วันรุ่งขึ้นทั้งสองออกเดินทาง หาทางกลับบ้านผ่านป่าเขาลำเนาจนกระทั่งมาถึงที่แห่งหนึ่งบ้านเก่าโทรมของชายชรา หานคง นั่นเอง
“ถึงสักที” เฟยิพูดขึ้น
“ท่านพี่ที่นี่บ้านใครกัน”ลี่เฉี่ยวถาม
“เดี๋ยวเ้าก็รู้”
เฟยิจูงมือลี่เฉี่ยวเข้าไปในบ้านแล้วเรียกหาเ้าบ้านดังคนสนิทที่คุ้นเคย คนที่ออกมารับกลับเป็เด็กๆ
“พี่ชาย..” เด็กๆเรียกเสียงดัง
“ท่านกลับมาหากพวกเราแล้วท่านตาไปทำธุระ อีกประเดี๋ยวก็คงกลับ แล้วพี่สาวคนสวยนี้”
เฟยิหันมองลี่เฉี่ยวยิ้มออกมาเล็กน้อย
“พี่คนสวยเป็ภรรยาข้าเอง”
เด็กๆ สี่ ห้าคน พูดพร้อมกัน “พี่ชายมีภรรยาแล้ว เย้”
ลี่เฉี่ยวยิ้มทักทาย เห็นความน่ารักของเด็กๆ
“เข้าบ้านก่อนขอรับ”เด็กอีกคนพูดขึ้น
ก่อนหน้าที่เฟยิจะเกิดเื่โดนจับเขาได้เทียวไปเทียวมาที่บ้านของหานคงอยู่บ่อยครั้งจนค่ำมืด หานคงชายชราที่อยู่กับเด็กๆเฟยิได้รู้มาจากอาจารย์ของเขาว่า หานคง เป็คนสกุลอี้ อี้หานคงเคยเป็แม่ทัพแนวหน้าคนหนึ่ง ในราชสำนัก เป็เพื่อนกับอาจารย์เฟยิเขาเป็ผู้อวุโสท่านหนึ่งที่มีผู้เคารพนับถือในกองทัพทหาร เก่งทั้งบุ๋นและบู๊แผนการรับมือองค์ชายรองครั้งนี้เฟยิได้ขอความช่วยเหลือจากอี้หานคง
เฟยิกับลี่เฉี่ยวอาศัยอยู่บ้านอี้หานคงเพื่อความปลอดภัย จะมีก็แต่เฟยิที่ออกจากบ้านไปกับอี้หานคงเพื่อสานต่อแผนการของพวกเขาหลี่เว่ยซุนทราบข่าวจากฮ่าวอู๋ว่าเฟยิและลี่เฉี่ยวยังมีชีวิตอยู่และสุขสบายดีฮ่าวอู๋ก็ไม่รอช้าที่จะแจ้งข่าวให้ซูปี้สาวใช้ลี่เฉี่ยวรับรู้ด้วยเช่นกันรวมไปถึงมารดาของลี่เฉี่ยวมีเพียงบิดาของนางเท่านั้นที่ยังไม่รู้เื่นี้เพราะเกรงว่าจะไม่เป็ผลดี
จนวันหนึ่งหลิวอี้เฉิงกำลังนั่งรถม้าจะออกจากจวนบังเอิญเห็นซูปี้กำลังจะออกจากจวนเช่นกันนางก้มหน้าพร้อมในมือมีห่อผ้าใหญ่ หลิวอี้เฉิงเห็นเช่นนั้นก็เกิดสงสัย
“นางห่อข้าวของเยอะแยะจะไปไหน” หลิวอี้เฉิงพูดเพียงคนเดียวบนรถม้า
หลิวอี้เฉิงทำเป็นั่งรถม้าผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรแต่รถม้านั่นไม่มีหลิวอี้เฉิงอยู่แล้วเพราะผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ลงจากรถม้าเพื่อติดตามดูซูปี้ ซูปี้ถือห่อผ้าใหญ่ไปหาชายผู้หนึ่ง นั่นคือฮ่าวอู๋บทสนทนาระหว่างฮ่าวอู๋กับซูปี้หลิวอี้เฉิงไม่อาจได้ยินแต่การแอบเอาสิ่งของห่อผ้าใหญ่ออกจากจวนหลิวอี้เฉิง ไปให้ชายอีกคนก็เป็เื่ที่น่าสงสัยผิดปกติ หลิวอี้เฉิงจึงแสดงตัวให้ทั้งสองเห็น
สาวใช้ซูปี้ใมาก
“นายท่าน ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดนะเ้าค่ะ”
“ไม่ทำอะไรผิดแล้วจะกลัวทำไมเช่นนั้นเ้าเอาห่ออะไรมาให้เ้าหนุ่มนั่น”
