ห้องหนังสือของหลินเหวินซานยังสว่างอยู่ ทั้งที่ยามนี้คนเกือบทั้งจวนควรหลับกันหมดแล้ว
ตะเกียงน้ำมันถูกจุดเพิ่มอีกสามดวง แสงสีเหลืองส่องผ่านชั้นหนังสือ โต๊ะเขียนอักษร และกล่องเอกสารที่วางเรียงแน่นตามผนัง กลิ่นหมึกกับไม้จันทน์ลอยอวลอยู่ในห้อง แต่คืนนี้มันไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศสงบลงแม้แต่น้อย
เหล่าจางประคองหลินเซียวผ่านธรณีประตูเข้ามา
เพียงก้าวแรก เขาก็อยากหันกลับไปนอนต่อแล้ว
คนอยู่กันครบเกินไป
หลินเหวินซานยืนอยู่หลังโต๊ะ สีหน้าหนักกว่าทุกครั้งที่หลินเซียวเคยเห็น
เฉินซื่อนั่งอยู่ด้านหนึ่ง มือกำผ้าเช็ดหน้าจนยับ ส่วนหลินมู่ยืนพิงชั้นหนังสือเงียบ ๆ ตามนิสัย
ตรงกลางห้องคือหลินจิ้ง
เสื้อผ้ายังเรียบร้อย ผมยังเกล้าไม่มีหลุดสักเส้น สีหน้าก็ยังสงบนิ่งเหมือนบัณฑิตผู้ไม่เคยมีเื่กับใคร
ถ้าไม่สังเกตมือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัว ก็คงเชื่อได้ง่าย ๆ ว่าเขาไม่กังวลเลย
หลินเซียวเลื่อนสายตาจากพี่ชายไปยังสิ่งของบนโต๊ะ
ถุงหอมลายเมฆเงิน
เปื้อนโคลนจนแทบจำสีเดิมไม่ได้ ขอบผ้ามีคราบน้ำแห้งติดอยู่ เชือกห้อยขาดไปครึ่งหนึ่ง
หลินเซียวมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าหาหลินจิ้ง
“พี่รองทำของตกบ่อยนะขอรับ”
หลินจิ้งยิ้มบาง ๆ
“น้องสามเพิ่งฟื้นก็ยังพูดเก่งเหมือนเดิม ดูแล้วคงไม่เป็อะไรมาก”
“ร่างกายยังแย่อยู่ขอรับ แต่ปากดูจะหายก่อนส่วนอื่น”
หลินเหวินซานเคาะโต๊ะดังปึก
“พอ”
หลินเซียวหยุดทันที
“ขอรับ”
ผู้เป็บิดาชี้ไปที่ถุงหอม
“คนของข้าพบมันในบ่อน้ำแห้งหลังเรือนตะวันตกเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน”
“ใครพบขอรับ”
“อาฉี คนเฝ้าเรือนเก็บฟืน”
“แล้วเหตุใดเขาจึงไปดูตรงนั้นกลางดึก”
หลินเหวินซานมองเขา
“เพราะข้าสั่งให้ค้นบริเวณรอบสระใหม่ทั้งหมด หลังเ้าพูดว่ามีคนผลักเ้า”
หลินเซียวพยักหน้า
อย่างน้อยบิดาของเ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้คิดจะปิดเื่ั้แ่แรกจนถึงที่สุด
ช้าไปหน่อยก็จริง
แต่ยังรู้จักค้นหาความจริงเมื่อหลักฐานเริ่มโผล่ขึ้นมา
หลินเหวินซานหันไปหาหลินจิ้ง
“ถุงหอมนี้เป็ของเ้าหรือไม่”
หลินจิ้งค้อมศีรษะ
“เป็ของลูกขอรับ”
เฉินซื่อรีบพูดแทรก
“แต่ของชิ้นหนึ่งจะหายไปจากห้องก็ไม่ใช่เื่แปลก บ่าวไพร่ในจวนมีมาก ผู้ใดหยิบไปใส่ร้ายก็ได้”
หลินเซียวหันไปมองนาง
“ฮูหยินรองพูดมีเหตุผลขอรับ”
เฉินซื่อชะงักไปเล็กน้อย คงไม่คิดว่าเขาจะเห็นด้วยง่าย ๆ
หลินเซียวพูดต่อ
“ถุงหอมถูกขโมยได้ กระดุมหลุดได้ เสี่ยวถังเดินผ่านไปตรงนั้นโดยบังเอิญก็ได้ ทุกอย่างเกิดขึ้นได้หมด”
เขาหยุดนิดหนึ่ง
“เพียงแต่ถ้าเื่บังเอิญมาชนกันหลายเื่เกินไป ข้าคงต้องชมว่าคืนนั้นโชคชะตาขยันเป็พิเศษ”
เฉินซื่อหน้าตึง
“เ้ากำลังกล่าวหาใคร”
“ข้ายังไม่ได้เอ่ยชื่อเลยขอรับ”
หลินเหวินซานขมวดคิ้ว
“หลินเซียว”
“ขอรับ ไม่พูดเล่นแล้ว”
เขาหันไปหาหลินจิ้ง
“พี่รองรู้หรือไม่ว่าถุงหอมของท่านหายั้แ่เมื่อไร”
“ข้าเพิ่งรู้ตอนถูกเรียกมาที่นี่”
“ก่อนหน้านั้นไม่รู้เลย?”
