ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

“โอ้ พระอาจารย์โซล่าไม่ช่วยลูกแล้ว ตายแน่ ตายแน่ๆ ... อลิสฉันถูกยิง เช็คให้ฉันหน่อย มันโดนจุดสำคัญบ้างไหม”“ไม่โดนจุดสำคัญค่ะ ด็อกเตอร์” อลิสบอกกล่าวพร้อมกับยังเสริมให้ด็อกเตอร์ลองคุยกับอีกฝั่งดูดีๆ แต่สำหรับพิทักษ์แล้ว ความรู้ดีว่าสมกิตไม่ใช่คนที่จะพูดคุยอะไรดีๆได้หรอก ไม่ว่าจะเป็นหรือจะตาย เขาก็ไม่มีวันยอมเสียผลงานชิ้นสำคัญนี้ไปอย่างเด็ดขาด เขาพูดจบพลางเอามือกุมบาดแผลเอาไว้ เพื่อห้ามเลือดไว้ชั่วคราว พร้อมกัดฟันกระโดดข้ามเคาน์เตอร์ห้องปฏิบัติการทันที เขาหลับตาพร้อมภาวนาในใจ แต่สมกิตก็ยังไม่ยอมสั่งให้ทหารหยุดสาดกระสุน เพราะว่าไม่มีท่าทีที่พิทักษ์จะยอมเลย เขาเลยตะโกนไปเพื่อบอกให้พิทักษ์เปลี่ยนใจอีกครั้ง แต่มันก็เหมือนจะไม่มีวี่แววอะไรเลย เขาจึงกล่าวออกมาด้วยความโมโห “งั้นแกก็อย่ามีชีวิตอยู่เลย”สมกิตพูดจบเขาก็ยิงปืน และวิ่งเข้าสกัดเพื่อไม่ให้พิทักษ์เข้าไปในตัวเครื่องนั้นได้ พร้อมๆกับสั่งทหารลูกน้องของเขาให้เข้าไปขัดขวางอีกทางหนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าลูกน้องทหารรับจ้างของเขาจะทำงานได้ช้าไปสักเล็กน้อย เครื่องย้อนเวลาเริ่มปฏิบัติการ และวาปหายไป โดยตัวเครื่องมันทำให้มีลำแสงจ้าออกมาสว่างไปรอบห้อง สมกิต และทหารของเขาหยุดสาดกระสุนลงในทันที พร้อมกับสมกิตยกมือขึ้นปิดหน้ากุมขมับ หลังจากที่แสงจ้าได้สงบลง ตอนนี้พิทักษ์ และผลงานชิ้นเอกของเขาได้หายไปแล้วตลอดกาล “โถ่เว้ย มันหนีไปได้!!”สมกิตกล่าวออกมาอย่างหัวเสีย เขาพาลด่า และลงมือกับความโง่ของลูกน้องที่ไม่สามารถเข้าถึงตัวของพิทักษ์ได้ทันเวลา และมันทำให้สิ่งที่เขาลงทุนมามันกำลังจะสูญเปล่า กลับมาทางด้านของพิทักษ์ที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามสายธารเวลา “ตึ้งๆ ระบบเคลื่อนเวลาผิดพลาด ไม่สามารถควบคุมได้” เครื่องย้อนเวลาแจ้งเตือนออกมา สีหน้าของพิทักษ์ก็เริ่มที่จะไม่สู้ดีมากนัก เขาโดนยิงจากการปะทะเมื่อกี้ถึงจะไม่โดนจุดสำคัญ แต่มันก็ทำให้เขาเสียเลือดไปมาก สีหน้าของเขาค่อยๆมืด และดับลงในที่สุด จากนั้นสติก็ไม่ได้อยู่กับตัวของเขาอีกต่อไป พิทักษ์สลบลงไปบนเก้าอี้ในสภาพเปื้อนไปด้วยเลือด เครื่องย้อนเวลาเมื่อไม่ได้รับคำตอบหรือคำยืนยันว่าต้องทำอย่างไร จึงเข้าสู่มาตรการฉุกเฉินตามที่โปรแกรมของเครื่องที่ได้ระบุเอาไว้อย่างอัตโนมัติ “มาตรการฉุกเฉินเริ่มทำงาน..... จะทำการลงจอดยานย้อนเวลาในทันที”“ขอย้ำ มาตรการฉุกเฉินเริ่มทำงาน..... จะทำการลงจอดยานย้อนเวลาในทันที” จากนั้นเครื่องย้อนเวลาก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปตามสายธารเวลาที่ใกล้ที่สุด และปลอดภัยที่สุด ตัวเครื่องของยานย้อนเวลาเกิดสั่นอย่างรุนแรงตลอดเวลา จนแล้วจนรอด เครื่องก็ได้ทำการจอดตัวลงบนทุ่งหญ้าที่ราบแห่งหนึ่ง และเมื่อเครื่องหยุดทำงานก็ทำการเข้าสู่โหมดพรางตัวอัตโนมัติ เวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานมากแค่ไหน พิทักษ์ก็ฟื้นขึ้นมาจากอาการบาดเจ็บ ภายในเครื่องย้อนเวลานี้พิทักษ์ได้ใส่ลูกเล่นไปๆมาๆ ไม่ว่าจะเป็นระบบปรับอากาศ ระบบทำงานด้วยตัวเอง และอื่นๆอีกหลากหลายระบบ แต่ที่พิเศษที่สุดที่ทำให้เขารอดมาได้ก็คือระบบตรวจสอบอาการบาดเจ็บ และรักษาอัตโนมัติ “นึกว่าจะไม่รอดแล้วซิเรา อ๊าก ถึงแผลจะปิดสนิทแล้ว แต่ก็ยังมีอาการช้ำภายในซินะ...