สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        “หลี่ไหวฺอวี้!เจ้าหุบปากได้หรือไม่!”

        หมิงเป่าจูเห็นหลี่อวิ๋นน้ำตาคลอเบ้ารู้สึกว่าแม่นางน้อยผู้นี้ช่างน่าสงสารยิ่งนักโดนหลี่ไหวฺอวี้ที่ปากร้ายคนนี้พูดจาดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้คาดว่าคงไม่กล้าพูดกับเขาอีกแล้ว

        หลี่ไหวฺอวี้ถูกหมิงเป่าจูดุด่าก็เบ้ปากแล้วหันไปมองถุงหอมต่อ

        "พี่หลี่อวิ๋นอย่าไปถือสาเขาเลย พี่ไหวฺอวี้จริงๆ แล้วเป็นคนดี" หมิงเป่าอวี้ปลอบโยนแล้วเอ่ยชมหลี่ไหวฺอวี้

        หมิงเป่าจูมองน้องชายอย่างประหลาดใจเจ้าใช้ตาข้างไหนมอง ถึงเห็นว่าเขาเป็นคนดีกัน?

        “ไม่เป็นไรหรอกเป็นข้าเองที่พูดผิดไป เทศกาลกำลังจะเริ่มแล้ว ไปกันเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปซื้อหน้ากาก”

        หลี่อวิ๋นฝืนยิ้ม แล้วเดินหาแผงขายหน้ากากต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        เทศกาลจงหยวน[1] หรือที่เรียกว่าเทศกาลผีเป็นวันที่เชื่อกันว่าประตูนรกเปิดออก เหล่าวิญญาณสามารถออกมาท่องเที่ยวยังโลกมนุษย์ได้

        วิญญาณมากมายจะข้ามสะพานไน่เหอ[2] โดยมีพญายมจุดโคมแดงนำทางมุ่งหน้าสู่โลกมนุษย์ที่จากมาเนิ่นนานอย่างเอิกเกริกเรียกขานกันว่า ‘ขบวนร้อยอสุราแห่งรัตติกาล[3]’

        ยามราตรีมีพลังอิน[4] หนักหน่วง ประกอบกับการที่เหล่าวิญญาณออกมาเพ่นพ่าน จึงไม่ควรออกจากบ้าน

        แต่ขณะเดียวกันญาติพี่น้องที่ล่วงลับก็จะถือโอกาสนี้กลับมาเยี่ยมเยียนครอบครัวผู้คนไม่อาจหักห้ามใจที่จะพบหน้าญาติพี่น้อง จึงสวมหน้ากากผี ปลอมเป็นผีเพื่อป้องกันการถูกจับตัวไป

        ร้านค้าริมทางประดับประดาไปด้วยหน้ากากผีหลากหลายรูปแบบละลานตาจนน่าเวียนหัว แต่ก็น่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อย

        “ร้านนี้ดีกว่าปกติข้ามาซื้อที่นี่ประจำ ร้านนี้มีหน้ากากหลากหลายรูปแบบ ทั้งยังสวยงามราวกับมีชีวิต!”หลี่อวิ๋นเหมือนจะลืมความไม่สบอารมณ์ก่อนหน้านี้ไปแล้วแนะนำให้พวกเขาอย่างตื่นเต้น

        ภายในร้านเต็มไปด้วยหน้ากากทั้งบนผนังสองด้าน เหนือโต๊ะบัญชี บนโต๊ะ มีหน้ากากทุกรูปแบบหลากสีสัน ละลานตา

        “คุณชายคุณหนูทุกท่าน มาเลือกซื้อหน้ากากหรือขอรับ ร้านเล็กๆ ของเรามีให้เลือกหลากหลายต้องมีแบบที่ถูกใจคุณชายคุณหนูอย่างแน่นอน เชิญชมตามสบายนะขอรับ หากมีข้อสงสัยประการใดสอบถามข้าได้เลย”

        เถ้าแก่เห็นทั้งสามเข้ามาในร้านก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างช่ำชอง