“ไม่รู้”
“ของแขวนอยู่ที่เอวทั้งชิ้น หายไปแล้วไม่รู้สึกหรือ”
หลินจิ้งตอบโดยไม่รีบร้อน
“ข้าไม่ได้แขวนมันทุกวัน บางครั้งก็วางไว้ในห้อง”
“คืนเกิดเหตุล่ะ”
“จำไม่ได้”
หลินเซียวพยักหน้าช้า ๆ
“แต่ท่านจำได้ว่าตนอยู่ในห้องอ่านตำราทั้งคืน”
หลินจิ้งมองเขา
“แล้วอย่างไร”
“ไม่มีอะไรขอรับ เพียงแปลกที่เื่หนึ่งจำละเอียด แต่อีกเื่ที่อยู่บนตัวกลับจำไม่ได้”
“น้องสามกำลังกล่าวหาว่าข้าโกหก?”
“ยังขอรับ”
หลินเซียวเอียงหน้าเล็กน้อย
“ข้าเพียงอยากให้พี่รองมีเวลาคิดก่อน ว่าจะยืนยันคำตอบเดิมหรือไม่”
บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที
เฉินซื่อผุดลุก
“นายท่าน ท่านจะปล่อยให้เขาพูดกับจิ้งเอ๋อร์เช่นนี้หรือ”
หลินเหวินซานไม่ได้ตอบนาง
สายตายังอยู่ที่หลินจิ้ง
ต่างจากเมื่อวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด
ตอนนั้นเขาไม่พอใจที่หลินเซียวตั้งข้อสงสัยลูกในบ้าน
แต่ตอนนี้มีกระดุม มีถุงหอม และมีเสี่ยวถัง
หลินจิ้งคงเห็นเหมือนกันว่าบิดาเริ่มไม่มั่นใจแล้ว
“ท่านพ่อ” เขาพูด “คืนเกิดเหตุลูกอยู่ในเรือนจริง หากไม่เชื่อสามารถสอบถามบ่าวหน้าห้อง สาวใช้ และคนเฝ้าประตูได้ทั้งหมด”
หลินเซียวตอบทันที
“ทุกคนเป็คนของท่าน”
หลินจิ้งย้อนกลับ
“เหล่าจางก็เป็คนของเ้า”
“ถูกต้อง”
คำตอบนั้นทำให้หลินจิ้งนิ่งไปนิดหนึ่ง
หลินเซียวยักไหล่
“เพราะฉะนั้นคำของเหล่าจางก็ไม่ควรถูกเชื่อเพียงเพราะเขาอยู่ฝ่ายข้าเช่นกัน”
หลินมู่ที่ยืนเงียบมาตลอดเงยตามองน้องชายเล็กน้อย
หลินเซียวพูดต่อ
“คนจำผิดได้ โกหกได้ ถูกซื้อได้ ถูกขู่ก็ได้ ถ้าจะเอาให้ชัด ควรดูสิ่งที่คนแก้ตัวแทนไม่ได้มากกว่า”
หลินเหวินซานถาม
“เช่นอะไร”
“เวลา ร่องรอย ของที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุ”
เขาเว้นครู่หนึ่ง
“กับคนที่เริ่มกลัวว่าตัวเองจะถูกทิ้ง”
เฉินซื่อขมวดคิ้ว
“หมายถึงใคร”
หลินเซียวหันไปทางประตู
“เรียกแม่นมหลัวมาเถอะขอรับ”
