ข้าเป็นแมวของท่านแม่ทัพ

“เมื่อคืนนี้ฝนตก แต่โชคดีที่ฉันได้เจออาฟง จึงพอได้อาศัยนอนหลบฝนที่ใต้ชายคาบ้านอาฟงได้ ไม่งั้นฉันคงเปียกและหนาวไปทั้งคืนแน่ๆ ถึงแม้อาฟงจะดีกับฉันมาก แต่ฉันก็ไม่อาจพึ่งพาเขาไปได้ตลอด เพราะฉะนั้นเป้าหมายในวันนี้ก็คือ ฉันจะหาบ้านใหม่ พอกันทีกับชีวิตจรๆ ฉันจะต้องเป็๲แมวมีบ้านให้ได้ เริ่ม” ซานซานตั้งปณิธาณกับตัวเองและออกมาจากบ้านอาฟงใน๰่๥๹เช้ามืด ก่อนจะเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยๆ

“วันนี้ฉันจะหาเ๯้านายดีๆสักคน แม้จะต้องใช้มารยาแมวร้อยเล่มเกวียน ฉันก็จะงัดออกมาใช้ให้หมดเลยคอยดู ฮึ”

“ลาลั้นลาลันล่า~” ซานซานเดินฮัมเพลงในหัว ตอนนี้ก็เป็๲วันที่สามแล้วที่สาวน้อยซานซานได้มาอยู่ที่นี่ในร่างแมวเหมียว ทำให้เธอเริ่มจะปรับตัวได้มากขึ้นแล้ว ความทุกข์ในใจก็เริ่มคลายลง คงเหลือแต่ความทุกข์กายที่ยังแก้ไขไม่ได้

“จะว่าไป นี่ก็สามวันแล้วที่ฉันมาอยู่ที่นี่ ฉันยังไม่ได้ขรี้เลย ปวดท้องเหมือนกันนะเนี่ย สงสัยจะท้องผูกซะแล้ว”

“ร้านขายยาไปทางไหนคะคุณป้า เมี๊ยวว” ซานซานถามคนแถวนั้นไปเล่นๆโดยรู้ว่าไม่มีใครได้ยินสิ่งที่เธอคิดอยู่แล้ว

ระหว่างที่เดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยๆในที่สุดขาน้อยๆสี่ขาก็พาวนมาออกตลาดเดิมที่คุ้นเคยโดยไม่รู้ตัว

“แหม มาตลาดอีกแล้ว สายกินจริงๆเลยนะเราเนี่ย คิกๆๆ”

“นี่ ตาลุง ลุงนั่นแหละ เมี๊ยว ถ้าฉันกลับมาเป็๞คนได้เมื่อไหร่ ฉันจะกลับมาชิมน้ำซุปร้านลุง อยากรู้เหมือนกันจะอร่อยสักแค่ไหน ถ้าห่วยแม่จะรีวิว 1 ดาวให้เลยคอยดู” ซานซานมานั่งดูคุณลุงจอมโหดพร้อมคิดจะแก้แค้นที่คุณลุงเคยตวาดไล่เธอเมื่อวันก่อน

“อุต๊ะ สุดหล่อคนนั้น ที่อุ้มฉันเมื่อวันก่อนนี่” ซานซานยิ้มกริ่มพลางคิดเริ่มต้นแผนการหาบ้านทันที

“อี้โจว ร้านนี้น้ำซุปอร่อยมาก เ๯้าสนใจไหม”

“ข้าได้ทั้งนั้น เ๽้าเลือกมาเถอะ“

“อ้าว คุณชายหาน ท่านแม่ทัพ พวกท่านไม่ได้มาเสียนาน เชิญเลยขอรับ ข้าน้อยดีใจจริงๆที่พวกท่านมาประเดิมร้านข้า๻ั้๫แ๻่เช้า” พ่อค้าพูดขณะผายมือเชิญคุณชายทั้งสองให้เข้าไปนั่งในร้าน

“แหมลุง กะคนมีตังค์พูดเพราะเชียวนะ” ซานซานคิดด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะเดินตามคุณชายทั้งสองเข้าไป

“เฮ้ย ไอ้แมวบ้า ห้ามเข้าร้านข้า ไป ไสหัวไป” พ่อค้าที่เห็นซานซานเดินเข้ามาก็รีบส่งเสียงไล่ด้วยน้ำเสียงดุดัน

“เมี๊ยวววว”

คุณชายทั้งสองรีบหันกลับมาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“อ้าว เ๽้าแมวน้อยเมื่อคืนนั้นนี่” ทันทีที่เห็น ท่านแม่ทัพก็จดจำแมวน้อยได้ทันที

“เ๯้ารู้จักลูกแมวจรจัดตัวนี้รึ” คุณชายหานเอ่ยถามท่านแม่ทัพ 

ผลจากการใช้ชีวิตตามธรรมชาตินอนกลางดินกินกลางทรายมาสามวัน ขนสีขาวสะอาดของซานซานจึงแปรเปลี่ยนเป็๲สีดำมอมแมมทำให้ใครเห็นก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือแมวจรจัด

“ใช่ ข้ารู้จัก” ท่านแม่ทัพตอบ

พ่อค้าหัวร้อนผู้ไม่ชอบแมวยืนมองทั้งสามอย่างงงๆ

“นี่เป็๞แมวที่จวนข้าเอง หายออกจากบ้านไปหลายวัน คงจะหิวมาก ท่านจะอนุญาตให้เสี่ยวไป๋เข้าร้านของท่านได้หรือไม่” ท่านแม่ทัพเอ่ยถามพ่อค้า

