแล้วค่ะ”

คำสารภาพว่า "คบกันแล้ว" กลับทำให้เธอรู้สึกเบาสบายใจอย่างประหลาด มันเหมือนการยกภูเขาออกจากอก... และเป็นการขีดเส้นใต้ชัดเจนว่า 'ใคร' คือเจ้าของรอยแดงที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าผืนนี้

พี่แอนตาโตขึ้นทันทีที่ได้ยินคำตอบจากแพร

“เห้ยยยยยยยย!!! จริงดิ!!! แพรคบกับอาจารย์ธนากรแล้วเหรออออออออ”  

พี่แอนเสียงดังจนคนโต๊ะข้าง ๆ หันมามอง แต่พี่แอนรีบยกนิ้วแตะปากให้ทุกคนชู่่ววว แล้วหันกลับมาจ้องแพรตาไม่กระพริบ

“เล่าดิ เล่าดิ! ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยยยย  

เมื่อวานเห็นอาจารย์วิ่งมาช่วยแพรออกจากร้าน พี่ก็แอบสงสัยแล้วอะ ดูหวงสุดๆ เลย  

หล่อขนาดนั้น แถมจริงจังด้วย หนูได้ของดีมากกกกกกก  

แล้วพี่เอกล่ะ? เมื่อกี้พี่เห็นเขานั่งหน้าบึ้งแต่เช้าเลยอะ 5555”

พี่แอนยิ้มกว้างจนแก้มปริ แอบกระซิบต่อ  

“หนูต้องเล่าให้หมดนะ อย่าปิดบังพี่แอนเลย เดี๋ยวพี่แอนช่วยปกปิดให้ทั้งคณะเลย รับรองไม่มีใครรู้! (ยกเว้นคนที่เห็นเมื่อวาน 555)”

เพื่อนร่วมงานอีก 1-2 คนที่อยู่ใกล้ ๆ แอบหันมามองแพรด้วยสายตา “จริงดิ?!” แต่ยังไม่มีใครกล้าถามตรง ๆ เพราะพี่แอนเป็นคนนำบทสนทนาอยู่

แพรแอบเหลือบมองไปทางโต๊ะของ อ.เอก เธอเห็นไหล่ที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธของเขาเพียงแวบเดียว ก่อนที่เขาจะกระแทกสมุดลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสะท้อน