เฉินซื่อหน้าซีดลงทันที
หลินจิ้งไม่ได้แสดงออกมากเท่านาง แต่รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปชั่วขณะ
พอแล้ว
หลินเซียวไม่จำเป็ต้องเดามากกว่านี้
ไม่นาน แม่นมหลัวก็ถูกพาเข้ามา
หญิงวัยกลางคนที่ปกติขึ้นชื่อเื่ปากแข็งและอารมณ์ร้อน คืนนี้กลับเดินเข้ามาช้ากว่าปกติ ขาทั้งสองข้างดูไม่ค่อยมั่นคงนัก
เหงื่อขึ้นตามไรผมทั้งที่อากาศในห้องไม่ร้อน
พอเห็นเฉินซื่อ นางก็หลบตา
พอเห็นหลินจิ้ง ก็ยิ่งหลบเร็วกว่าเดิม
หลินเหวินซานไม่เสียเวลา
“คืนที่คุณชายสามตกน้ำ เ้าสั่งเสี่ยวถังไปเรือนตะวันตกหรือไม่”
แม่นมหลัวคุกเข่าลง
“บ่าวสั่งจริงเ้าค่ะ แต่บ่าวเพียงให้ไปเก็บผ้า ไม่รู้เลยว่าจะเกิดเื่ใหญ่เช่นนั้น”
หลินเซียวเหลือบมองนาง
หลินเหวินซานหันมา
“มีอะไร”
“ยังไม่มีขอรับ”
เขาหยุดนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ
“เพียงแต่นายท่านถามว่านางสั่งหรือไม่ แต่นางรีบอธิบายต่อทันทีว่าไม่รู้ว่าจะเกิดเื่ใหญ่”
แม่นมหลัวหน้าเสีย
“บ่าวใเ้าค่ะ”
“อาจเป็เช่นนั้น”
หลินเซียวไม่เถียง
ยิ่งเขาไม่เร่ง อีกฝ่ายยิ่งดูกังวล
เฉินซื่อพูดขึ้น
“นางเป็คนเก่าแก่ของข้า เ้าก็อย่าพยายามบีบคำพูดให้นางผิดไปจากความจริง”
หลินเซียวพยักหน้า
“เช่นนั้นถามตรง ๆ”
เขามองแม่นมหลัว
“ใครให้เ้าส่งเสี่ยวถังไป”
“ไม่มีใครเ้าค่ะ บ่าวคิดเอง”
“เ้าคิดเองว่าจะให้นางไปเก็บผ้ายามห้าย หลังฝนตก ทั้งที่บริเวณนั้นไม่มีผ้าให้เก็บ?”
แม่นมหลัวเม้มปาก
“บ่าว...จำผิด”
“แล้วเ้ารู้หรือไม่ว่าคืนนั้นข้าจะไปตรงสระบัว”
“บ่าวไม่รู้ว่าคุณชายสามจะไปที่นั่น!”
ทันทีที่พูดจบ นางก็ชะงัก
หลินเซียวมองเงียบ ๆ
คราวนี้เขาไม่ต้องรีบอธิบาย
คนในห้องหลายคนก็ทันสังเกตเหมือนกัน
พี่ชายใหญ่หลินมู่เลื่อนสายตาจากแม่นมหลัวไปยังเฉินซื่อ
หลินเหวินซานถามเสียงต่ำ
“ข้ายังไม่ได้ถามว่าเ้ารู้ล่วงหน้าหรือไม่”
แม่นมหลัวหน้าขาว
“บ่าว...บ่าวเพียง...”