        ปกติแล้วคนหนุ่มสาวมักจะเลือกซื้อของด้วยตนเองไม่ชอบฟังคนแปลกหน้าอย่างเจ้ามาพูดพล่าม ยิ่งมาเป็นกลุ่มเช่นนี้ ย่อมต้องปรึกษาหารือกันอยู่แล้ว เขาจึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยให้มากความ

        “ว้าวพี่หญิงดูนี่สิ!” หมิงเป่าอวี้ชี้ไปที่ผนังด้านขวาให้หมิงเป่าจูดู

        หมิงเป่าจูมองตามนิ้วมือของน้องชายไปบนผนังนับจากบนลงล่างช่องที่สามตรงกลางมีหน้ากากอันหนึ่ง

        ใบหน้าสีเขียว มีเขี้ยวแหลมคมข้างแก้มมีเชือกสีสันสดใสเส้นหนาสองเส้นห้อยยาวลงมา ดวงตาดุดัน แลดูน่ากลัวยิ่ง

        “ชอบอันนี้หรือ?เถ้าแก่ รบกวนช่วยหยิบอันนั้นลงมาให้ดูหน่อยได้หรือไม่” หมิงเป่าอวี้ดวงตาเป็นประกาย ไม่ต้องถามก็รู้ว่าชอบมาก

        “ได้เลยขอรับ!”เถ้าแก่รีบหยิบไม้ยาวมาสอยหน้ากากลงมาอย่างกระตือรือร้น

        “แฮ่!รีบเอาชีวิตมาเสียโดยดี!”

        หมิงเป่าอวี้รับหน้ากากมาสวมบนใบหน้ากลายร่างเป็นปิศาจน้อยซุกซนในพริบตา อ้าปากแสยะยิ้มให้หมิงเป่าจู ทำเอาทุกคนหัวเราะกันอย่างครื้นเครง

        หมิงเป่าจูไม่ค่อยเห็นน้องชายมีความสุขเช่นนี้แต่นี่คือสิ่งที่เด็กๆ ควรจะเป็น หากมิใช่เพราะหมิงเถี่ยจู้กับหวังซื่อ...ช่างเถอะ วันนี้อารมณ์ดี ไม่อยากคิดเรื่องนี้

        “พี่ไหวฺอวี้ท่านเลือกอันไหน ขอข้าดูหน่อย! ว้าว อันนี้สวยจัง!” เสียงของหมิงเป่าอวี้ดึงความสนใจของหมิงเป่าจูกลับมา

        เห็นหลี่ไหวฺอวี้ถือหน้ากากผีหน้าขาวดวงตาสีแดงก่ำขึงจ้องราวกับโกรธแค้น ปากอ้ากว้างราวกับจะกลืนกินผู้คนบนหน้าผากยังมีเขาสีแดงแหลมคมสองอัน

        รูปแบบพอใช้ได้แต่ท่ามกลางหน้ากากมากมายก็จัดว่าธรรมดาไร้ความน่าสนใจ ด้วยนิสัยของหลี่ไหวฺอวี้ไฉนจึงเลือกหน้ากากที่เรียบง่ายเช่นนี้ได้ เหลือเชื่อจริงๆ

        หมิงเป่าจูมองเขาด้วยความแปลกใจขณะเดียวกันหลี่ไหวฺอวี้ก็เงยหน้าขึ้นมามอง สายตาของทั้งคู่จึงประสานกันเข้าพอดีหมิงเป่าจูหลบตาเสมองไปทางอื่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงโดยไม่มีสาเหตุ

        พิลึกคน จู่ๆ เหตุใดถึงมามองนางกัน!

        หมิงเป่าจูเพิกเฉยต่อความรู้สึกแปลกประหลาดในใจหันไปถามหลี่อวิ๋น “เสี่ยวอวิ๋น เจ้าเลือกได้หรือยัง?”