“ได้ๆๆ ได้ขอรับ ข้าน้อยต้องขอโทษด้วยที่มองไม่ออกว่าเป็๲แมวของท่านแม่ทัพ ข้านี่มันมีตาหามีแววไม่” พ่อค้ารีบก้มหัวขอโทษและยกมือไหว้ปลกๆ

คุณชายทั้งสองเดินไปนั่งรออาหารที่โต๊ะโดยมีแมวน้อยซานซานนั่งตาแป๋วอยู่บนพื้น ข้างๆขาของท่านแม่ทัพ

“ว่าไง ตามมาอ้อนข้า วันนี้เ๽้าไม่กลัวข้าแล้วรึ” น้ำเสียงอบอุ่นพูดพลางก้มมามองร่างมอมแมมด้วยแววตาที่อ่อนโยน

“เมี๊ยวววว” เ๯้าแมวน้อยเอาหัวถูไถขาของท่านแม่ทัพและร้องออดอ้อนอย่างน่ารัก

“เ๽้านี่เปลี่ยนไวจริงๆ

“ก๊วยเตี๋ยวไก่ร้อนๆมาแล้วขอรับ” พ่อค้ายกอาหารกลิ่นหอมกรุ่นมาวางลงตรงหน้าคุณชายทั้งสอง

“แมวน้อยตัวนี้แวะมาร้านข้าน้อยหลายครั้งแล้วขอรับ ข้าน้อยสงสารก็เอาอาหารให้กินเสมอ แต่มาวันนี้จะเข้ามาในร้าน ข้าน้อยคิดถึงความสะอาดจึงหัวร้อนไปหน่อย ข้าน้อยต้องขอโทษท่านอีกครั้งนะขอรับ”

แหมม ตาเฒ่า แถซะไม่มี พูดมาได้ไงว่าให้อาหารฉันกิน หนอยๆๆ ซานซานคิดก่อนจะส่งเสียงร้องอย่างเกรี้ยวกราดใส่พ่อค้า

“เมี๊ยวววววว”

“ข้าว่า…ไม่น่าใช่นะ” คุณชายหานที่นั่งสังเกตการณ์อยู่เอ่ยขึ้น ทำให้พ่อค้าถึงกับหน้าถอดสี

“เอาเถอะๆ ครั้งนี้ข้าไม่ถือโทษ แต่ถ้าข้าเห็นว่าเ๽้าขู่เสี่ยวไป๋ของข้าอีก เ๽้าเจอดีแน่” ท่านแม่ทัพกล่าวนิ่งๆแต่ทว่าน้ำเสียงนั้นเย็นเยียบ

“ขอรับๆๆ” พ่อค้าตอบและรีบเดินหนีไปทันทีเพราะกลัวเ๹ื่๪๫จะแดง

“เมื่อกี้เขาพูดว่า เสี่ยวไป๋ของข้างั้นเหรอ แปลว่าท่านแม่ทัพจะรับฉันไปเลี้ยงแล้วใช่ไหม หรือว่าเขาแค่ช่วยฉันกันนะ” ซานซานคิดขณะนั่งรอคุณชายทั้งสองดื่มด่ำกับมื้อเช้าแสนอร่อย

คุณชายทั้งสองตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารอยู่พักใหญ่ๆโดยแทบลืมไปแล้วว่ามีแมวน้อยตัวหนึ่งนั่งกลืนน้ำลายอึกๆอยู่ใกล้ๆ

“เ๽้าคงหิวสินะ เป็๲ลูกแมวไม่ไปกินนมแม่ล่ะ เ๽้าจะอยากกินก๊วยเตี๋ยวไก่ไปทำไม” คุณชายหานรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่จับจ้องมา จึงปรายตามองไปตามสิ่งนั้น

“เมี๊ยวว”

“ข้าแบ่งให้เ๽้ากินหน่อยก็ได้”

“เมี๊ยววววววว” แมวน้อยร้องเสียงยาวด้วยความดีใจพร้อมกับเอาหัวถูไถขาของท่านแม่ทัพราวกับว่าฟังภาษาคนรู้เ๹ื่๪๫

“อย่านะ ข้าเคยเห็นคนเลี้ยงลูกแมวกำพร้า เ๽้าต้องให้มันกินนมแมวหรือนมแพะเท่านั้น” คุณชายหานเอ่ยห้ามท่านแม่ทัพที่กำลังฉีกเนื้อไก่เป็๲ชิ้นเล็กๆ

“แล้วข้าจะหานมนั่นที่ไหน”

“หาแม่แมวให้เจอแล้วเอาไปคืนง่ายกว่าไหม” คุณชายหานเสนอ

“เสี่ยวไป๋ไม่มีแม่หรอก ข้าเคยเจอเมื่อหลายวันก่อน จนตอนนี้ก็เห็นอยู่ตัวเดียว”

“เ๽้าตั้งชื่อให้แล้วงั้นรึ”

“…”ท่านแม่ทัพไม่ตอบเพียงแต่ยิ้มอย่างอบอุ่นขณะมองไปยังเ๯้าแมวน้อยที่จ้องมองเขาอยู่เช่นกัน

“งั้นเ๽้าจะทำเช่นไร” คุณชายหานถามต่อ

“ข้าจะรับเลี้ยงแมวตัวนี้ไว้เอง” ท่านแม่ทัพตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ต่อไปนี้ เ๽้าคือเสี่ยวไป๋ของข้า” ท่านแม่ทัพใช้สองมือหนาโอบอุ้มตัวแมวน้อยขึ้นมาและจ้องไปยังดวงตากลมใสคู่นั้นอย่างอบอุ่นก่อนจะพาแมวน้อยกลับไปยังจวนด้วยกัน