หลินจิ้งกล่าวแทรก
“นางคงใจนพูดสับสน ท่านพ่ออย่าเพิ่งตีความเกินไป”
หลินเซียวหันไปหาเขา
“ข้าก็คิดเช่นนั้น”
หลินจิ้งชะงัก
“แต่ยิ่งใ คนก็ยิ่งเผลอพูดเื่ที่คิดอยู่ในหัวออกมาง่ายขึ้น”
คราวนี้สีหน้าหลินจิ้งเย็นลงเล็กน้อย
หลินเซียวไม่สนใจ
“มีอีกเื่”
เหล่าจางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา
พอเห็นมัน แม่นมหลัวสะดุ้ง
เฉินซื่อเองก็สีหน้าเปลี่ยนเช่นกัน
หลินเซียวจับความต่างนั้นไว้ในใจ
“เสี่ยวถังได้รับจดหมายขู่ หากนางพูดเื่คืนเกิดเหตุ มารดาของนางจะตาย”
เหล่าจางวางจดหมายลงบนโต๊ะ
หลินเหวินซานหยิบขึ้นอ่าน
ยิ่งอ่าน สีหน้ายิ่งมืด
“ใครเขียน”
ไม่มีใครตอบ
หลินเซียวมองแม่นมหลัว
“กระดาษนี้มาจากเรือนฮูหยินรองใช่หรือไม่”
เฉินซื่อรีบพูด
“กระดาษเช่นนี้ใช้กันหลายเรือน”
หลินเซียวหันไปมอง
“ข้ายังไม่ได้ถามท่านเลยขอรับ”
ริมฝีปากเฉินซื่อเม้มแน่น
หลินเซียวหันกลับไปหาแม่นมหลัว
“เ้าจะไม่พูดก็ได้”
แม่นมหลัวเงยหน้ามองด้วยความใ เหมือนไม่คาดว่าจะได้ยินประโยคนี้
“แต่ถ้าเ้ารับไว้คนเดียว เื่ทั้งหมดก็จะจบที่เ้า”
เขาพูดช้า ๆ
“ของที่พบทั้งหมดโยงมาถึงคนในเรือนนี้ แต่ถ้าไม่มีใครยอมพูด ก็ต้องมีใครสักคนรับผิดแทน”
แม่นมหลัวมองเฉินซื่อ
เฉินซื่อสบตากลับ
ก่อนพูดเสียงต่ำ
“คิดให้ดี ครอบครัวของเ้ายังอยู่ข้างนอก”
ห้องทั้งห้องเงียบวาบ
หลินเหวินซานตวาด
“เฉินซื่อ!”
นางสะดุ้ง ก่อนรีบก้มหน้า
“ข้าเพียงเตือนให้นางคิดก่อนพูดเ้าค่ะ”
หลินเซียวมองแม่นมหลัว
คราวนี้ไม่จำเป็ต้องเล่นคำอะไรอีกแล้ว
สีหน้าของหญิงวัยกลางคนพังลงแทบจะทันที
หลินเซียวกล่าว
“นางไม่ได้บอกว่าจะช่วยเ้า”
แม่นมหลัวน้ำตาคลอ
“นางพูดถึงครอบครัวของเ้า”
เขาเหลือบมองหลินจิ้ง
“ส่วนคุณชายรองก็ยังไม่พูดว่าจะช่วยเ้าเหมือนกัน”
แม่นมหลัวค่อย ๆ หันไปมอง
หลินจิ้งถอนหายใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“แม่นมหลัว หากเ้าทำผิดจริงก็สารภาพเถอะ อย่าพยายามลากคนบริสุทธิ์ลงไปด้วย”
แม่นมหลัวนิ่ง
แววตาเปลี่ยนไป
“คนบริสุทธิ์หรือเ้าคะ...”
เฉินซื่อรีบตวาด
“หุบปาก!”
แต่คราวนี้นางไม่หยุดแล้ว
น้ำตาหยดลงพื้น
“เป็คุณชายรองเ้าค่ะ”
ไม่มีใครขยับ
หลินเหวินซานกำขอบโต๊ะแน่น
หลินจิ้งยังนิ่งอยู่ แต่ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายหายไปจนหมด
แม่นมหลัวพูดต่อ
“คุณชายรองบอกว่าคุณชายสามได้ยินเื่ที่ไม่ควรได้ยิน หากปล่อยไว้จะเกิดภัยต่อตระกูล แต่บ่าวไม่รู้ว่าจะฆ่าจริง ๆ เ้าค่ะ”
“โกหก”
หลินจิ้งพูดทันที
แม่นมหลัวส่ายหน้า
“ท่านบอกเพียงจะทำให้คุณชายสามตกน้ำ แล้วให้คนพบก่อนจะสายเกินไป จากนั้นค่อยอ้างว่าป่วยและส่งไปพักนอกจวน”
นางเริ่มร้องไห้หนักขึ้น
“บ่าวจึงส่งเสี่ยวถังไป เพราะคิดว่านางจะเป็คนพบแล้วเรียกคนมาช่วย”
หลินจิ้งก้าวมาข้างหน้า
“นังบ่าวชั่ว—”
บ่าวชายรีบขวาง
“พอ!”