        “อืมเลือกได้นานแล้ว เอาอันนี้แหละ” หลี่อวิ๋นรอให้หลี่ไหวฺอวี้เลือกก่อนนางอยากได้แบบเดียวกับเขา

        รอแล้วรอเล่าจนในที่สุดเขาก็เลือกได้เสียทีแต่ใครเล่าจะรู้ ขณะที่ตนเองกระตือรือร้นเข้าไปดูด้วยความยินดีปรีดากลับพบว่าแบบที่เขาเลือกแม้จะไม่โดดเด่นนัก แต่กลับเป็นแบบที่มีอันเดียวในร้านไม่มีอันที่สอง

        เมื่อไม่มีแบบเดียวกันเลือกอันไหนก็เหมือนกัน ดังนั้นเมื่อหมิงเป่าจูถาม นางจึงหยิบส่งๆ ขึ้นมาอันหนึ่ง

        หน้าดำ แก้มทอง สามตาบนศีรษะยังมีหัวกะโหลกขาวห้าอัน เป็นหน้ากากที่น่ากลัวที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งสาม

        “พิ...พิเศษมาก”

        แม่นางน้อยที่ดูบอบบางอ่อนหวานราวกับบุปผา เหตุใดจึงเลือกหน้ากากที่แตกต่างจากตัวจริงเช่นนี้หมิงเป่าจูอดประหลาดใจไม่ได้

        แต่ผีๆ สางๆ ยิ่งน่ากลัวก็ยิ่งดีนางจึงไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรมากนัก

        ไม่ต้องพูดถึงหมิงเป่าจูแม้แต่หลี่อวิ๋นเองตอนก้มหน้าลงมองก็ตกใจตัวเองเช่นกัน แต่ในเมื่อออกปากไปว่าเลือกได้นานแล้วขึ้นขี่หลังเสือแล้วลงยาก[5] จึงจำใจต้องฝืนยิ้มต่อไป

        “แล้วเจ้าเล่าเลือกได้หรือยัง?”

        หลี่อวิ๋นเห็นทุกคนมองมาที่ตนเองก็เก้อเขินเล็กน้อยเห็นว่าในมือของหมิงเป่าจูยังว่างเปล่า จึงเอ่ยถามเพื่อกลบเกลื่อน

        “ข้าหรือ...”หมิงเป่าจูมองไปรอบๆแล้วก้มลงหยิบหน้ากากอันหนึ่งจากมุมที่ไม่สะดุดตาที่สุดขึ้นมา “อันนี้แล้วกัน!”

        หากจะบอกว่าหน้ากากพวกนี้สวยนางก็ไม่รู้สึกเช่นนั้น แต่ละอันดูแปลกประหลาด น่าเกลียดน่ากลัว มิสู้เลือกอันที่อัปลักษณ์ที่สุดไปเลยดีกว่า

        หน้ากากในมือของหมิงเป่าจูนั้นน่าเกลียดพอตัวหน้าแดงก่ำ ตาสีทอง จมูกโตเหมือนหัวกระเทียม คิ้วขาวทั้งสองข้าง หนวดเคราสีขาวแยกเป็นสองด้านรอบหน้ากากยังติดขนสีทองอีกด้วย

        ไม่เหมือนผี แต่กลับเหมือนปิศาจราชสีห์มากกว่า

        “โอ้คุณหนูช่างตาถึง นี่คือหน้ากากราชาปิศาจ สวมใส่แล้วภูตผีปิศาจมิอาจทำอันตรายได้!”เถ้าแก่เห็นหน้ากากในมือของหมิงเป่าจู ก็วางลูกคิดในมือลงแล้วเอ่ยขึ้น

        “เถ้าแก่หน้ากากพวกนี้มีที่มาที่ไปด้วยหรือ?” หมิงเป่าอวี้ถามด้วยความสงสัย

        “แน่นอนขอรับหน้ากากแต่ละแบบล้วนสอดคล้องกับผีแต่ละประเภทในนรก ซึ่งต่างก็มีความหมายแตกต่างกันไป!”เถ้าแก่พูดด้วยสีหน้าลึกลับซับซ้อน

        “เช่นนั้นท่านช่วยดูให้ข้าหน่อยเร็วของข้าอันนี้คือผีอะไร?” หมิงเป่าอวี้ยื่นหน้ากากในมือให้เถ้าแก่

        “ข้าดูให้คุณชายท่านนี้เลือกเป็น...”