“อ๋อ.ห่อผ้าของข้า..คือๆ ข้าไม่ได้ใช้แล้วเลยเอามาแจกจ่ายให้คนยากไร้เ้าค่ะ” ซูปี้พูดน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“ใช่ๆ ขอครับ” ฮ่าวอู๋พูดขึ้น
“เช่นนั้นแกะให้ข้าดูเดี๋ยวนี้ถ้าเป็อย่างที่เ้าพูดข้าจะไม่เอาเื่ แต่ถ้าไม่ใช่เ้าน่าจะรู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร”
“แกะออกเดี๋ยวนี้!”หลิวอี้เฉิงพูดเสียงดังข่มขู่ซูปี้ จนนางตัวสั่น
“ข้ายอมแล้ว...ข้ายอมแล้วเ้าค่ะ.”ซูปี้พูดเสียงสั่นกลัว แล้วตามด้วยเสียงเบาที่พูดคนเดียว “คุณหนูข้าขอโทษ”
ซูปี้ยอมเปิดปากและแกะห่อผ้าของในนั้นเป็ชุดของลี่เฉี่ยวที่เคยใส่หลายชุดพร้อมทั้งของกินที่นางชอบซูปี้เปิดมาโดยที่นางยังไม่ได้พูดอะไร
หลิวอี้เฉิงเห็นสิ่งของพวกนี้ก็เอะใจ
“เ้าจะเอาของลูกสาวข้าไปไหนทั้งยังของกินอีก..หรือว่า”
ซูปี้พยักหน้า รู้ว่าหลิวอี้เฉิงจะถามอะไรต่อ
“เ้าค่ะคุณหนูยังมีชีวิตอยู่”
หลิวอี้เฉิงยืนอึ้ง มันจุกในอกเขารู้สึกดีใจที่บุตรสาวยังมีชีวิต แต่ทำไมนางไม่ยักจะบอกเขาเลย และเอ่ยถามต่อว่า
“ฮูหยินรู้เื่นี้หรือไม่”
ซูปี้พยักหน้ารับอีกครั้ง
“อย่าทำอะไรคุณหนูเลยนะเ้าค่ะ” พร้อมก้มคำนับขึ้นลง
“นางสบายดีหรือไม่” หลิวอี้เฉิงพูดเสียงเรียบ
“เ้าค่ะ”
“ดีแล้ว ไปเถิด”หลิวอี้เฉิงพูดจบก็เดินหันหลังกลับ
ซูปี้กับฮ่าวอู๋มองหน้ากันแบบมึนงงแล้วทั้งสองก็รีบเก็บข้าวของให้อ่าวอู๋เพื่อฝากไปกับเฟยิ
เฟยิมีแอบติดต่อกับจ้านผิงและองค์รัชทายาทอยู่เรื่อย ๆ
พวกเขาคาดการณ์อีกไม่กี่วันองค์ชายรองจะยกทัพก่อฏ แต่ทว่าพวกเขาก็มีการเตรียมรับมือไว้แล้ว ลี่เฉี่ยวนางก็ทราบเื่นี้ดี นางจึงขอร้องเฟยิอย่าได้เอาชีวิตบิดาของนางเลยถ้าต้องเผชิญหน้ากันจริงๆเฟยิรับปากลี่เฉี่ยวว่าจะไม่เอาชีวิตของบิดานาง หลังจากเฟยิหารือกับองค์รัชทายาทเสร็จเฟยิกับจ้านผิงแอบบุกเข้าจวนหลิวอี้เฉิง เพื่อไปเจรยาการก่อฏ เขาอยากให้หลิวอี้เฉิงกลับใจจะอย่างไรเสียเขาไม่อยากให้บิดาของภรรยาในบั้นปลายชีวิตมีจุดจบที่ไม่ดี
เฟยิกับจ้านผิงบุกเข้าห้องของหลิวอี้เฉิงด้วยชุดดำ
หลิวอี้เฉิงรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาเตรียมจับดาบรออยู่แล้วทันทีที่เฟยิเข้ามาก็เจอกับดาบของหลิวอี้เฉิงทั้งสองปะทะจ้านผิงเข้ามาด้านหลังใช้ดาบจี้ที่ต้นคอหลิวอี้เฉิงเหมือนว่าหลิวอี้เฉิงจะเสียท่าเขายอมยืนนิ่งๆแล้วพูดว่า
“พวกเ้าเป็ใคร้าอะไร”
เฟยิดึงผ้าปิดหน้าตัวเองออก หลิวอี้เฉิงมองไปที่ใบหน้าเขา
“หึ...หลี่เฟยิ” หลิวอี้เฉิงยิ้มยกมุมปาก
“เ้า้าอะไร มาแก้แค้นข้าเหรอ”
“ ข้ามาดี ข้าจะมาเตือนท่านตอนนี้ท่านกับองค์ชายรองกำลังคบคิดจะทำอะไรอยู่ขอให้หยุดซะหรือท่านไม่อาจหยุดองค์ชายได้ตัวท่านเองก็ควรจะหยุด”