เสียงหลินเหวินซานดังจนตะเกียงไหว
หลินจิ้งหยุด
ใบหน้าเขาเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย แต่ก็ช้าเกินไปแล้ว
แม่นมหลัวพูดต่อทั้งน้ำตา
“จดหมายก็เป็คำสั่งของคุณชายรอง ท่านบอกว่าหากเสี่ยวถังปากมาก ให้ใช้เื่มารดานางขู่ไว้”
“ข้าไม่เคยสั่ง!”
“ถุงหอมของท่านก็ตกในคืนนั้น บ่าวเคยบอกให้ท่านรีบหาทางกำจัดหลักฐาน แต่ท่านบอกว่าไม่มีผู้ใดกล้าสงสัยท่าน!”
หลินจิ้งหันขวับเข้าหานางอีกครั้ง
คราวนี้แม้แต่เฉินซื่อเองก็ไม่พูดอะไร
หลินเหวินซานมองลูกชายคนรอง
“จิ้งเอ๋อร์”
น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง
แต่หนักกว่าเสียงตวาดเมื่อครู่เสียอีก
“ที่นางพูดจริงหรือไม่”
หลินจิ้งคุกเข่าลง
“ท่านพ่อ ลูกถูกใส่ร้าย”
เขาก้มศีรษะ
“แม่นมหลัวเป็คนของท่านแม่ หากนางทำเื่ผิดเอง ย่อมต้องโยนให้ลูกเพื่อรักษาตัว”
เฉินซื่อเงยหน้าขึ้นทันที
“จิ้งเอ๋อร์...”
หลินจิ้งไม่มองนาง
ชั่วขณะหนึ่ง แม้แต่หลินเซียวก็รู้สึกว่าห้องเย็นลง
เพื่อเอาตัวรอด หลินจิ้งกำลังตัดแม้แต่มารดาของตนออกไปทีละส่วน
“ลูกยอมรับว่ากระดุมหาย ถุงหอมเป็ของลูก แต่ของพวกนี้ถูกขโมยได้ทั้งนั้น”
เขาเงยหน้า
“ลูกไม่เคยคิดฆ่าน้องสาม เราเป็พี่น้องกัน ถึงไม่สนิทก็ยังเป็สายเืเดียวกัน”
แล้วถามออกมาช้า ๆ
“เหตุใดลูกต้องฆ่าเขาด้วย”
ไม่มีใครตอบทันที
เพราะนี่คือคำถามที่หลักฐานทั้งหมดในห้องยังตอบไม่ครบ
ถ้าจะฆ่ากันเพราะเื่ในบ้าน เพราะความอิจฉาหรือผลประโยชน์เล็กน้อย หลินจิ้งคงไม่จำเป็ต้องเสี่ยงมากขนาดนี้
หลินเซียวมองหน้าเขา
ก่อนพูด
“เพราะข้าได้ยินเื่บัญชา์”
หลินเหวินซานหน้าเปลี่ยน
หลินมู่ที่เงียบมาตลอดยกศีรษะขึ้นทันที
เฉินซื่อหลับตา
ส่วนหลินจิ้งนิ่งไป
แค่ชั่วอึดใจ
แต่ก็พอ
หลินเซียวเห็นแล้ว
“ข้าจำได้ไม่หมด” เขาพูด “มีเสียงคนทะเลาะกันในห้องหนังสือเก่า มีคำว่า ‘ชื่อที่ไม่ควรปรากฏ’”
เขามองหลินจิ้งตรง ๆ
“แล้วมีคนพูดว่า คนตายพูดไม่ได้”
คราวนี้รอยยิ้มของหลินจิ้งหายไปจริง ๆ
เขามองน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเบา ๆ
“บางเื่ ต่อให้จำได้ ก็ไม่ควรพูด”
หลินเหวินซานหลับตาลง
หลินเซียวไม่ได้ยิ้ม
เพราะประโยคนั้นแทบไม่ต่างจากการยอมรับแล้ว
“ชื่อของใคร”
หลินจิ้งไม่ตอบ
หลินเซียวจึงหันไปหาบิดา
“ถึงตอนนี้ ท่านควรบอกข้าได้แล้ว”
หลินเหวินซานยืนนิ่งอยู่นาน
สุดท้ายจึงยกมือเรียกบ่าว
“คุมตัวหลินจิ้งไว้ในเรือนตะวันออก ตั้งคนเฝ้า ห้ามเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาต”