ว่าแต่อลิสยังอยู่ไหม” พิทักษ์บ่นกับตัวเองพร้อมกล่าวถามหาอลิส เธอก็ตอบกลับมา “อยู่ค่ะด็อกเตอร์”“เราย้อนเวลามาปีไหน แล้วเราอยู่ส่วนไหนของโลก” เขาถามออกมา เพราะว่าแรงของเขาในตอนนี้แทบจะไม่มีอยู่แล้ว เมื่ออลิสเห็นดังนั้นจึงสั่งใช้งานกลไกแขนกล ที่จะคอยยื่นอาหารสำรองที่เป็นเหมือนอาหารกระป๋องให้กับพิทักษ์ หลังจากที่อลิสตรวจสอบพบว่าค่าความหิวของพิทักษ์เกินขีดจำกัดแล้ว“ด็อกเตอร์ทานนี่ให้เสร็จก่อนจะได้ดีขึ้นค่ะ” พิทักษ์ก็ทำสีหน้างงๆ เขาหยิบอาหารฉุกเฉินมาทานตามความเห็นของอลิส จากนั้นก็พูดระหว่างกินว่า “บอกมาได้แล้วว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน ระหว่างทานข้าวฉันจะได้คิดวางแผนคิดไปด้วยว่าจะทำยังไงต่อในยุคนี้”“เออคือ...เออ....” อลิสที่เป็นเอไอที่ไม่ควรพูดจะติดๆขัดๆอย่างนี้ มันทำให้เขาคิดได้เพียงสิ่งเดียวก็คืออลลิสเธอเกิดระบบรวน แต่อลิสก็รีบตอบกลับทันที “ระบบของอลิสยังอยู่เต็มที่ 100 เปอร์เซ็นต์ค่ะ เพียงแต่สถานที่ๆเราอยู่ อลิสคาดการณ์ว่า....”“คาดการณ์ว่าอะไร” เขาถามออกมาพร้อมกับตักอาหารเข้าปากไปด้วย“คือ อลิสไม่มีข้อมูลของภูมิประเทศของที่นี่เลยค่ะ หากเทียบกับฐานข้อมูลที่เรามี มันก็ไม่ตรงกับภูมิศาสตร์ใดๆของโลกที่เราใช้อาศัยอยู่เลยแม้แต่น้อย จากการคาดการณ์ของอลิส อลิสคิดว่า เราไม่อยู่อนาคตเราก็อยู่ต่างโลกค่ะ” ข้าวที่ถูกเคี้ยวอยู่ในปากก็ถูกพูออกมา พร้อมกับอาการสำลักอาหารออกมาจนหมด “อ๊วก...อะไรนะ อนาคต และต่างโลก นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน”“ในตอนแรกอลิสไม่มั่นใจว่าที่แห่งนี้มันคือที่ไหน แต่จากการดูบันทึกการเดินทางย้อนเวลา ดูเหมือนว่าระบบจะเกิดการผิดพลาด และเนื่องจากด็อกเตอร์ได้สลบไป จึงไม่สามารถสั่งการได้ ระบบฉุกเฉินจึงทำงานอัตโนมัติ มันจึงเป็นอย่างที่ด็อกเตอร์เห็นในตอนนี้ค่ะ” พิทักษ์วิเคราะห์ตามที่อลิสกล่าวออกมา แต่ก็ยังไม่แน่ใจมากนักจึงเอ่ยกล่าวเพื่อถามความเห็นจากอลิสอีกครั้ง “แล้วเธอคิดว่าเราอยู่ในอนาคต หรือว่าอยู่ต่างโลกกันล่ะ” “ต่างโลกค่ะ”คำตอบสั้นๆแต่ได้ใจความถูกตอบออกมา ด้วยความสงสัย และตกตลึงของพิทักษ์ เขาจึงถามต่อ “หมายความว่ายังไงเหรอที่เธอบอกว่าต่างโลก โลกของเราอีกใบหรือดาวเคราะห์ดวงไหนกันล่ะ” เขาหันมองออกไปยังข้างนอกหน้าต่าง และการที่เขาศึกษามาทั้งชีวิตว่ามีแต่ดาวเคราะห์ที่เราเรียกว่าโลกเท่านั้นแหละ ที่มีระบบนิเวศที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ และสามารถมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้ แล้วในตอนนี้มันเหมือนเป็นการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ของเขาเลยก็ว่าได้ “จากการดูภูมิศาสตร์ และการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต หรือว่าดาวเทียมทุกดวงที่เคยเชื่อมสัญญาณ มันก็ไร้สัญญาณการเชื่อมต่อค่ะ อลิสจึงได้ข้อสรุปออกมาในสิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุด คือถ้าไม่ใช่ในอดีต หรืออนาคต ก็ต้องเป็นต่างโลกนั้นแหละค่ะ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2

นิยายแนะนำ

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้