“ฮ่าๆ หยุดงั้นเหรอ ทำไมต้องหยุดมีแต่เื่ดีๆที่เกิดขึ้นในวันข้างหน้า”
“น่าผิดหวังแทนบุตรสาวท่านจริงๆที่มีพ่อเช่นท่าน”
“แล้วพ่อของเ้าเป็อย่างไร”
เหมือนจี้จุดเฟยิเขาโกรธจัดจับดาบเขาพุ่งทะยานไปที่ลำคอแต่โดนสกัดด้วยดาบจ้านผิง
“อย่าวู่วาม” จ้านผิงกล่าว
เหมือนว่าจะเจรจาไม่สำเร็จพวกเขาจึงออกไปจากจวนหลิวอี้เฉิงไประหว่างนี้เฟยิไม่ได้กลับไปหาลี่เฉี่ยวที่บ้านอี้หานคงเพราะต้องเฝ้าสถานการณ์ว่าองค์ชายรองจะก่อฏเมื่อไหร่
และแล้วก็เร็วกว่าที่พวกเขาคิดองค์ชายรองเซิ่น นำพาทหารหลายพันนายเข้าล้อมราชวังและเข้าจับกุมทุกคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามส่วนตัวองค์ชายเองเข้าไปในตำหนักฮ่องเต้ที่เป็บิดาแท้ๆ ของเขาแล้วบอกกับบิดาว่า
“ถึงเวลาที่เสด็จพ่อต้องสละบัลลังก์แล้วจงอยู่แต่ในนี้เถิด ข้าจะยังดูแลท่านอย่างดี พร้อมทั้งราษฎรของท่านด้วย”
ฮ่องเต้ยังคงมีอาการออด ๆ แอดๆ เขารู้อยู่แล้วว่าสักวันต้องมีวันนี้ ฮ่องเต้ไม่ได้ใอะไรทั้งยังพูดดีๆ กับองค์ชายรอง
“ข้าให้โอกาสเ้าอีกครั้งสั่งถอนกำลังของเ้าซะ”
ฮ่องเต้กล่าว
“ฮ่า ๆ เสด็จพ่อ...ตอนนี้คนของข้าเข้าล้อมไว้หมดแล้วพวกทหารขุนนางที่ไม่จงรักภักพักดี ก็ถูกข้าจับแต่โดยดี ไม่คิดว่าจะง่ายขนาดนี้”
“ใช่มันง่ายไปไหมเ้าไม่สงสัยหน่อยเหรอ ทำไมมันง่ายเช่นนี้”
องค์ชายรองมีสีหน้าเปลี่ยนไปหัวเริ่มคิ้วขมวดเขาชักไม่แน่ใจแล้ว ทำไมบิดาถึงกล่าวเช่นนี้
“ท่านหมายความว่าอย่างไร”
สักพักเสียงพลุดังขึ้นเป็การส่งสัญญาณความพร้อมองครักษ์ออกมาอารักขาฮ่องเต้
ทหารที่เข้าล้อมราชวังหลายพันนายเป็ทหารของฝั่งเฟยิแทรกแซงมากกว่าครึ่งเกิดการปะทะกันอย่างดุเดือดเสียงของดาบกระทบกันดังกึกก้อง องค์ชายรองเดินออกมาดูด้านนอก
เห็นทหารที่เขาเกณฑ์มา กลับสู้กันเอง
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมต้องสู้กันเอง”
ขันทีโฉ่พยุงฮ่องเต้เดินตามออกมาดู
“เ้าสั่งให้พวกเขาถอยเถิดเพื่อลดการล้มตายให้น้อยลง”
“ไม่มีทาง”องค์ชายรองพูดเสียงแข็ง เขาไม่ยอมถอย และยังเฝ้าดูการต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย
เฟยิ และทุกคนร่วมต่อสู้ สถานการณ์ฝั่งขององค์ชายรองดูเหมือนจะไม่สู้ดีนัก องค์รัชทายาทเดินเข้ามาหาฮ่องเต้และองค์ชายรองเขาพยายามกล่อมให้องค์ชายรองยอม แต่องค์ชายรองไม่สน จู่ ๆ เขาก็หัวเราะ ขึ้น
“ดีพวกท่านวางแผนจะกำจัดข้า ต่อให้ข้าต้องตายก็ไม่มีวันยอมแพ้ เป็เพราะท่านถึงได้เป็เช่นนี้” องค์ชายรองชี้ไปทาง องค์รัชทายาท องค์ชายรองชักดาบเล็งไปที่องค์รัชทายาทแต่ยังไม่ทันถึงตัวองค์รัชทายาท องครักษ์ที่อยู่บริเวณนั้นก็สกัดองค์ชายรองไว้จนเขาไม่อาจสู้ต่อได้
6K