จากนั้นหันไปอีกทาง
“แม่นมหลัวขังไว้ก่อน พรุ่งนี้สอบต่อ”
เฉินซื่อลุกขึ้นทันที
“นายท่าน! ท่านจะขังลูกจากคำพูดของบ่าวคนเดียวหรือ”
หลินเหวินซานมองนาง
“ไม่ใช่คำพูดของบ่าวคนเดียว”
เขาชี้ไปที่โต๊ะ
“มีกระดุม ถุงหอม เสี่ยวถัง จดหมาย และคำที่จิ้งเอ๋อร์พูดเองเมื่อครู่”
เฉินซื่อหน้าขาว
บ่าวชายพาหลินจิ้งลุกขึ้น
เมื่อเดินผ่านหลินเซียว เขากลับหยุด
“เ้าคิดว่าข้าคือคนที่น่ากลัวที่สุดหรือ”
หลินเซียวเงยหน้ามอง
“ไม่”
หลินจิ้งขมวดคิ้ว
“เ้าดูเหมือนคนที่ถูกอะไรบางอย่างบีบจนยอมฆ่าคนมากกว่า”
หลินเซียวพูด
“คนแบบนั้นอันตราย แต่ข้ายังอยากรู้ว่าอะไรทำให้พี่รองกลัวได้ถึงเพียงนี้”
หลินจิ้งจ้องเขา
ครู่หนึ่งหลินเซียวคิดว่าอีกฝ่ายอาจพูดอะไรออกมา
แต่สุดท้ายก็เพียงเดินจากไป
พอประตูปิด ห้องหนังสือก็เงียบลง
หลินเซียวเริ่มรู้สึกหน้ามืด
ร่างกายยังไม่หายดี การนั่งเถียงกันมานานทำให้แผลและไข้เริ่มทวงคืน เขาต้องใช้นิ้วกดขอบโต๊ะเอาไว้
แต่ยังกลับไม่ได้
“บัญชา์คืออะไร”
เขาถาม
“แล้วชื่อของใครที่พี่รองกลัวว่าจะถูกเปิดเผย”
หลินเหวินซานไม่ได้ตอบทันที
ชายวัยกลางคนเดินไปที่ชั้นหนังสือด้านหลัง ก่อนกดบางอย่างตรงขอบไม้
แกร๊ก
ลิ้นชักเล็ก ๆ เลื่อนออกมาจากด้านข้าง
หลินเซียวเลิกคิ้ว
ช่องลับ
ถ้าตอนนี้สถานการณ์ไม่หนักขนาดนี้ เขาคงอยากขอดูกลไกใกล้ ๆ
หลินเหวินซานหยิบกล่องไม้สีดำออกมา
มือของเขาสั่นเล็กน้อยตอนเปิดกุญแจ
ด้านในมีกระดาษสีเหลืองหม่นแผ่นหนึ่ง พับไว้อย่างดี ตราขี้ผึ้งบนกระดาษถูกแกะออกแล้ว
เขาวางมันบนโต๊ะ
“หนึ่งเดือนก่อน มีสำเนารายชื่อบัญชา์รอบใหม่ส่งมายังขุนนางบางส่วนในชิงเหอ”
หลินเซียวมองกระดาษ
“ยังไม่ประกาศ?”
“ยัง”
“แล้วส่งมาก่อนทำไม”
“เพื่อให้ทางการเตรียมรับมือกับคนที่ถูกระบุว่าอาจเป็ภัย”
หลินเซียวเงยหน้า
“รับมือก่อนเขาทำอะไร?”
หลินเหวินซานตอบโดยไม่ลังเล
“บัญชา์ไม่เคยผิด”
หลินเซียวไม่ได้หยิบกระดาษทันที
เขามองหน้าคนพูดแทน
“ถ้าคนคนหนึ่งถูกจับ ถูกกดดัน หรือถูกผลักจนไม่มีทางเลือกเพราะคำทำนาย แล้วท้ายที่สุดเขาทำผิดจริง แบบนั้นบัญชาทำนายถูก หรือคนรอบตัวช่วยกันทำให้มันถูกกันแน่”
หลินเหวินซานหน้าแข็ง
เหล่าจางข้างหลังถึงกับขยับเข้ามาใกล้
“อย่าพูดแบบนี้อีก”
หลินเหวินซานลดเสียงลง
“คำพูดนี้อาจฆ่าเ้าได้”
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ
“่นี้ของที่อยากฆ่าข้ามีเยอะอยู่แล้วขอรับ”
เหล่าจางถอนหายใจทันที
“นายน้อย...”