        ดูเหมือนว่านานๆทีจะมีคนให้ความสนใจ เถ้าแก่รู้สึกว่าความรู้ที่สั่งสมมานานหลายปีได้ใช้วันนี้แล้วจึงเริ่มเล่าเรื่องราวเบื้องหลังของหน้ากากอย่างไม่หยุดหย่อนน้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

        ราชาปิศาจบ้าง ตำนานเล่าขานบ้างพูดให้ฟังดูเร้นลับ ล้วนแต่เป็นเรื่องแต่งขึ้นมาเพื่อสร้างบรรยากาศให้เข้ากับเทศกาลสำหรับหลอกเด็กอย่างหมิงเป่าอวี้

        หมิงเป่าจูไม่ใส่ใจส่วนหลี่ไหวฺอวี้ที่ทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง

        หลี่อวิ๋นก็เคยร่วมงานเทศกาลจงหยวนเมื่อปีก่อนแต่ไม่เคยได้ยินว่าหน้ากากจะมีเรื่องราวเช่นนี้ นางมองหน้ากากในมือด้วยความรู้สึกที่พิเศษยิ่งในใจเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นใคร่ที่จะรู้มากขึ้น

        แต่พอเห็นว่าอีกสองคนซึ่งดูรุ่นราวคราวเดียวกับนางกลับเฉยเมยสงบนิ่งก็คลางแคลงว่าหากตนเองเข้าไปถามเถ้าแก่ จะดูเป็นเด็กอมมือไร้เดียงสาหรือไม่จึงลังเลอยู่ชั่วขณะ สุดท้ายก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

        รอจนพวกเขาจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้านม่านราตรีก็โรยตัวคลี่คลุมผืนฟ้า บนท้องถนนเริ่มคึกคักขึ้นทีละน้อยผู้คนต่างสวมหน้ากากเดินขวักไขว่ไปมา บนท้องถนนคลาคล่ำไปด้วยภูตผีปิศาจน่าสนใจยิ่งนัก

เชิงอรรถ

[1] เทศกาลจงหยวน(中元节) หรือเทศกาลสารทจีนตรงกับวันที่ 15 เดือน 7 ตามปฏิทินทางจันทรคติ เป็นเทศกาลที่ชาวจีนจะเซ่นไหว้บรรพบุรุษและบำเพ็ญกุศลให้กับผีไร้ญาติ

[2] สะพานไน่เหอ(奈何桥) เชื่อกันว่าเป็นสะพานที่เชื่อมระหว่างโลกมนุษย์กับนรก

[3] ขบวนร้อยอสุราแห่งรัตติกาล(百鬼夜行) คือขบวนแห่ผีจากยมโลกมายังโลกมนุษย์ มีความเชื่อว่าวันเทศกาลจงหยวนเหล่าวิญญาณจะออกมาเพ่นพ่านไปทั่ว

[4] อินหยาง(阴阳) เป็นแนวคิดหนึ่งของลัทธิเต๋าเชื่อว่าสรรพสิ่งล้วนมีคู่ตรงข้ามเพื่อสร้างความสมดุล อิน (阴) คือพลังเพศหญิง พลังขั้วลบ เช่น ความตายความหนาวเย็น ความมืด ความอ่อนนุ่ม ชื้นแฉะ ลึกลับ เปลี่ยนแปลง ส่วนหยาง (阳) คือพลังเพศชาย พลังขั้วบวก เช่น ชีวิตชีวาความอบอุ่น ความสว่างไสว ความแข็งแกร่ง ความมั่นคง เป็นต้น

[5] ขึ้นขี่หลังเสือแล้วลงยาก(骑虎难下) เป็นการเปรียบเปรยว่าเรื่องราวได้ดำเนินผ่านไปแล้วกลับพบเจอกับอุปสรรคแต่ก็ถูกสถานการณ์บีบบังคับให้ต้องดำเนินการต่อไปจนถึงที่สุดโดยไม่อาจหยุดยั้งลงกลางคันได้