“ข้าหยุดแล้ว”
หลินเซียวหยิบกระดาษขึ้นมาเปิด
รายชื่อหลายสิบชื่อเขียนเรียงกันเป็แถว
ข้างบางชื่อมีตำแหน่ง
บางชื่อมีคำทำนายเื่ภัยพิบัติ
บางชื่อมีวันที่ตาย
สายตาของเขาเลื่อนลงไปเรื่อย ๆ
แล้วหยุด
หลินเซียว
ใต้ชื่อนั้นมีข้อความสามบรรทัด
อายุขัยที่เหลือ — 3 ปี
ความผิด — สังหารโอรส์
โทษ — ปะาเก้าชั่วโคตร
หลินเซียวอ่านซ้ำอีกครั้ง
แล้วอีกครั้ง
ไม่ได้ใจนพูดไม่ออก
แต่เพราะมันไร้เหตุผลจนเขาไม่แน่ใจว่าตัวเองอ่านผิดหรือเปล่า
เขาเพิ่งลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ได้ไม่นาน
ยังแทบออกจากจวนไม่ได้
แต่เอกสารนี่บอกว่าเขาจะไปฆ่าคนระดับฮ่องเต้
หลินเซียวเงยหน้าช้า ๆ
“ข้าขอถามอะไรโง่ ๆ หน่อย”
ไม่มีใครตอบ
“ตอนนี้ข้ายังไม่ได้ฆ่าใครใช่หรือไม่”
หลินเหวินซานหลับตา
“นี่เป็เื่ในอนาคต”
“อ้อ”
หลินเซียวก้มอ่านอีกที
“งั้นข้าถูกตัดสินโทษจากคดีที่ยังไม่ได้ก่อ”
“มันไม่ใช่ศาล”
“ฟังดูแย่กว่าศาลอีกขอรับ”
หลินเหวินซานเงียบ
หลินเซียวใช้นิ้วแตะคำว่าโอรส์
“หมายถึงฮ่องเต้?”
“โดยมาก หมายถึงฝ่าา”
หลินเซียวหยุด
“โดยมาก?”
หลินเหวินซานไม่ตอบ
หลินเซียวจับคำได้ทันที แต่ไม่ได้ไล่ถามต่อ
ยังมีเวลาสำหรับเื่นั้น
เขามองกระดาษในมือ
ตอนแรกคิดว่าคนในจวนพยายามฆ่าหลินเซียวเพราะเื่ผลประโยชน์ในครอบครัว
ตอนนี้ภาพเริ่มชัดขึ้น
หากรายชื่อนี้ถูกประกาศต่อสาธารณะแล้วคนทั้งแผ่นดินเชื่อว่าหลินเซียวจะฆ่าโอรส์ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่จะซวย
ตระกูลหลินทั้งตระกูลอาจถูกลากไปด้วย
หลินจิ้งจึงเลือกจัดการก่อน
ทำให้ตายเงียบ ๆ
ทำเป็อุบัติเหตุ
แล้วหวังว่าชื่อในบัญชีจะกลายเป็ชื่อของคนตายที่ไม่มีวันทำตามคำทำนายได้อีก
อย่างน้อยตอนนี้เหตุผลนั้นฟังขึ้นกว่าความอิจฉาระหว่างพี่น้องมาก
หลินเซียวหัวเราะออกมาเบา ๆ
หลินเหวินซานขมวดคิ้ว
“เ้าหัวเราะอะไร”
“ข้าคิดว่า์ที่นี่รีบร้อนไปหน่อย”
“หลินเซียว”
“ข้ายังไม่ได้ฆ่าใคร แต่ประกาศความผิดกับโทษไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”
เขาวางกระดาษลง
“ถ้าเป็บ้านข้า คนคงเรียกว่าใส่ร้ายล่วงหน้า”
เหล่าจางรีบกระซิบ
“นายน้อย พอเถอะขอรับ”
คราวนี้หลินเซียวพยักหน้า
“ได้”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามหลินเหวินซาน
“หากท่านเชื่อบัญชานี้จริง ท่านตั้งใจจะทำอย่างไรกับข้า”
ไม่มีคำตอบ
หลินเซียวมองหน้าบิดาของเ้าของร่างเดิม
หลินเหวินซานไม่กล้าสบตา
แค่นั้นก็พอแล้ว
“เข้าใจแล้ว”
เฉินซื่อที่เงียบมานานหัวเราะขึ้นเบา ๆ
“เ้าคิดว่าจิ้งเอ๋อร์ทำผิดฝ่ายเดียวหรือ หากบัญชานี้ประกาศออกมา ทุกคนในจวนอาจตายเพราะเ้า”
หลินเซียวหันไปมองนาง
“แต่ตอนนี้ข้ายังไม่ได้ทำอะไร”
“แล้วจะให้ทั้งตระกูลรอจนเ้าทำหรือ!”
“ข้าก็ไม่ได้บอกให้ใครเชื่อใจข้า”
หลินเซียวตอบ
“แต่ถ้าวิธีรักษาตระกูลคือฆ่าคนก่อนที่เขาจะทำผิด ก็แปลว่าพวกท่านไว้ใจบัญชีแผ่นนี้มากกว่าคนในครอบครัว”
เฉินซื่อกัดฟัน
“เ้าไม่เข้าใจอำนาจของบัญชา์”
“จริง”
หลินเซียวพยักหน้า
“ข้ายังไม่เข้าใจ”
เขาหยิบกระดาษขึ้นอีกครั้ง
“เพราะฉะนั้นข้าถึงต้องรู้ว่ามันคืออะไร”
หลินเหวินซานพูดทันที
“ไม่ได้”
“เพราะ?”
“คนที่พยายามสืบเื่บัญชา์ไม่มีจุดจบดี”
หลินเซียวชูแผ่นกระดาษ
“ในนี้ก็บอกว่าข้าเหลือสามปีอยู่แล้ว”
“อย่าพูดเหมือนเป็เื่เล็ก”
“ไม่ได้มองว่าเล็กขอรับ”
หลินเซียวพยายามลุกตัวตรง แต่ภาพตรงหน้าเริ่มสั่น
เหล่าจางรีบเข้ามารับไว้
“นายน้อย พอก่อนเถอะ”
คราวนี้หลินเซียวไม่ดื้อ
เขาเหนื่อยจริง ๆ
คืนนี้ได้ข้อมูลมากพอแล้ว
เื่หลินจิ้งยังต้องสอบต่อ
แม่นมหลัวก็ยังมีสิ่งที่อาจปิดบัง
แต่สิ่งที่น่ากังวลกว่าเื่ในจวนคือกระดาษแผ่นเดียวที่ทำให้คนทั้งบ้านยอมคิดเื่ฆ่าคนซึ่งยังไม่ได้ทำผิด
หลินเซียวมองชื่อของตัวเองอีกครั้ง
“ข้าไม่หนี”
หลินเหวินซานขมวดคิ้ว
“ต่อให้หนี เ้าก็หนีบัญชา์ไม่พ้น”
“ข้าไม่ได้หมายถึงหนีออกจากจวน”
หลินเซียวตอบ
“ข้าหมายถึงจะไม่หนีเพราะกลัวสิ่งที่มันเขียน”
เขาพลิกกระดาษในมือไปมา
หมึกก็เป็หมึก
กระดาษก็เป็กระดาษ
แต่คนทั้งแผ่นดินกลับยอมเอาชีวิตไปผูกกับมัน
นั่นต่างหากที่เขาไม่เข้าใจ
“ถ้ามันบอกว่าข้าจะฆ่าโอรส์ ข้าก็อยากรู้ก่อนว่ามันรู้ได้อย่างไร”
หลินเหวินซานมองเขา
หลินเซียวพูดต่อ
“แล้วใครเป็คนกำหนดว่าข้อความพวกนี้คือคำของ์”
ลมด้านนอกพัดผ่านหน้าต่าง
เปลวตะเกียงเอนไปด้านหนึ่ง
ไม่มีใครตอบ
หลินเซียวก้มมองชื่อตัวเองบนกระดาษอีกครั้ง
เขาเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง
ถ้าครั้งนี้ต้องตายอีกเพียงเพราะกระดาษแผ่นหนึ่งเขียนไว้ล่วงหน้า—
อย่างน้อยก่อนถึงวันนั้น เขาก็จะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็คนถือพู่กัน
![ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้สาวชาวสวน ผู้ที่(กำลังจะ?)มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470801_97558787.webp)
68K
